ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ανταπόκριση του Μάκη Γεωργιάδη

18/10/2013                                   ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και μια ενιαία μετωπική πολιτική για την απόκρουση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της φασιστικής απειλής  βασικοί όροι  αλλά και συνισταμένες  στο επίκεντρο του προβληματισμού  και της συζήτησης  με θέμα «Φασισμός και εργατικό κίνημα»

Νικηφόρο εργατικό κίνημα για να ηττηθεί ο φασισμός

  εργατικο κινημα και φασισμόςΟ φασισμός δεν έρχεται απ’  το μέλλον, αλλά η  μελέτη των ιστορικών διδαγμάτων της  σύγχρονης ιστορίας και η δράση στο παρόν  είναι απαραίτητοι όροι για να αντιμετωπιστεί η φασιστική απειλή η οποία δεν περιορίζεται μονοδιάστατα στην εκλογική επιρροή της Χρυσής Αυγής και την εξόφθαλμη δολοφονική δράση της. Το εργατικό κίνημα το οποίο πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος  εντός των φασιστικών καθεστώτων του μεσοπολέμου και η εργατική τάξη που σφαγιάστηκε και έχασε τον ανθό της σε πανευρωπαϊκό επίπεδο στα πεδία των μαχών, απειλούνται και πάλι. Η επικαιρότητα φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση  για το φασισμό και τους τρόπους αντίδρασης συνολικά της κοινωνίας και ειδικά του εργατικού κινήματος για την απόκρουση της απειλής. Σε αυτό το πλαίσιο η Πρωτοβουλία για τη δημιουργία Πανελλαδικής Ανεξάρτητης Ταξικής Κίνησης διοργάνωσε  μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση – συζήτηση με θέμα το εργατικό κίνημα και το φασισμό, την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου. Εισηγητικά από την γραμματεία της κίνησης ο Δημ. Τσίτκανος υπογράμμισε πως δε νοείται  αντιφασιστική πάλη χωρίς να συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή της βαρβαρότητας των μνημονίων, την ανατροπή της ΕΕ, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης που υπηρετεί  αυτήν τη βαρβαρότητα. Στη συνέχεια σημείωσε χαρακτηριστικά για τον τρόπο αντίδρασης της εργατικής τάξης  «Δεν υποτιμούμε τη σχετική αυτοτέλεια που έχει η πάλη ενάντια στο φασισμό κι έτσι πρέπει να την αναδείξουμε, και απέναντι στη Χρυσή Αυγή και απέναντί σε άλλα μορφώματα τα οποία ενδέχεται να εμφανιστούν στο μέλλον, αλλά είμαστε πεισμένοι ότι το φασιστικό φαινόμενο μπορεί να το ανατρέψει μόνο η μαζική πάλη του λαού. Με μαζικά συνδικάτα, με πλατιές λαϊκές επιτροπές κυρίως στις εργατογειτονιές, με δίκτυα αλληλεγγύης και άλλες δομές, που η ιδία η ζωή πρέπει τώρα να αναδείξει για να γίνει πιο αποτελεσματική η πάλη. Ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας. Επίσης να μην δείξουμε καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που τώρα εμφανίζονται σαν αντιφασίστες ενώ είναι αυτοί που έφεραν την καταστροφή, χωρίς να υποτιμήσουμε καταστάσεις ή να τα βάλουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι».
Στην εισήγησή του ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος από τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη» ανέπτυξε τις ιστορικές κυρίως παραμέτρους εμφάνισης και ανάπτυξης του φασιστικού φαινομένου σημειώνοντας με έμφαση : «Υποτιμάται σε όλες τις συζητήσεις, ακόμη και τις ακαδημαϊκές, που γίνονται  το τελευταίο διάστημα ένα κομβικό σημείο που συνέβαλε στην ανάδειξη του φασιστικού φαινομένου και δεν είναι άλλο παρά η ήττα της ευρωπαϊκής επανάστασης.  Θέλω να επιμείνω αρκετά σε αυτό το σημείο γιατί ήταν ακριβώς αυτές οι ήττες που δημιούργησαν τους όρους, ιδιαίτερα τους πολιτικούς, για την εμφάνιση και την ανάπτυξη του φασιστικού φαινομένου. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας καταστροφικός πόλεμος που προκάλεσε ένα τεράστιο επαναστατικό κύμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αγκάλιασε όλες τις  χώρες  της Ευρώπης. Τηρουμένων των αναλογιών ήταν κάτι ανάλογο με το τεράστιο κύμα της άνοιξης των λαών το 1848. Ωστόσο αυτή η κρίση αγκάλιασε τόσο τις νικήτριες όσο και τις ηττημένες χώρες του πολέμου. Είχαμε πρωτοφανή γεγονότα. Προαιώνιες αυτοκρατορίες, με τέσσερις και πέντε αιώνες ιστορική διαδρομή κατέρρευσαν μέσα σε λίγους μήνες».
Στο διάστημα από το Φλεβάρη  μέχρι τον Οκτώβρη του 1917 η επανάσταση επικρατεί στη Ρωσία και  δείχνει ότι χαράζει μια  νέα ιστορική εποχή για την Ευρώπη. Όμως όπως επισήμανε ο Τ. Μαστρογιαννόπουλος :  «Η νικηφόρα Οκτωβριανή Επανάσταση  επεκτάθηκε μέσα σε λίγους μήνες σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και μάλιστα στις πιο βασικές στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Αυστροουγγαρία.  Δυστυχώς το ραντεβού της Επανάστασης με την ιστορία δεν ήταν επιτυχές». Παρά το γεγονός ότι η επανάσταση είχε παρατεταμένο χαρακτήρα δεν μπόρεσε να νικήσει για μια σειρά από αιτίες, ιδιαίτερα στην περίπτωση της Γερμανίας. Από το 1919 ως το 1921 μια σειρά επαναστατικών γεγονότων αποτυγχάνουν και αυτό ήταν ένα αρνητικό φαινόμενο και για την ίδια τη Ρωσία. Ταυτόχρονα ηττήθηκαν οι επαναστάσεις και στην Αυστρία και στην Ουγγαρία  Την ίδια περίοδο στην Ιταλία στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις και στις καταλήψεις εργοστασίων η αστική τάξη, ο κλήρος και σύσσωμο το μπλοκ εξουσίας απαντά με λοκ άουτ και στρατό στα εργοστάσια. «Ο φόβος της αστικής τάξης μπροστά στο επαναστατικό κύμα οδήγησε στην αρχή διστακτικά και στη συνέχεια  ανοιχτά στην υιοθέτηση φασιστικών λύσεων. Σύμφωνα με τον Τ. Μαστρογιαννόπουλο η βάση του ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία έχει αναλογίες με το σημερινό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. «Μικροϊδιοκτήτες, μικροί  επιχειρηματίες τσακισμένοι από την κρίση του 1929 – 1933, μικροαστικά στρώματα τα οποία κουρασμένα από το πολιτικό αδιέξοδο και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες έψαχναν διέξοδο αλλά και εργάτες και νεολαίοι, που έψαχναν διέξοδο για την ενεργητικότητά τους καθώς επίσης και λούμπεν στοιχεία και υποπροϊόντα του προλεταριάτου» συνέθεταν τη βάση του φασισμού. Ταυτόχρονα όμως ο φασισμός είχε την ολοκληρωτική  στήριξη της μεγάλης αστικής τάξης, η οποία ειδικά στη Γερμανία  παρέδωσε στους ναζί την εξουσία και ταυτόχρονα  απαλλοτρίωσε κάθε δυνατότητα παρέμβασής της στο πολιτικό επίπεδο. Είχε συνδεθεί με τους ναζί σε τέτοιο βαθμό, που όταν φάνηκε πως η Γερμανία χάνει τον πόλεμο ήδη από το 1943 δεν υπήρχε καμιά εναλλακτική πρόταση συμβιβασμού, τουλάχιστον με τις άλλες  αστικές τάξεις. Σύμφωνα με τον Τ. Μαστρογιαννόπουλο  ευθύνες έχει και το κομμουνιστικό κίνημα εκείνης της εποχής στη Γερμανία : «…διότι υιοθέτησε τη λεγόμενη πολιτική της  τρίτης περιόδου,  με την αντίληψη του σοσιαλφασισμού, την πολιτική που διέσπασε το εργατικό κίνημα στη Γερμανία, υπονόμευσε τη λογική του ενιαίου μετώπου και βοήθησε την  άνοδο του ναζιστικού φαινομένου», χωρίς να παραβλέπεται φυσικά η μέχρι προδοσίας υπονόμευση του εργατικού κινήματος από την σοσιαλδημοκρατία κατά τα προηγούμενα χρόνια, που έπαιξε και αυτή το ρόλο της.  Ίδια χαρακτηριστικά και παρόμοια πορεία  είχε το φασιστικό φαινόμενο και στην Ιταλία  όπου το σοσιαλιστικό και το νεαρό κομμουνιστικό κόμμα δεν κατάφεραν να οδηγήσουν τις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις του 1920 σε νίκη. Όπως υπογράμμισε ο Τ. Μαστρογιαννόπουλος η αστική τάξη έχοντας συσσωρευμένη εμπειρία από το Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο προσανατολίζεται περισσότερο στη δημιουργία κρατών «έκτακτης ανάγκης» ή σε έναν αυταρχισμό ή αστικό βοναπαρτισμό και  «…δύσκολα θα έδινε απ΄ ευθείας τη διακυβέρνηση της χώρας στους φασίστες γιατί ξέρει ότι αυτό μπορεί να φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα».

ΕΙΣΗΓΗΣΗ Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Μετωπικά και με τόλμη εναντίον του φασισμού
   timthumb.php«Μαθαίνει κανείς από την ιστορία κοιτάζοντας προς τα πίσω αλλά γράφει τη δική του ιστορία κοιτάζοντας προς τα μπρος»,  ήταν η χαρακτηριστική φράση του δημοσιογράφου  Πέτρου Παπακωνσταντίνου ο οποίος ήταν ο δεύτερος εισηγητής στην εκδήλωση της κίνησης. Ο εισηγητής ανέλυσε σε πέντε ενότητες  το φασιστικό φαινόμενο ξεκινώντας από το γενικό ιστορικό πλαίσιο και καταλήγοντας σε μια προσέγγιση για την κοινή δράση της Αριστεράς για συνολική αντιμετώπιση των αιτιών που οδήγησαν στην άνοδο των νεοναζί. Ιδιαίτερη αξία έχουν τα όσα σημείωσε για τις διαφορές των δύο ιστορικών περιόδων. «Μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαιμάρης  και τη σύγχρονης Ελλάδας υπάρχουν τρεις κεφαλαιώδεις διαφορές. Πρώτον, ο εθνικοσοσιαλισμός και ο φασισμός ήταν επιθετικά ρεύματα  που συνδέονταν με έναν καινούριο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που ωρίμαζε, πράγμα που δεν ισχύει σήμερα καθώς οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις δεν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, που να πηγαίνουμε σε  ιμπεριαλιστικό πόλεμο και η ελληνική ολιγαρχία κάθε άλλο παρά εδαφικές βλέψεις διεθνώς έχει. Μιλάω πάντα  για τις σημερινές συνθήκες, δεν σημαίνει ότι έτσι θα είναι αύριο. Δεύτερον, ο φασισμός όπως έλεγε ο Παλμίρο Τολιάτι ‘είναι δικτατορία της μεγαλοαστικής τάξης και ταυτόχρονα κίνημα μαζών’, είχε χαρακτηριστικά μαζικού κινήματος. Πορεία στη Ρώμη κλπ. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στη Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή ακολουθεί περισσότερο μια λογική ανάθεσης, που ισχύει και για τα άλλα κόμματα αλλά με το δικό της τρόπο. Λειτουργεί σαν τοπικός… ΟΑΕΔ απειλώντας με τσαμπουκά το βενζινάδικο ότι θα διώξεις τον Πακιστανό και θα σου φέρω με το ίδιο μεροκάματο και χωρίς ασφάλιση Έλληνα. Έβρισκε έτσι κάποιες δουλειές έτσι σε απελπισμένους ανθρώπους. Έπιανε και ο ρατσισμός εκεί και ειδικά σε μικροαστικές περιοχές και συνοικίες.  Η τρίτη διαφορά είναι πως δεν υπάρχει επαναστατικό περιβάλλον. Δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση αλλά βασικά δεν υπάρχει κομμουνιστικό κίνημα ανάλογο της περιόδου του μεσοπολέμου. Ένα κίνημα το οποίο παρ΄ ότι είχε υποστεί ήττες δεν είχε υποστεί στρατηγική ήττα και είχε μπροστά του νέες επαναστατικές ευκαιρίες. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει σήμερα. Η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται σήμερα σε ένα περιβάλλον αδυναμίας. Όπου και η αστική τάξη αλλά και η εργατική τάξη και οι αριστερές – επαναστατικές της πρωτοπορίες είναι σε φάση αδυναμίας».
Μια σημαντική διαπίστωση στο ζήτημα της κοινωνικής βάσης του φασισμού , και της Χρυσής Αυγής, όπως  σημείωσε ο Π. Παπακωνσταντίνου είναι πως «η εργατική τάξη ήταν ιστορικά η τελευταία που παραδόθηκε στο φασισμό, παραδόθηκε μεν αλλά παραδόθηκε τελευταία αφού είχαν  χαθεί επαναστατικές ευκαιρίες και τα κομμουνιστικά  κόμματα έκαναν σωρεία λαθών. Βασικός τροφοδότης του φασισμού ιστορικά είναι τα μικρομεσαία και μικροαστικά στρώματα, που στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα διευρυμένα».
Τέλος για το ζήτημα της πολιτικής αντιμετώπισης  εκτός από τον αντιφασιστικό αγώνα έβαλε συνολικότερα το ζήτημα της αντιμετώπισης των αιτίων της κρίσης : «Δεν μπορεί να υπάρξει στοιχειώδης πολιτική συνεννόηση και μετωπική δράση της Αριστεράς εάν δεν υπάρχει ένα μίνιμουμ το οποίο να συμπυκνώνεται στα αιτήματα καταργούμε τα μνημόνια, καταργούμε δανειακές συμβάσεις και αν χρειαστεί βγαίνουμε από το ευρώ. Κατά τη γνώμη μου και σύμφωνα και με όσα λεει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  θα χρειαστεί  σίγουρα να βγούμε από το ευρώ, αλλά πρέπει επιτέλους να συνεννοηθούμε στην Αριστερά και να βάλουμε φραγμό στο λαϊκισμό της Δεξιάς. Να πούμε δηλαδή πως εάν χρειαστεί να πεθάνουμε με το ευρώ ή να ζήσουμε με τη δραχμή η απάντηση μας θα είναι να ζήσουμε με τη δραχμή». Μετά το τέλος των εισηγήσεων έγινε πληθώρα παρεμβάσεων και ερωτήσεων από  τους παρευρισκόμενους και αναπτύχθηκε διάλογος και ένας πλούσιος προβληματισμός.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ, ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Πλούσιος και έντονος ήταν ο προβληματισμός και οι τοποθετήσεις των παρευρισκόμενων  μελών και φίλων της κίνησης, που αναπτύχθηκε μετά τις τοποθετήσεις των δύο εισηγητών της εκδήλωσης και έπειτα από σύντομες ερωτήσεις, οι οποίες επί της ουσίας διεύρυναν το πεδίο της συζήτησης. Ανάμεσα στα θέματα που θίχτηκαν ήταν για το ταξικό και ιστορικό υπόβαθρο της ανάπτυξης του φασιστικού φαινομένου και ιδιαίτερα με τη μορφή της Χρυσής Αυγής με την οποία αναπτύσσεται στην Ελλάδα καθώς και για το μεταναστευτικό ζήτημα ή για τις ευθύνες και τις παραλείψεις της Αριστεράς σε συνολικό επίπεδο οι οποίες ενδέχεται να συνέβαλαν στην ανάπτυξη του φαινομένου.

Πρώτος ομιλητής ήταν ο Γιάννης  ο οποίος στην τοποθέτησή του ανέφερα χαρακτηριστικά : «Νομίζω  ότι παραδόθηκαν γειτονιές ολόκληρες όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, ερήμην της Αριστεράς, βορά στα χέρια όλων αυτών των ανθρώπων{…} Είμαι της άποψης ότι αυτό πρέπει άμεσα να απαντηθεί. Όχι να περιμένουμε να δυναμώσουμε για να απαντήσουμε αλλά  πρέπει να το κάνουμε άμεσα και ειδικά οι δυνάμεις της κομμουνιστικής Αριστεράς. Δεν μπορεί από τη μια μεριά να υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός και εμείς να μην μπορούμε να συγκροτήσουμε καλά καλά μια διαδήλωση. Αν δεν απαντηθεί αυτό τότε θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα».

223217_517650628262233_890098648_nΤη σκυτάλη πήρε  ο Νίκος Γουρλάς, εργαζόμενος στο αεροδρόμιο : «Το ρεύμα της φασιστικοποίησης δεν είναι ένα απλό πράγμα και η Αριστερά δεν έχει κατορθώσει να το αντιμετωπίσει, και δεν το έχει κατορθώσει ακριβώς γιατί δεν έχει γραμμή ενιαίου μετώπου. Δεν έχει γραμμή  και η Αριστερά δεν απαντάει στο πολιτικό επίδικο της εποχής το οποίο είναι πως θα ανατραπεί όλη αυτή η τάση και πως θα νικήσει το εργατικό κίνημα με όρους εργατικού κινήματος και όχι κοινοβουλευτικής εναλλαγής. Όχι ότι αυτό δεν παίζει ρόλο, αλλά ακόμη και τέτοιες εναλλαγές να γίνουν αν δεν υπάρχει από κάτω κίνημα  και δεν συγκρουστεί με πολιτικούς και κινηματικούς όρους  εκεί που ζουν οι άνθρωποι, εκεί που γίνεται η πραγματική ταξική πάλη, δεν θα έχουμε κάτι το οποίο να μπορέσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Τα ερωτήματα που θέτει η ίδια η κοινωνία και η ταξική πάλη είναι απλά. Ή θα πας με μια λογική πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής, ανατροπής την οποία θα κάνει το ίδιο το κίνημα μέσα από πολιτικές απεργίες στις οποίες θα συμβάλλουν τα ενιαία πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς και άλλων χώρων και θα διαμορφώσουν μια ισχυρή αντίρροπη δύναμη στη διείσδυση του φασισμού όχι μόνο στα μικροαστικά στρώματα αλλά εγώ θα έλεγα και στην εργατική τάξη ή θα δεχτείς την μοίρα σου. Διάβασα σε μια έρευνα, πως από τις ψήφους  της Χρυσής Αυγής ένα 24% είναι  εργαζόμενοι ή ιδιωτικοί υπάλληλοι. Έπονται οι μικροαστοί. Μπορεί οι μικροαστοί να δίνουν τον τόνο αλλά ακριβώς επειδή η κρίση είναι τόσο μεγάλη και τόσο βίαια, πηγαίνουν προς τα εκεί και εργατικές μάζες δεν πρέπει να το υποτιμάμε αυτό. Εκεί είναι η ευθύνη της Αριστεράς. Το ζήτημα λοιπόν είναι βαθιά πολιτικό και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί, το ζήτημα δεν είναι να φτιάξουμε εργατικές φρουρές και να παίζουμε ξύλο στους δρόμους, όπως υπάρχει και πρόταση από δυνάμεις της Αριστεράς όπως το ΕΕΚ. Άλλωστε το φαινόμενο δεν είναι τόσο μαζικό  και μετά από το θόρυβο έχουν εξαφανιστεί».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Βασίλης Λιόσης, από το χώρο των εκπαιδευτικών,  ο οποίος επισήμανε κατ΄ αρχήν τη στάση του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος απέναντί στις πρώτες αντιφασιστικές ομάδες  οι οποίες με θολό περιεχόμενο είχαν συγκροτηθεί στην Ιταλία : «Ο Μπορντίγκα – τότε ηγέτης των ιταλών κομμουνιστών – πίστευε ότι ο φασισμός δεν ήταν παρά απλά μια έκφραση του αστικού πολιτικού συστήματος. Το έλεγε και το έγραφε έτσι, ότι δηλαδή ο φασισμός δεν είχε τίποτα καινούριο να προσφέρει στο αστικό σύστημα εξουσίας.  Στη συνέχεια εμφανίστηκε το σχήμα του σοσιαλφασισμού. Υιοθετήθηκε στο 5ο Συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς υπό τον Ζηνόβιεφ και στη συνέχεια ενισχύθηκε από τον Στάλιν. Εν ολίγοις το σχήμα του σοσιαλφασισμού έλεγε πως  η σοσιαλδημοκρατία με το φασισμό είναι δίδυμα αδέρφια και αυτό εμπόδιζε το σχηματισμό ενός ενιαίου μετώπου  που θα απαντούσε στον κίνδυνο του φασισμού που οι πιο οξυδερκείς μπορούσαν να διακρίνουν.  Βεβαίως η σοσιαλδημοκρατία δεν ήταν καμία αθώα περιστερά της εποχής. Έκανε εγκλήματα σε βάρος του εργατικού κινήματος. Παρόλα τα εγκλήματά της όμως, το σχήμα του σοσιαλφασισμού ήταν παντελώς λάθος για πάρα πολλούς λόγους. Δεν μπορούσε να διακρίνει ότι ο μεν φασισμός είχε ως βάση τα μεσαία στρώματα, τους μικροαστούς κλπ, η δε σοσιαλδημοκρατία είχε εργατική βάση. Αυτό δυσκόλευε πάρα πολύ την προσέγγισή. Κυρίως τη δύναμη στα εργατικά συνδικάτα την είχαν οι σοσιαλδημοκράτες, πολύ λιγότερο οι κομμουνιστές ακόμη και όταν ήταν δυνατοί.  Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ότι ο φασισμός είναι κάτι το ιδιαίτερο, ότι φέρνει καινούρια  ποιοτικά στοιχεία και δεν είναι απλώς μια άλλη μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού σε οικονομικό ή πολιτικό επίπεδο και αυτό βεβαίως το βίωσαν  οι λαοί στο πετσί τους. Ευτυχώς για το κομμουνιστικό κίνημα , αλλά εγώ θα έλεγα και για ολόκληρη την ανθρωπότητα, η κομμουνιστική Διεθνής αποφάσισε να κάνει στροφή. Για τη στροφή αυτή έχουμε στο  μυαλό μας ο πολύς κόσμος ή αυτοί που ασχολούνται ότι οφείλεται στο Στάλιν.  Δεν είναι ακριβές αυτό κατά τη γνώμη μου. Η στροφή πιστώνεται στο Δημητρώφ. Το 1934, σχετικά έγκαιρα, στέλνει ένα γράμμα στο Στάλιν, το οποίο δεν υπάρχει στην ελληνική βιβλιογραφία και με το οποίο συμπυκνώνει την κατάσταση του καιρού και για ποιους λόγους πρέπει να γίνει στροφή. Βεβαίως ο Στάλιν μπορεί να ευθύνεται και για το σχήμα του σοσιαλφασισμου, αλλά θα πρέπει να του καταλογίσουμε κι ένα θετικό. Ότι τη στροφή την έκανε. Κανένας καλοπροαίρετος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι χάρη σε αυτή τη στροφή συγκροτήθηκε αντιφασιστικό μέτωπο και επιτεύχθηκε το τσάκισμα του φασισμού»

imagesΟ επόμενος ομιλητής ήταν ο Δημήτρης ??, εργαζόμενος στα ναυπηγεία : «Σε ένα χώρο αμιγώς εργατικό όπου απασχολείται  βιομηχανικό προλεταριάτο όπως τα ναυπηγεία Ελευσίνας, δυστυχώς τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής είναι ανεβασμένα.  Είναι ανεβασμένο το ποσοστό της φασιστικής αντίληψης και αυτοί που το δείχνουν είναι περίπου 60 με 70 άτομα, ένα ποσοστό δηλαδή 10% Τι γίνεται σήμερα; Βλέπουμε μια αντίφαση. Η κυβέρνηση από τη μια κυνηγάει να «καθαρίσει» τους φασίστες από την άλλη σε συνθήκες σε περίοδο ουσιαστικής, βαριάς και μακρόχρονης  κρίσης του καπιταλισμού παίρνει όλο και πιο αυταρχικά μέτρα και τείνει σε έναν κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό. Σε μια φασιστικοποίηση του κοινοβουλίου αλλά και σε όλα τα επίπεδα. Έχω μια βασική ένσταση την οποία θέλω να καταθέσω. Ξέρουμε όλοι ότι τον φασισμό τον γεννάει ο καπιταλισμός. Τον δημιουργεί ο καπιταλισμός και το μεγάλο κεφάλαιο. Ο φασισμός ήταν, είναι και θα είναι πάντα μια εναλλακτική λύση  για την αστική τάξη. Συμφωνώ ότι η αστική τάξη πήρε μαθήματα  από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε σχέση με την άνοδο και του φασισμού και του ναζισμού και το πλήρωσε η ανθρωπότητα και είναι πολύ επιφυλακτική. Όμως μην ξεχνάμε ότι στο πίσω μέρος του  κεφαλιού τους το κεφάλαιο και η αστική τάξη έχουν πάντα  τον φασισμό ως εναλλακτική λύση, γιατί αν δεν την είχε δεν θα εξέτρεφε το φασισμό. Αυτή τον εξέθρεψε, αυτή τον αναβιώνει, τον έχει για να παίζει το παιχνίδι της. Το αν το κεφάλαιο χρησιμοποιήσει ή όχι τη φασιστική λύση, την απευκταία ακόμη και για αυτούς φασιστική λύση συμφωνώ, θα εξαρτηθεί από πάρα πολλούς παράγοντες. Έναν παράγοντα θα πω μόνο, ότι το κεφάλαιο δεν θα προτιμήσει ποτέ τη φασιστική λύση αν δεν είναι υπαρκτό ένα φασιστικό κίνημα. Γιατί ο φασισμός είναι κίνημα και αυτή είναι η βασική διαφορά που έχει με την κυβέρνηση. Σήμερα μιλάμε για αστική δημοκρατία, αστικό κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, φασιστική νοοτροπία, αλλά όχι φασισμό. Ο φασισμός είναι άλλο πράγμα.. Είναι κίνημα. Κίνημα από τα κάτω, αντιδραστικό που μαζεύει κοινωνικές τάξεις και μια σειρά ανθρώπους».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος από τους ΟΤΑ ο οποίος ανέφερε : «Νομίζω, και εδώ έχει ευθύνες η Αριστερά όχι για να κάνουμε χαρακίρι μεταξύ μας αλλά πρέπει να το δούμε , ότι το έδαφος σήμερα με την οικονομική κρίση έχει αλλάξει, όλος ο κόσμος βρίζει για τη σήψη, τη διαφθορά, η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική διαπερνά όλο το πολιτικό σύστημα. Διαπερνά όλες τις εκφάνσεις του. Αυτό δεν αφορά την Αριστερά; Σύντροφοι την αφορά. Η Αριστερά σύντροφοι μετά τη μεταπολίτευση είναι κι αυτή μέσα σε ένα κάδρο που λέγεται πολιτικό σύστημα, κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία. Συνδικαλισμός, τοπική αυτοδιοίκηση, διαχείριση, κρίση, ηθικές αξίες. Γιατί θεωρούμε ότι είμαστε στο απυρόβλητο; Εγώ πιστεύω ότι η κοινωνία  θεωρεί ότι έχει ευθύνες και η Αριστερά. Δεν έχει χάσει το ιδεολογικό της φορτίο, το ηθικό και πολιτικό της ανάστημα η Αριστερά μετά  την κατάρρευση της Ανατολικής Ευρώπης; Δεν έχει χάσει σύντροφοι  το ηθικό και πολιτικό της φορτίο η Αριστερά και το εργατικό κίνημα όταν η  αποτελεσματικότητα των εργατικών αγώνων είναι αυτή που είναι τα τελευταία 15 χρόνια; Εγώ πιστεύω ότι η Αριστερά έχει μερίδιο ευθύνης για αυτήν την κρίση, έχει δεχτεί ιστορική, πολιτική ήττα και όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση δεν θα μπορούμε να είμαστε εμείς εκείνη η δύναμη η οποία θα ηγεμονεύσει στο επίπεδο των ιδεών, των αξιών, στο επίπεδο των εναλλακτικών, ριζοσπαστικών και ανατρεπτικών καταστάσεων. Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι μετά το θόρυβο η επιρροή της Χρυσής Αυγής έχει ανακοπεί. Το βλέπω παντού. Στη δουλειά, στα καφενεία  όπου χωρίς να λεει κάποιος κατ΄ ανάγκη ότι ψηφίζει Χρυσή Αυγή εφόσον καταλαβαίνει ότι είναι κάπως τραβηγμένο, υπερασπίζεται αντιλήψεις οπότε καταλαβαίνεις ότι προσανατολίζεται προς τα εκεί, σε επίπεδο ιδεών, αξιών και συμπεριφοράς. Έχουμε συναδέλφους οι οποίοι μας λένε ότι  είναι Χρυσή Αυγή. Είναι συνάδελφοι που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, που προέρχονται από χώρους της Αριστεράς,  είναι εργάτες. Πιστεύω ότι ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος. Έχει διαχυθεί αυτό το μικρόβιο πολύ περισσότερο από ότι ίσως νομίζουμε. Έχει ευθύνες η Αριστερά γιατί δεν αντιμετώπισε έγκαιρα τις παρεμβάσεις της Χρυσής Αυγής. Γιατί δηλαδή δεν έπρεπε η Αριστερά να αντιδράσει με την ίδια ευθιξία όταν δολοφονήθηκε ο Πακιστανός ποδηλάτης στα Πετράλωνα; Επειδή ήταν πιο μελαμψός; Γιατί; Η Αριστερά οφείλει αν θέλει να έχει προοπτική και να εμπνεύσει για μια άλλη κοινωνία να μην έχει κανένα ψεγάδι, που να της προσάψει κάποιος ότι έχει συστημική συμπεριφορά. Πολλές φορές κατά τη γνώμη μου η Αριστερά έχει συστημική συμπεριφορά. Πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να έχει αυτοδύναμη και αυτοτελή πολιτική σε όλα τα μέτωπα. Στο πολιτικό, ιδεολογικό, οργανωτικό παντού. Και πάντα με στόχευση τον ιστορικό της στόχο, που είναι μια άλλη κοινωνία. Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια ιστορική στιγμή  για την Ελλάδα. Αυτά που ζούμε στο επίπεδο της επιθετικότητας του κεφαλαίου αλλά και στο επίπεδο ότι για να στηριχτεί αυτή η βάρβαρη πολιτική καταφεύγουν στον αυταρχισμό όλο και περισσότερο, τόσο που να προσεγγίζουν την εκτροπή, είναι πρωτοφανή. Ποιος θα υπερασπιστεί αυτές τις αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα κατακτήσεις; Δεν είμαι της άποψης ότι στο σύνολο της η αστική τάξη χρησιμοποιεί τα μορφώματα τύπου Χρυσής Αυγής. Όμως τα φαινόμενα τύπου Χρυσής Αυγής και η αδυναμία και η υποταγή της Αριστεράς μπορεί να αποτελούν βάση μιας συνολικότερης εκτροπής από το αστικό σύστημα».

indexΑκολούθως το λόγο πήρε  ο Σωτήρης Π. ο οποίος αναφέρθηκε με έμφαση στο θέμα του πολέμου : «Δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο η άποψη που λεει ότι δε βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου ή προετοιμασίας πολέμου ή ότι εν πάση περιπτώσει δεν μοιάζουν οι συνθήκες οι σημερινές με τις συνθήκες του Μεσοπολέμου.  Εγώ πιστεύω πως ήδη ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, όλοι αυτοί οι τοπικοί πόλεμοι οι οποίοι διεξάγονται αυτή τη στιγμή στο Αφγανιστάν, στη Συρία  και προγενέστερα στις χώρες της Βόρειας Αφρικής, αποδεικνύουν ότι βαδίζουμε όλο και περισσότερο όλο και πιο κοντά στην έκρηξη ενός πολέμου. Τι μορφή μπορεί να έχει αυτός ο πόλεμος δεν το ξέρω, αλλά ξέρω ένα πράγμα. Όταν οι Κινέζοι λένε  ότι ήρθε ο καιρός να «από – αμερικανοποιηθεί» η παγκόσμια οικονομία, σημαίνει ότι αμφισβητούν ευθέως την αμερικανική ηγεμονία. Όταν οι Ρώσοι βάζουν ορισμένα όρια στον πόλεμο με τη Συρία  που η παραβίαση τους θα σήμαινε πόλεμο και με τη Ρωσία  είμαι βέβαιος ότι οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο που ο οικονομικός πόλεμος ο οποίος μαίνεται εδώ και πολλά χρόνια μπορεί να πάρει άλλη μορφή. Οι όροι αυτής της σύγκρουσής έρχονται να εφαρμοστούν όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό των χωρών. Γι αυτό έχουμε την τεράστια άνοδο εθνικιστικών και φασιστικών ρευμάτων. Τι σημαίνει όμως αυτή η φασιστικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής; Η αναίρεση των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων μπορεί να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο  ώστε να εφαρμοστεί ένα είδος φασισμού. Δεν είμαι της άποψης  ότι είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να χρησιμοποιήσουν κακέκτυπα  του παρελθόντος, είναι πολύ πιο έξυπνοι  αλλά είναι μέσα στη λογική τους ότι αν πρόκειται να χάσουν την κυριαρχία τους, την ταξική τους κυριαρχία δεν πρόκειται να διστάσουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για τη διατήρηση της. Τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα αυτή η πορεία αντιδραστικοποίησης ως που πρέπει να φτάσει, για να καταλάβουμε ότι ο φασισμός μας  χτυπάει την πόρτα; Να θυμηθούμε τον απαλότερο αντιτρομοκρατικό νόμο και πόσα δικαιώματα χάθηκαν; Δεν τίθεται θέμα εξυπνάδας, αλλά ταξικής επιλογής και η ταξική επιλογή και της κυβέρνησης Σαμαρά είναι το φτάσει στα άκρα και από αυτήν την άποψη ο επόμενος στόχος είναι το κίνημα, είναι η Αριστερά».  

Ο επόμενος ομιλητής ήταν ο Γιώργης ?? ο οποίος επίσης αναφέρθηκε σε ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα που σχετίζονται με το νεοφασιστικό ζήτημα και έδωσε το δικό του στίγμα για το θέμα της δημιουργίας αντιφασιστικού μετώπου : «Πρέπει να βρούμε τρόπους και δρόμους για να σπάσουμε την απομόνωση της επαναστατικής πρωτοπορίας από το προλεταριάτο, να σπάσουμε την απομόνωση της ίδιας της εργατικής τάξης από τους φυσικούς της συμμάχους. Αυτή ήταν η ψυχή, το κεντρικό νόημα του 1ου Συνεδρίου της κομμουνιστικής Διεθνούς.  Οι αναφορές στην Αριστερά, της Αριστεράς ω Αριστερά σε μια εποχή όπου δε συντρίβονται μόνο οι Αριστεροί αλλά όλοι οι εργαζόμενοι  από ένα οδοστρωτήρα, το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει διαχωρισμούς μέσα στη λαική μάζα που χτυπιέται{…} Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που αρνείται να αναγνωρίσει ότι σήμερα έχουμε χούντα; Τόση δημοκρατία από τη χούντα είχαμε να δούμε… Ένα από τα καλύτερα συνθήματα του καιρού. Όταν ένας ολόκληρος λαός βάζει ζήτημα ότι σήμερα είμαστε υπό κατοχή  και βλέπεις ότι η πρώτη ανακοίνωση που βγαίνει σχετικά με αυτό το ζήτημα είναι του ΚΚΕ και λέει ότι αυτό είναι οικειοθελής παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές τότε τι είναι αυτό; Επειδή είναι οικειοθελής;  Από την πλευρά όχι του λαού φυσικά αλλά των αφεντικών του. Μιας δράκας, μιας χούφτας ανθρώπων οι οποίοι συστηματικά  μας πάνε από τι κακό στο χειρότερο που διαλύουν κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος; Αν θυμάμαι ακόμη καλά το μαρξισμό, ο Λένιν έβαζε το ζήτημα ότι η πάλη για τη δημοκρατία είναι αξεχώριστη από την πάλη για το σοσιαλισμμό. Κι όμως εδώ πέρα η λέξη δημοκρατικό – πατριωτικό μέτωπο δεν μπαίνει. Μπαίνει μέτωπο αντικαπιταλιστικό. Αντιφασιστικό. Αντιφασίστας λοιπόν είναι κι ο Σαμαράς. Περιέργως… Αν αυτό είναι σωστό και αν το βάλουμε το ζήτημα θετικά, προωθητικά την έννοια της δημοκρατίας και για να θυμηθώ και τον Μάρξ που έβαζε το ζήτημα της κοινωνικής δημοκρατίας, της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν είναι καλύτερο να βάζουμε όλα αυτά τα ζητήματα θετικά και προωθητικά αντί να βάζουμε όλα αυτά τα ‘αντί’  που στην τελική οδηγούν και σε αντιλήψεις συνταγματικού τόξου; Η ενότητα ενός ολόκληρου λαού  ενάντια στο καθεστώς είναι αυτή που μπορεί να τσακίσει το φασισμό». 

Τελευταίος  ομιλητής ήταν ο Στέλιος Κ. ο οποίος αναφέρθηκε επίσης στη βάση, την ταξική συγκρότηση, τη φυσιογνωμία του φασιστικού φαινομένου και την ανάπτυξη  ενός μαζικού φασιστικού κινήματος καθώς επίσης και ποια αντικειμενικά ταξικά συμφέροντα εξυπηρετεί ο φασισμός τα οποία ωστόσο όπως επισήμανε πρέπει να αντιμετωπιστούν με τη σχετική αυτοτέλεια που μπορεί να διαθέται η κάθε πλευρά. Όπως είναι φυσικο μια συζήτηση για ένα τόσο μεγάλο και κομβικης σημασίας ζήτημα δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια εκδήλωση τριών ωρών. Ήταν ωστόσο μια πρώτη προσπάθεια ανάλυσης και πολιτικού προβληματισμού και αναζήτησης διεξόδου η οποία  αναμένεται να συνεχιστεί με τους επόμενους κύκλους εκδηλώσεων και συζητήσεων της Κίνησης  με στόχο το εργατικό κίνημα  να πρωταγωνιστήσει έμπρακτα τόσο στον αντιφασιστικό αγώνα όσο και στις μάχες για την ανατροπή της  βαρβαρότητας η οποία πλακώνει συνολικά τον ελληνικό λαό. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s