ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9/11-06:30μμ

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9/11 ΣΤΙΣ 6.30ΜΜ, ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΚΑΝΙΓΓΟΣ 27, 5οs ΟΡΟΦΟΣ

Ακολουθεί η εισήγηση:

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:

Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις με την συμφωνία για «κούρεμα» του χρέους, είμαστε υποχρεωμένοι να αναφερθούμε σε αυτές, χωρίς όμως να επιδιώκουμε να ανακυκλώσουμε εκ νέου μια συζήτηση εφ όλης της ύλης για την οικονομική κρίση και την κρίση χρέους, σε ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο.

Κεντρικός στόχος της συνέλευσής μας θέλουμε να είναι:

Η εκτίμηση της πορείας των αγώνων μέχρι σήμερα.

Η καλύτερη προετοιμασία και οργανωτική συγκρότηση της κίνησής μας μπροστά στις νέες εξελίξεις, ιδιαίτερα σήμερα που αυτές παίρνουν καταιγιστικό ρυθμό και αναζητούνται κυβερνητικά σχήματα ενσωμάτωσης των αντιδράσεων.

Η  έναρξη μιας ουσιαστικής συζήτησης για την συγκρότηση ενός εργατικού προγράμματος απάντησης στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με αυτή την έννοια, καλούμε όλους τους συναδέλφους, συντρόφους και  συναγωνιστές, να προετοιμασθούμε για την καλύτερη συμβολή μας στην δουλειά της συνέλευσή μας που   θα πραγματοποιηθεί στις 9/11/2011 στις 6.30μ.μ.

 

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΜΑΣ. 

Το ξημέρωμα της Πέμπτης 27/10/2011, παραμονή της 28ης Οκτωβρίου και της επετείου του ΟΧΙ του λαού μας στον Γερμανοιταλικό φασισμό, μας  βρήκε μπροστά σε νέες θριαμβολογίες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της αστικής τάξης της χώρας μας, γιατί πέτυχαν το «κούρεμα» του χρέους, το γνωστό Hair Cut.

Δεν ξεχνάμε όμως πως και τον Ιούλιο θριαμβολογούσαν για την τότε συμφωνία που «έβαζε πάτο στο βαρέλι» όπως μας έλεγαν, αλλά αυτό που επακολούθησε ήτανε νέα ακόμα πιο σκληρά μέτρα, που βαθαίνουν την κρίση για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και ανεργία. Ενώ δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε, πως ήτανε η ίδια η κυβέρνηση μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα(Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) και την αστική τάξη της χώρας μας, που απέναντι στην πρόταση άρνησης του χρέους και απαίτησης διαγραφής τουλάχιστον του επαχθούς μέρους του, προέβαλλαν όχι μόνο το ανέφικτο μιας τέτοιας πρότασης, αλλά και τον κίνδυνο που εμπεριείχε αυτή για  τον λαό και την χώρα μας… Τι άλλαξε άραγε σήμερα, που πρακτικά υλοποιείται έστω και σε μικρότερο βαθμό η πρόταση αυτή, να σηκώνεται τέτοιος  θριαμβολογικός τόνος; Η αλλαγή έγκειται στο γεγονός πως αυτή επιβλήθηκε με την ευθύνη και πρωτοβουλία των δανειστών μας και ειδικά της Γερμανίας και για τα δικά τους συμφέροντα και όπως συμβαίνει οι δικοί μας(κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ΣΕΒ και τραπεζίτες), κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία…

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης είχαμε επισημάνει, πως η αστική τάξη της χώρας μας θεωρώντας στρατηγικής σημασίας θέμα για αυτήν την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, δέχθηκε με αντάλλαγμα την συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων που μεταπολεμικά κατοχυρώθηκαν στο Σύνταγμα και το Εργατικό Δίκαιο της χώρας μας, να ανοίξει τον δρόμο στο Δ.Ν.Τ. και την τρόικα  ώστε η διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους στα πλαίσια του σύγχρονου οικονομικού πολέμου να γίνει κυρίως σε βάρος της εργατικής τάξης και των λοιπών λαϊκών στρωμάτων. Έτσι όχι μόνο ήτανε εχθρική σε κάθε προσπάθεια διαγραφής του χρέους, αλλά με πρόσχημα αυτό και την πίεση των δανειστών μας, οργάνωσε το σαφάρι κατά των εργαζομένων και συνταξιούχων, των νέων και των ανέργων πριν από την καταβολή της κάθε δόσης του δανείου.

Επίσης από την αρχή είχαμε επισημάνει, πως όταν οι ξένοι θα είχανε ξεφορτωθεί ένα σημαντικό μέρος του χρέους τους σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που είχανε στα θησαυροφυλάκιά τους, θα προχωρούσαν σε οργανωμένη χρεωκοπία και ίσως αργότερα και σε έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Μόνο που αυτή, δηλαδή η οργανωμένη χρεωκοπία, λόγω της πίεσης και των κινδύνων επέκτασης της κρίσης και σε άλλες κρίσιμες οικονομικά χώρες όπως είναι η Ιταλία, ήλθε πιο σύντομα από το 2012/13 που προδιαγράφαμε και προέκυπτε από τα αρχικά σχέδιά τους. Μάλιστα τίποτα δεν αποκλείει, στο φόντο του εντεινόμενου οικονομικού πολέμου και των αδιεξόδων που δημιουργούνται για να στηριχτούν οικονομικά αποφάσεις παρόμοιες και για άλλες χώρες, να επιταχυνθούν και οι διαδικασίες για την δημιουργία μιας δεύτερης ζώνης εκτός σκληρού πυρήνα του ευρώ. Να οδηγηθούμε δηλαδή πλήρως σε αυτά που ήθελαν τάχατες με την παράδοση στο ΔΝΤ και την τρόικα, Κυβέρνηση-ΣΕΒ-Τραπεζίτες να αποφύγουν: Και την λιμοκτονία του λαού και των εργαζομένων και την επιστροφή στην δραχμή με τους όρους όμως και την κηδεμονία και πάλι  των ξένων επικυρίαρχων, της αστικής τάξης, των κυβερνήσεων και των κομμάτων της, που σαν άλλοι Τσολάκογλου και κατοχικοί δοσίλογοι, μας παρέδωσαν στις ορέξεις των δανειστών μας και ειδικά του Δ΄ Ράιχ.

Τώρα ως προς αυτή καθεαυτή την συμφωνία, αξίζει να σημειώσουμε πως και μόνο η μείωση κατά 50% των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, είναι ενδεικτική των νέων προβλημάτων που δημιουργούνται. Το πρόσχημα για μια νέα παρέμβαση όταν θα καταλαγιάσουν οι θριαμβολογίες, έχει ήδη δοθεί. Ενώ με πρόσχημα την συμφωνία, θα ενταθεί η πίεση στο εσωτερικό για νέες μειώσεις αποδοχών στον Ιδιωτικό τομέα, στις τράπεζες όπου αναμένονται τρομερές ανακατατάξεις με προγράμματα μείωσης προσωπικού αντίστοιχα αυτών της εργασιακής εφεδρείας στο δημόσιο, την εκποίηση δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών.

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Οι κινητοποιήσεις του λαού και των εργαζομένων, συνεχίζονται με αμείωτη ένταση από τον Μάιο του 2010 και την αρχική συμφωνία παράδοσης στο μνημόνιο και τις ορέξεις των δανειστών μας. Όπως είχαμε ήδη εκτιμήσει από τις πρώτες μεγάλες αντιδράσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις, αναμένονταν αλλεπάλληλα αγωνιστικά κύματα διαφορετικής κάθε φορά έντασης, όμως αυτά πλέον θα ήτανε διαρκή και οι χρόνοι επανεμφάνισής τους κάθε φορά θα ήτανε και πιο σύντομοι.

Βάση των εκτιμήσεών μας ασφαλώς και δεν ήτανε η δική μας θέληση και διάθεση, αλλά η αντικειμενική βάση χειροτέρευσης με απόλυτο τρόπο της ζωής εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και ευρύτερων μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Άμεσο  αποτέλεσμα των απανωτών βάρβαρων κυβερνητικών μέτρων, στα πλαίσια των μνημονίων και της τρόικα.

Έτσι, μετά το κίνημα των «αγανακτισμένων», που έχει βαθύτερη κοινωνική βάση και αντανακλά αναζητήσεις διεξόδου από το θεσμοθετημένο αστικό κοινοβουλευτικό καθεστώς και τις μεγάλες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα με κορύφωση την απεργιακή περικύκλωση της Βουλής το Καλοκαίρι,  είχαμε τις πρόσφατες μεγαλειώδης απεργιακές κινητοποιήσεις.

Η 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη, ήτανε η μεγαλύτερη πανεργατική – παλλαϊκή κινητοποίηση  , σε συμμετοχή στην απεργία, στις συγκεντρώσεις και τις πορείες, από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον στην μεταπολίτευση. Η σημασία για την δημιουργία αυτού του κλίματος, των αγώνων επί μέρους χώρων, κλάδων και η δημιουργία ευρύτερων συντονισμών, είναι μεγάλη. Ιδιαίτερα ο επίμονος και ανυποχώρητος αγώνας των ΟΤΑ, συνέβαλλε αποφασιστικά στην δημιουργία αγωνιστικού κλίματος ρήξης και ανατροπής σε ευρύτερα τμήματα εργαζομένων, δημιούργησαν ενωτικές διαθέσεις σε ευρύτερες δυνάμεις.

Το όλο απεργιακό μέτωπο με αποκορύφωμα την 48ωρη πολιτική απεργία, αποτελεί μεγάλο βήμα στην ταξική αντιπαράθεση που άρχισε με την εγκαθίδρυση της τρόικα και του μνημονίου. Τα συνθήματα των απεργών και των διαδηλωτών αποκτούν μεγαλύτερη πολιτικοποίηση, δένονται όλο και πιο πολύ και άμεσα με την πτώση της κυβέρνησης, την απόσυρση του μνημονίου και της τρόικα. Ενώ στις διαδικασίες του κινήματος(καταλήψεις, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις κ.ά), παρατηρείται μια διαρκώς αυξανόμενη συμμετοχή.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες γενικευμένης αποδοκιμασίας της κυβέρνησης και της πολιτικής των μνημονίων και της τρόικα και ενδυνάμωσης των αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων, παρατηρούνται έντονες διεργασίες στις συνδικαλιστικές δυνάμεις. Σε πολλούς χώρους και ιδιαίτερα των ΔΕΚΟ, ΟΤΑ και δημοσίου, έχουμε δημόσια διακηρυγμένη αποστασιοποίηση της ΠΑΣΚΕ από το ΠΑΣΟΚ και την Κυβέρνηση, ενώ στους ΟΤΑ συνέβαλλε στις καταλήψεις στα υπουργεία και την περιφρούρηση της χωματερής. Φυσικά οι σημερινές διαφοροποιήσεις δεν γίνονται στην βάση στρατηγικού σχεδίου, αλλά εκφράζουν αντικειμενική προσπάθεια εναρμόνισης με τις διαθέσεις των εργαζομένων. Πρέπει όμως εμείς να εκτιμήσουμε τέτοιες καταστάσεις, ώστε να είμαστε έτοιμοι με γραμμή ενότητας να υποδεχθούμε και να αξιοποιήσουμε σε όφελος του κινήματος αυτές τις διαφοροποιήσεις, με επιμονή όμως ταυτόχρονα στην αναγκαία αυτοτέλεια και την ταξική ανεξαρτησία της κίνησής μας.

Παράλληλα η διαρκώς αυξανόμενη κινητικότητα των εργαζομένων και του λαού μας, υποχρεώνει και το ΠΑΜΕ παρά την επιμονή του στην γραμμή της κομματικής περιχαράκωσης, να κάνει ελιγμούς και προσαρμογές τόσο στα συνθήματα, όσο και την συμμετοχή του στις αγωνιστικές συγκεντρώσεις και πορείες.(π.χ. Σύνταγμα). Προκειμένου να μην απομονωθεί από το αγωνιστικό μέτωπο των μαχόμενων εργατικών συνδικαλιστικών δυνάμεων, παίρνει αποφάσεις και ακολουθεί μια πρακτική που πρέπει εμείς να την αξιοποιήσουμε όσο αυτό είναι δυνατόν, για την δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού μετώπου πάλης.

Δυστυχώς όμως, πρέπει να ομολογήσουμε πως παρά τα σημαντικά θετικά βήματα που έχουν σημειωθεί στο περιεχόμενο, στα συνθήματα και στις μορφές πάλης, το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι κατώτερο των στιγμών και απαιτήσεων για μια νικηφόρα αναμέτρηση με την κυβέρνηση, το αστικό πολιτικό σύστημα και το κεφάλαιο. Η διαρκώς και ογκούμενη πολιτική διαμαρτυρία, δεν μεταφράζεται σε προγραμματική ενότητα, πάνω σε ένα πρόγραμμα εργατικής δημιουργίας, ρήξης και ανατροπής. Η συγκρότηση ενός διακριτού ανεξάρτητου εργατικού λαϊκού μετώπου καθυστερεί, αν και οι δυνατότητες για αυτό είναι πλέον ορατές. Οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης, αν και διακρίνουν το κενό και επισημαίνουν την ανάγκη, πελαγοδρομούν  μέσα στην φωτιά των αγώνων, πρωτοστατούν σε αυτούς, δεν στοιχειοθετούν όμως και δεν υπηρετούν με σχέδιο και επιμονή αυτή την ανάγκη.

Αποτέλεσμα, παρά την δημιουργία όρων και προϋποθέσεων να υπερβούμε στην πράξη « το δεν θέλει και δεν μπορεί» της ηγεσίας των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ που απλώς κηρύσσουν τις απεργίες, να πιέσουμε έντονα πολιτικά την εργατική βάση του ΠΑΜΕ που επιμένει στην λογική της κομματικής περιχαράκωσης και να αποσπάσουμε με σταθερό τρόπο στους επί μέρους συντονισμούς, δυνάμεις της αυτόνομης παρέμβασης από την αντιφατικότητα που επικρατεί στο εσωτερικό της, η έλλειψη εκ μέρους μας σταθερής γραμμής σχεδίου και εργατικού προγράμματος μας αποδυναμώνει από την δημιουργική αξιοποίηση αυτών των δυνατοτήτων.

Βρισκόμαστε όμως σε μια κρίσιμη περίοδο και τα γεγονότα που σημειώθηκαν και στις παρελάσεις το επιβεβαιώνουν. Το κίνημα ή θα κάνει όλο μαζί βήματα μπροστά σε μια προγραμματική αγωνιστική ενότητα ή η όλη αυτή κινητικότητα θα μας πισωγυρίσει και θα καλλιεργήσει νέες κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Οι δυνατότητες υπάρχουν, όμως δεν πρέπει να αγνοούμε και την πρακτική του συστήματος για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που δημιουργούνται για αυτό.  Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και αυτούς τους στόχους αντικειμενικά εξυπηρετούν, τόσο τα  γεγονότα της ΜΑΡΦΙΝ, όσο και τα πρόσφατα στο Σύνταγμα. Και αν τα πρώτα στόχο είχανε να κάμψουν εν τη γενέσει τους  τις εξεγερτικές διαθέσεις των μαζών μπροστά στο μνημόνιο και την τρόικα, τα πρόσφατα είχανε κύριο στόχο την δημιουργία «εμφυλίου» στις γραμμές των μαχόμενων εργατικών συνδικαλιστικών δυνάμεων και την αποδυνάμωση των δυνατοτήτων ουσιαστικής ενότητας που διαμορφώνουν από την μια το βάθεμα της βάρβαρης πολιτικής και από την άλλη η πίεση των επί μέρους αγώνων και συντονισμών σε χώρους, κλάδους και θέματα(δεν πληρώνουμε, δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε), καταλήψεις ΔΕΗ, ΟΤΑ κ.ά.

Η πρόταξη της ιδιοκτησιακής λογικής του ΠΑΜΕ και της μετατροπής στην πράξη της περικύκλωσης της Βουλής σε περιφρούρηση, δεν δίνει δικαίωμα σε πράξεις τυφλής ατομικής βίας και δεν απαλλάσσει τις δυνάμεις της αναρχοαυτόνομης δράσης από τις βαριές πολιτικές της  ευθύνες, να καλύπτει στις γραμμές της τέτοιες καταστάσεις.  Η επιμονή στην πολιτική της ενότητας και της ταξικής ανεξαρτησίας από την αστική πολιτική και τους μηχανισμούς της, η περιφρούρηση των αγώνων από κάθε λογής «φίλους» και «εχθρούς» και τις προβοκάτσιες των αστικών μηχανισμών, δεν μπορεί να αγνοείται ή να υποτιμάτε, ιδιαίτερα από τις δυνάμεις της μαχόμενης εργατικής πρωτοπορίας.

Ούτε σε τέτοιες συνθήκες κλονισμού του αστικού πολιτικού συστήματος, μπορεί να υποτιμάμε την συνεχή ιδεολογική παρέμβαση των ΜΜΕ που αξιοποιεί κάθε λάθος ή παράλειψη για να ενισχύσει την γραμμή της τρομοκρατίας και του φόβου, που είναι σύμφυτη με την βαρβαρότητα της κυβερνητικής αστικής πολιτικής.  Ενώ συγχρόνως δεν μπορεί να αγνοούνται θέματα που έχουν να κάνουν με την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος και την διαχείριση τέτοιων ή άλλων γεγονότων, με κατεύθυνση και περιεχόμενο, που εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς τους. Χρειάζεται να προσέξουμε, να μην ικανοποιηθεί ο βαθύτερος στόχος τους για πλήρη διάλυση του οργανωμένου σ.κ. και των μαχόμενων εργατικών δυνάμεων, στην εποχή των ελαστικοτήτων, της ανασφάλειας και της διογκούμενης ανεργίας.

ΑΝΑΓΚΗ   ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ  ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ

ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ  ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΩΡΑ

Η οργανωμένη χρεωκοπία προς όφελος και μόνο των δικών τους συμφερόντων, είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός. Το κούρεμα  για το οποίο θριαμβολογούν, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μόνιμη κατάσταση φτώχειας και ανεργίας για δεκάδες χρόνια. Αυτοί που μας απειλούσαν με χρεωκοπία αν αρνηθούμε να πληρώσουμε το χρέος, σήμερα για τα συμφέροντά τους, μας οδήγησαν οι ίδιοι σε οργανωμένη χρεοκοπία. Μόνιμη όμως επωδός όλων των αποφάσεων τους, ήτανε η  πλήρης κατεδάφιση των εργασιακών-ασφαλιστικών και οικονομικών μας δικαιωμάτων, η πλήρης εξαθλίωση, η φτώχεια και η ανεργία.

Ήρθε λοιπόν η ώρα όχι μόνο να ζητήσουμε ευθύνες από όλους αυτούς που τόσα χρόνια μας έκλεψαν την ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας, αλλά να πάρουμε την τύχη στα δικά μας χέρια. Η σωτηρία του λαού μας, η σωτηρία της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, αλλά και η προστασία του δημόσιου πλούτου της πατρίδας μας από τους κάθε λογής επιδρομείς, είναι χρέος ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Ο δρόμος της ανατροπής της κυβέρνησης και της τρόικα, της άρνησης, της ανυπακοής και του νέου μεγάλου ΟΧΙ, δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε χωρίς κόστος. Καλύτερα όμως να πονέσουμε για να φτιάξουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης των ίδιων των παραγωγών δημιουργών του πλούτου της εποχής μας, παρά να σκύψουμε το κεφάλι στην τυραννία και τον αυταρχισμό, της μόνιμης φτώχειας και ανεργίας. Όπως εξ άλλου έδειξαν και οι πρόσφατες μεγάλες  κινητοποιήσεις των εργαζομένων και του λαού μας στην πανελλαδική πανεργατική απεργία 19 και 20 /10/2011, αλλά και οι αυθόρμητες εκδηλώσεις στις παρελάσεις για τον εορτασμό του ΟΧΙ σε όλες τις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα σε αυτήν της Θεσσαλονίκης, δεν γίνεται ανεκτή η σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα στην οποία μας οδηγούν. Όπως δείχνει και το κίνημα των  ¨αγανακτισμένων¨ σε παγκόσμιο επίπεδο, στην σύγχρονη τάση απελευθέρωσης, εκφράζεται μια βαθύτερη ανάγκη πολιτικών και προγραμματικών απαντήσεων από την πλευρά της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Τώρα λοιπόν πρέπει και εμείς να προβάλλουμε και να διεκδικήσουμε ένα άμεσο εργατικό πρόγραμμα απάντησης στην κρίση.

  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.


Στην σημερινή εποχή, πρέπει να αρνηθούμε να γίνουμε νεόπτωχοι και επαίτες. Μπορούμε όχι μόνο να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αξίζουν και μας αναλογούν, αλλά και να πάρουμε στα ίδια μας τα χέρια την άμεση πολιτική ανάγκη σχεδιασμού και οργάνωσης μιας δίκαιης  κοινωνίας. Μιας κοινωνίας των ίδιων των παραγωγών δημιουργών της, χωρίς τα πάσης φύσεως παράσιτα και λαμόγια της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

Χωρίς να διεκδικούμε το αλάθητο ή να αγνοούμε την ανάγκη εμπλουτισμού και συμπλήρωσής του παρακάτω προγράμματος, επιχειρούμε την διαμόρφωση ενός τέτοιου εργατικού προγράμματος από την σκοπιά των αναγκών της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

 1.  Στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, απόδοση αστικών και ποινικών ευθυνών για τους υπεύθυνους της δημιουργίας του.

 2.  Ακύρωση-κατάργηση των μνημονίων και των οργάνων εποπτείας της εφαρμογής τους.

 3.  Εθνικοποίηση του Τραπεζικού Συστήματος με εργατικό λαϊκό έλεγχο,  άσκηση αναγκαίας νομισματικής πολιτικής για να καλυφτεί το πρωτογενές έλλειμμα και να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αναδιαπραγμάτευση στο εσωτερικό της χώρας του δημόσιου εσωτερικού χρέους και του χρέους των εργατικών νοικοκυριών, αυστηρός έλεγχος των κεφαλαιακών ροών.

 4.  Απαγόρευση υπεραναλήψεων από τις τραπεζικές καταθέσεις, έλεγχος και κατάσχεση υπέρ του Δημοσίου όλων των αδικαιολόγητων καταθέσεων με βάση τις ήδη κατατεθειμένες φορολογικές δηλώσεις.

 5.  Αύξηση της φορολογίας των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου  και της μεγάλης ακίνητης και εκκλησιαστικής περιουσίας, μείωση της φορολογίας μισθωτών και συνταξιούχων, της μεσαίας και φτωχής αγροτιάς. Απαλλαγή από κάθε μορφής φορολογίας των ανέργων χωρίς πρόσθετα σημαντικά εισοδήματα από άλλες πηγές και όσων το οικογενειακό τους εισόδημα  βρίσκεται κάτω από τα όρια φτώχειας. Κατάσχεση του αδήλωτου και εξαχθέντος στο εξωτερικό κάθε μορφής πλούτου, φορολογία των καταθέσεων στις τράπεζες  του εξωτερικού.

 6.  Αύξηση του ΦΠΑ σε είδη υπερπολυτελούς διαβίωσης, μείωση και ενοποίησή του σε χαμηλότερο του σημερινού συντελεστή, για τα υπόλοιπα είδη καθημερινής διαβίωσης. Κτύπημα της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας κάθε μορφής και ιδιαίτερα στα πετρελαιοειδή.

 7.   Άμεση λήψη διοικητικών μέτρων για την αντιμετώπιση των άμεσων αναγκών σε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα, σταδιακή εθνικοποίηση όλης της οικονομικής σφαίρας που έχει σχέση με τις συνθήκες ζωής, ασφάλισης, υγείας και παιδείας των εργαζομένων.

 8.  Άμεση εκπόνηση μελετών και χρηματοδότηση πολιτικών  αναζωογόνησης της υπαίθρου και της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

 9.  Άμεση αναδιανομή του πλούτου, για να στηριχτούν τα φτωχά εργατικά νοικοκυριά και οι άνεργοι μέχρι την ενσωμάτωσή τους στην νέα παραγωγική επανεκκίνηση.  Δημιουργία πλαισίου ενιαίας λογικής στις αποδοχές και τις εν γένει ασφαλιστικές παροχές, στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας δημόσιας ή ιδιωτικής. 

10. Αύξηση των μισθών, μείωση του εργάσιμου χρόνου στις 35 ώρες με προοπτική το 30ωρο, κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης. 

11. Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων και κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα των τομέων ενέργειας, ύδρευσης, μεταφορών και δικτύων. Ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων δωρεάν και δημόσια, υπηρεσιών Παιδείας,  Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. 

12. Αξιοποίηση προς όφελος του λαού μας των υπέργειων και υπόγειων πλουτοπαραγωγικών πηγών, με σχήματα και συμμαχίες που δεν θα περιστέλλουν στο ελάχιστο, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. 

13. Άμεση απόσυρση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από εκστρατευτικές αποστολές εκτός συνόρων, μείωση των πολεμικών δαπανών, ενίσχυση της εγχώριας στρατιωτικής βιομηχανίας και των ναυπηγείων. 

14. Απαγκίστρωση από την Ε.Ε. και το πολιτικοστρατιωτικό μπλοκ του ΝΑΤΟ, έξοδο από κάθε ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση.

 

ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΜΑΣ-ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

 

Με οδηγό ένα επεξεργασμένο με την συμμετοχή όλων εργατικό πρόγραμμα, πρέπει να δράσουμε μέσα στους χώρους εργασίας, ώστε αυτό να υιοθετηθεί και να γίνει υπόθεση της ίδιας της εργαζόμενης  κοινωνικής πλειοψηφίας.  

Να ενισχύσουμε πάνω σε ένα τέτοιο πρόγραμμα τον συντονισμό των σωματείων και τους επί μέρους συντονισμούς και αξιοποιώντας τα δεδομένα της περιόδου, να κάνουμε μια νέα προσπάθεια για την διεύρυνση και τον συντονισμό όλων των πρωτοβουλιών σε χώρους , κλάδους και θέματα.  Να ενωθούμε με βάση το πρόγραμμα, σε ένα πανίσχυρο ανεξάρτητο εργατικό μέτωπο πάλης,  για να ανατρέψουμε άμεσα την κυβέρνηση και την πολιτική της. Να εμποδίσουμε  κάθε επίδοξο συνεχιστή της. Να πετάξουμε έξω από την χώρα  την  ΤΡΟΙΚΑ. Να ανοίξει ο δρόμος για μια ριζική κοινωνική  και πολιτική αλλαγή.

Είναι λογικό ότι στο βαθμό που θα προωθείται από τα κάτω μια τέτοια συγκρότηση πάνω σε πρόγραμμα μέσα στο εργατικό σ.κ., δικαιολογημένα πρέπει να αναμένεται και η αναγκαία συμβολή των κομμάτων της μαχόμενης πολιτικής πρωτοπορίας. Στην κατεύθυνση αυτή η Κίνησή μας πρέπει να συγκεντρώσει δυνάμεις μέσα από την αυτοτελή προβολή της λογικής της, να οργανώσει και να επιμερίσει συγκεκριμένα τις προσπάθειές της και τις δυνάμεις της σε χώρους και κλάδους, αλλά και σε ομάδες θεματικών συζητήσεων.

Να πάρουμε άμεσα πρωτοβουλίες για συναντήσεις συζητήσεις με συγκεκριμένη ατζέντα, με όλες ανεξαιρέτως τις μαχόμενες εργατικές δυνάμεις χωρίς διαχωρισμούς.

Τέλος, να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε, την ενοποίησή μας σε Πανελλαδικό επίπεδο. Οι συνθήκες απαιτούν γενναία βήματα και πρωτοπόρα συνεισφορά και δράση όλων μας, ειδικότερα των νέων συντρόφων και συναγωνιστών μας.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2011

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s