ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΙΟΥΛΙΟΣ 2011

ΙΟΥΛΙΟΣ 2011

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

 Ένα  χρόνο μετά το πρώτο μνημόνιο και λίγες μέρες μετά την επεισοδιακή ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, βρισκόμαστε πλέον σε σημείο καμπής.

 Η κρίση προσλαμβάνει πρωτοφανείς διαστάσεις για την χώρα μας και γίνεται  όλο και πιο απειλητική για την συνοχή του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου.

Τρόικα και κυβέρνηση επιταχύνουν τον βηματισμό τους και μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στον μεσαίωνα της πλήρους ανατροπής οικονομικών- εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Τα αντιλαϊκά μέτρα πέφτουν σαν το χαλάζι. Ότι έχει απομείνει από τις κοινωνικές κατακτήσεις των λαϊκών στρωμάτων,  κατεδαφίζεται καθημερινά με γρήγορους ρυθμούς.

Η δημόσια περιουσία βγαίνει στο σφυρί. Τα τελευταία απομεινάρια της δημόσιας παιδείας και υγείας παραδίνονται στο έλεος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων,  ζει ήδη κάτω από το όριο φτώχειας. Η ανεργία παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις ιδιαίτερα μεταξύ των νέων και προσεγγίζει πλέον το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Πολύ σύντομα θα ξεπεράσει αυτό το όριο. Ο κρατικός αυταρχισμός απογειώνεται και καταργεί με συνοπτικές διαδικασίες στην πράξη, κατεκτημένα δημοκρατικά δικαιώματα. Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές της τρόικα και της κυβέρνησης, οι επικίνδυνες τάξεις πρέπει να εξοβελιστούν, πριν προλάβουν και σηκωθούν όρθιες. Τα πρώτα δείγματα γραφής  ¨από την σιδερένια φτέρνα¨ που θα χρειασθεί να υπερνικήσουμε, τα πήραμε όλοι στην 48ωρη απεργία και τον χημικό πόλεμο που μας εξαπέλυσαν στο Σύνταγμα.

 Η ζοφερή πραγματικότητα έχει  όμως και την άλλη πλευρά. Η ιδεολογική τρομοκρατία  περί μονόδρομου και αναγκαίας θεραπείας  για να αποφύγουμε την χρεοκοπία, καταρρέει με πάταγο. Οι ίδιοι εξ άλλου με το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο ή μνημόνιο Νο2, ομολογούν ουσιαστικά την αποτυχία τους. Προεξοφλούν ήδη την ελληνική χρεωκοπία,  άσχετα αν την βαπτίζουν κάθε μέρα και με διαφορετικό όνομα( οργανωμένη, προσωρινή, επιλεκτική και  πάει λέγοντας). Ο ασθενής, δηλαδή η Ελληνική Οικονομία, θεωρείται πια «κλινικά νεκρός». Φοβούμαστε ότι η απομάκρυνση της Ελληνικής Οικονομίας από τα διάφορα προγράμματα αναπτυξιακής δήθεν υποστήριξης, αλλά πιθανόν και από την ζώνη του ευρώ, θα γίνει μετά τους νέους γύρους αντιλαϊκής λεηλασίας και πλήρους διακανονισμού  της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Θα γίνει όταν κριθεί ότι έχει μετακυλισθεί το κόστος από τις μεγάλες  ευρωπαϊκές τράπεζες και τους λοιπούς τοκογλύφους,  στις πλάτες των λαών της ευρωζώνης.  Σε κάθε περίπτωση, ο καθοριστικός παράγοντας για το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο είναι η αποφυγή επέκτασης σε ένα μεγάλο τμήμα ή και ολόκληρη την ευρωζώνη, του προβλήματος των κρατικών χρεών.  Ήδη η Πορτογαλία και η Ιρλανδία που βρίσκονται στην «εντατική των αγορών» πάνε από το κακό στο χειρότερο και ειδικά η πρώτη, είναι στα πρόθυρα  να   κάνει παρέα  της Ελλάδας στον σύγχρονο «ευρωπαϊκό Άδη». Ενώ ο αριθμός όσων συνωστίζονται στον προθάλαμο της εντατικής μεγαλώνει: Ισπανία, Βέλγιο, Ιταλία, γεγονός που πυκνώνει τα σύννεφα ανησυχίας στην Ευρώπη αλλά και την Αμερική, για την εμφάνιση άμεσα νέου κύματος ύφεσης στην παγκόσμια οικονομία.

 Οι ραγδαίες εξελίξεις που επιδεινώνουν την κρίση της Ε.Ε και κάνουν σχεδόν  πια  προδιαγεγραμμένη την ελληνική χρεωκοπία, πρέπει πάνω από όλα να ταρακουνήσουν συθέμελα τον λαό και την νεολαία. Οι ευθύνες που επωμίζεται πλέον το  εργατικό κίνημα και η Αριστερά είναι τεράστιες και ιστορικές. Η αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της θα  κάνουν το πάν για να τελειώσουν την «βρομοδουλειά». Το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει όσο αντέξει ακόμα, δηλαδή εκτός σοβαρού απροόπτου  ελάχιστα. Η Ν.Δ εμφανίζεται  ως η μόνη εφεδρική λύση. Η συγκυβέρνηση όμως ¨όλων των προθύμων¨ κάτω από τις σημαίες της εθνικής συναίνεσης και της εθνικής σωτηρίας, αποτελεί μάλλον την αναμενόμενη λύση όσο «ξηλώνεται το πουλόβερ»…

 Χωρίς να μηδενίζουμε και να υποτιμάμε ότι έχει γίνει μέχρι σήμερα, γίνεται φανερό πως δεν είναι αρκετό για να αλλάξει την φορά των πραγμάτων. Η απάντηση των εργαζομένων πρέπει να είναι πια άλλου τύπου και άλλου επιπέδου. Ένα ανώτερο ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα δώσει τη μάχη για την ανατροπή των μέτρων στην πράξη στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους, είναι απαραίτητο να βγει τώρα στο προσκήνιο, να συνδεθεί με τα νέα μαζικά ξεσπάσματα οργής, θυμού, απόγνωσης και απελπισίας  των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Να συμβάλλει έτσι ώστε ο αριθμός των αγανακτισμένων αλλά και αποφασισμένων να συγκρουσθούν με την  αντιλαϊκή λαίλαπα,  να γίνει πολλαπλάσιος αυτών που βγήκαν ήδη έστω και μια φορά στους δρόμους στις πρόσφατες κινητοποιήσεις.

 Οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος  να γίνουν ο καταλύτης του μετασχηματισμού τους σε μαζική λαϊκή πάλη, κόντρα σε λογικές εκτόνωσης, ηττοπάθειας και αντιπαλότητας με κάθε συλλογική δράση. Στην βάση ενός άμεσου πολιτικού προγράμματος εργατικής απάντησης στην κρίση, για την σωτηρία και την επιβίωση του λαού και της νεολαίας μας, απαιτείται σήμερα  η πιο πλατιά συμπαράταξη όλων των ταξικών δυνάμεων. Για μια ριζική πολιτική αλλαγή στην πορεία του τόπου με επικεφαλής τον μαχόμενο λαό.

ΠΡΩΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΛΑΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ.

Οι εξελίξεις που ζήσαμε και ζούμε το τελευταίο δίμηνο, είναι πρωτοφανείς. Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις που έγιναν σε όλη τη χώρα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, ειδικά εκείνες στις οποίες συναντήθηκε το κίνημα των πλατειών με τις πανεργατικές απεργίες, αποτελούν γεγονότα μεγάλης πολιτικής σημασίας.

 Όπως είχαμε εκτιμήσει ακόμα από τις 5/5/2010 και την μεγαλειώδη τότε απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων παρόλο που δεν κατάφερε να αποκρούσει την πρώτη έφοδο των δυνάμεων του μνημονίου και της τρόικα, το κίνημα όχι μόνο δεν επρόκειτο να καμφθεί αλλά θα ξαναγύριζε  ακόμα πιο δυνατό.

Πράγματι μετά τις ενδιάμεσες απεργιακές κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη 2010 και Φεβρουαρίου 2011, στις οποίες συγκεντρώθηκε και πάλι μεγάλο κύμα οργής και αγανάκτησης, ήρθε το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο ή μνημόνιο 2 και η πάλη του κινήματος των ¨αγανακτισμένων¨ εναντίον του, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Η οργή του κόσμου, που είδε μέσα σε ένα χρόνο να καταστρέφονται ελπίδες και προσδοκίες και να πέφτουν στο κενό οι μεγάλες θυσίες που υπέστη από το μνημόνιο 1 στο βωμό του χρέους και της νέας ανάπτυξης , ήτανε μεγάλη. Ο θυμός και η οργή,  μαζί με την ανάγκη να βρεθούν τρόποι αντίστασης στα νέα μνημόνια, μεταφράστηκε με αυθόρμητο τρόπο στο λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος στην Αθήνα και των άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας.  Η εκδήλωση του κινήματος αυτού με αυτόν τον τρόπο δεν μας εξέπληξε, για αυτό και από την πρώτη στιγμή το αγκαλιάσαμε και το καλωσορίσαμε με την ανακοίνωσή μας. Μέσα στο κίνημα αυτό συμμετείχαν άνεργοι, νέοι, μεσαία στρώματα που καταστρέφονται σε συνθήκες μνημονίου και χρεωκοπίας και οι εργαζόμενοι που αποτελούσαν και το πλειοψηφικό ρεύμα που καθόριζε τις μεγάλες συγκεντρώσεις τις Κυριακές.

 Στην δυναμική εμφάνιση αυτού του κινήματος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, εκτός άλλων επέδρασαν τα παρακάτω:   

  • Οι δυσκολίες που δημιουργεί η ίδια η κρίση στη ζωή των εργαζόμενων σε συνθήκες συνεχούς οικονομικής χειροτέρευσης, η αύξηση των ανέργων και των νέων, που χάνουν οποιαδήποτε προοπτική δημιουργικής επανένταξης στο άμεσο μέλλον δυσκολεύουν τις κλασικές μορφές ανάπτυξης της πάλης.
  • Η απουσία και η απειρία των νέων τμημάτων της εργατικής τάξης στους αγώνες στους χώρους δουλειάς, με την απουσία συλλογικοτήτων και σωματείων, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα. 
  • Η ίδια η κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και η αποδιοργάνωσή του, μέσα από την γραφειοκρατική ενσωμάτωση της ηγεσίας του στον νεοφιλελευθερισμό στο προηγούμενο διάστημα. Η πλήρης απαξίωση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, καθώς και η έντονη παραταξιακή και  κομματική λειτουργία των συνδικάτων που ενίσχυαν τον διαχωρισμό των εργατών, την παθητικοποίηση και την ιδιώτευση…
  • Ο πλήρης ευτελισμός του υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας, η αδυναμία και η έλλειψη οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης μέσα από το παραδοσιακά διαμορφωμένο πλαίσιο αστικής πολιτικής λειτουργίας όλων των κομμάτων και ιδιαίτερα αυτών που κυβέρνησαν μετά την μεταπολίτευση.
  • Η προετοιμασία από την κυβέρνηση και την τρόικα  του μεσοπρόθεσμου, δημιουργούσε έναν άμεσο ορατό στόχο κομβικής σημασίας την μη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, που δρούσε ενισχυτικά για το κίνημα των αγανακτισμένων.
  • Τέλος και όχι τελευταίο σε σημασία, μεγάλο ρόλο έπαιξε και η διεθνής εμπειρία, με την εκδήλωση αντίστοιχων  κινημάτων σε χώρες εντός και εκτός Ε.Ε. με μεγάλα και θεαματικά μάλιστα αποτελέσματα.

Το κίνημα αυτό, παρά τις αδυναμίες και αντιφάσεις του, που θα κωδικοποιήσουμε στη συνέχεια, έβγαλε στο δρόμο δεκάδες χιλιάδες λαού ενώ ταυτόχρονα επιχείρησε να εισάγει νέα στοιχεία δημοκρατίας στην οργάνωση του. Ενώ στην αρχή τα αστικά ΜΜΕ προσπάθησαν να το χειραγωγήσουν, γρήγορα ξέφυγε από την επιρροή αυτή διαμορφώνοντας το δικό του πολιτικό λόγο και τρόπους έκφρασης.

Άνοιξε το διάλογο για σημαντικά πολιτικά ζητήματα, για την οικονομία, το χρέος, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των αστικών θεσμών εξουσίας, δίνοντας πολιτική χροιά στο κίνημα των αγανακτισμένων.

Παρά τις αρχικές ταλαντεύσεις στο εσωτερικό του, το κίνημα των πλατειών, υποχρέωσε το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα να κάνει βήματα ενότητας και να προσδιορίσει ανεβασμένα σε σχέση  με το παρελθόν απεργιακά βήματα. Το γεγονός αυτό και η αλληλεπίδραση του κινήματος  συνολικά, διαμόρφωνε μια απειλητική κατάσταση. Μάλιστα, η σύγκλιση στην πράξη του οργανωμένου σ.κ. με το κίνημα των αγανακτισμένων, με κεντρικό αίτημα την μη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και την ανατροπή του Μνημονίου, τόσο στις 15/6/2011, όσο και στην 48ωρη 27 και 28/6/2011, το κατέστησαν επικίνδυνο. Για αυτό, μετά τις ρωγμές που αυτό επέφερε στην κυβέρνηση στις 15/6, μπροστά στην διαμορφωνόμενη προοπτική η μαζική ειρηνική βία να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις κατά την διάρκεια της 48ωρης,  με συνέπειες για την κυβέρνηση, τα αστικά πολιτικά κόμματα  και την ψηφοφορία στην Βουλή για το μεσοπρόθεσμο, προσέφυγαν ανοικτά στον χημικό πόλεμο και τον πρωτοφανή κρατικό αυταρχισμό.

Οι ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ κάτω από το βάρος των εξελίξεων αναγκάστηκαν να κηρύξουν τις απεργίες, χωρίς ωστόσο να ενδιαφέρονται πράγματι για την επιτυχία τους, παλεύοντας για αυτήν μέσα στα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς, επιβεβαιώνοντας την χαώδη απόσταση ανάμεσα στις ηγεσίες τους και τις ανάγκες των εργαζομένων. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής γραμμής είναι και οι διεργασίες στην παράταξη της ΠΑΣΚΕ, όπου σε κρίσιμους χώρους (ΟΤΑ, ΟΣΕ κτλ) διαχωρίζουν τη στάση τους. Η εξέλιξη αυτή είναι θετική και θα πρέπει να γίνουν συγκεκριμένα βήματα συμπόρευσης με αυτούς τους εργαζόμενους στην κατεύθυνση της ταξικής ανεξαρτησίας του κινήματος.

Το ΠΑΜΕ είχε εξαρχής επιφυλακτική έως και εχθρική στάση απέναντι στο κίνημα αυτό. Σε γενικές συνελεύσεις σε εργατικούς χώρους, σε ανακοινώσεις και στον κομματικό τύπο είχε αρχικά διχαστική στάση, φέρνοντας σε αντιπαράθεση το συνδικαλιστικό κίνημα με τις «πλατείες». Η μαζικότητα και η διάρκεια του κινήματος στη συνέχεια το υποχρέωσαν σε αναδίπλωση, όπως φάνηκε και από τη συγκέντρωση στις 15 Ιούνη στην πλατεία Συντάγματος.    Αποτέλεσμα αυτών των ταλαντεύσεων ήταν η επί της ουσίας πλήρης απουσία του ΠΑΜΕ από την μάχη που έδωσαν με τις δυνάμεις καταστολής οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία ενάντια στο μεσοπρόθεσμο, στην πλατεία Συντάγματος και τις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Η στάση της ηγεσίας του ΠΑΜΕ στην σημερινή κρίσιμη συγκυρία, είναι καταστροφική. Από τη μια προβάλλει υπερεπαναστατική φρασεολογία και από την άλλη δεν επιδιώκει καμία αγωνιστική ενότητα στη βάση των εργαζομένων, για την σύγκρουση με τις δυνάμεις του μνημονίου και της τρόικα και την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

 

Οι δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης χαρακτηρίζονται από μια αντιφατική λογική, από τη μια μέρος τους συμμετέχει στον συντονισμό και την επιτροπή « δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», από την άλλη όμως δεν απαλλάσσονται από την θεσμική λογική της συμμετοχής τους στην ΓΣΕΕ και την λογική της αξιοποίησης αυτής της συμμετοχής με στενά παραταξιακά-κομματικά κριτήρια…

Συγχρόνως στις συγκρούσεις του τελευταίου διμήνου, επιβεβαιώθηκε η πολιτική ανεπάρκεια του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου και των «μπαχαλάκηδων». Η πολιτική «βία» της μαζικής συμμετοχής και των πολιτικών διεκδικήσεων των δεκάδων χιλιάδων στις πλατείες, στις συνελεύσεις και τις απεργίες, έδειξε τη γύμνια της λογικής της «φάσης» και της «σύγκρουσης» με την αστυνομία.  Η αξιοποίηση της υπονομευτικής τους δράσης από τους μηχανισμούς της καταστολής, έγινε κατανοητή από πλατιά τμήματα των εργαζομένων, ενώ τελικά φάνηκαν τα αδύνατα όρια όλων αυτών, σε συνθήκες ανάτασης του λαϊκού κινήματος.

 

Μέσα στην όλη δραστηριότητα όπως αυτή εκφράσθηκε με διάφορους τρόπους και μορφές στην πλατεία και στις απεργίες, θεωρούμε ότι η θέση μας για την ανάγκη  αυτοτελούς συντονισμού των πρωτοβαθμίων σωματείων, είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Χωρίς να υποτιμούμε τις προσπάθειες που έχουν γίνει και την θετική συμβολή του, σε συνθήκες φθοράς του πολιτικού κατεστημένου και του κομματικού συνδικαλισμού της προηγούμενης περιόδου, πρέπει να επιμείνουμε στην διεύρυνσή του και στην υπέρβαση των αδυναμιών και των αντιφάσεων του.

 

Ενώ το τελευταίο διάστημα, τόσο η ανεπάρκεια των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, η περιχαράκωση του ΠΑΜΕ όσο και το ευρύτερο αγωνιστικό κλίμα, προκαλούν ανακατατάξεις και ωθούν εργαζόμενους και σωματεία στην αναζήτηση μιας νέας αγωνιστικής ενότητας, ο σημερινός συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων με την μέχρι τώρα πρακτική του,  δεν μπορεί να το υποδεχτεί αυτό και να το οργανώσει σε ένα ανώτερο επίπεδο.  Σαν κίνηση επιμένουμε και θα συμβάλλουμε ακόμα περισσότερο στη δημοκρατική  αυτοτελή συνάντηση των ίδιων των σωματείων με αποφάσεις των συμβουλίων ή των συνελεύσεων, τον πανελλαδικό συντονισμό του,  έτσι ώστε αυτός να μην αποτελεί απλά μια δύναμη διαμαρτυρίας ή άλλη μια πολιτική «φανέλα», αλλά μια διαδικασία συγκέντρωσης και ενοποίησης ανεξάρτητων ταξικών δυνάμεων, με στόχο την  προοπτική – νίκης του κινήματος μας.

 

Χρειάζεται να υπερνικηθούν αποφασιστικά ταλαντεύσεις σχετικά με τον αυτοτελή ρόλο και παρέμβαση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ή  λογικές που θέλουν να ενσωματώνεται αυτό και να «κρύβεται» μέσα σε διαταξικές διαχύσεις.  Επιμείναμε στην αυτοτελή έκφραση του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος με την συγκέντρωσή του συντονισμού στο Μουσείο και την πραγματοποίηση πορείας προς το Σύνταγμα.

 

Τέλος πρωτοβουλίες όπως αυτή του¨ Δεν χρωστάμε, Δεν πουλάμε, Δεν πληρώνουμε¨, είχανε σημαντική συμβολή και χρειάζεται με την συμμετοχή όλων μας, να πάρουν ευρύτερα μαζικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Είναι σαφές βέβαια πως τέτοιες μαζικές πολιτικές πρωτοβουλίες έχουν την αδυναμία ότι δεν μπορούν να κηρύξουν ή να πραγματοποιήσουν απεργία. Όμως μπορούν να δημιουργήσουν  ένα κατάλληλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα στηρίζει και θα τροφοδοτεί την εργατική συνδικαλιστική πρωτοπορία και τους απεργιακούς αγώνες της περιόδου.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.

Το πολιτικό σύστημα έχει μπει σε μια φάση παρατεταμένης κρίσης. Ξεκόβει με μεγάλα τμήματα του λαού, επιβάλλει με αντιδημοκρατικό και αυταρχικό τρόπο δυσβάστακτα μέτρα. Η οικονομική κρίση τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στην Ελλάδα θα επιχειρηθεί να ξεπεραστεί με επιπλέον μέτρα που θα μεταφέρουν το κόστος στις πλάτες των εργαζομένων. Έτσι, μετά και την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, θα ενταθεί η προσπάθεια πάρα πέρα εξατομίκευσης και διάσπασης  των εργαζόμενων σε: μόνιμους ή μη, σε δημόσιους ή ιδιωτικούς, σε σταθερής εργασίας ή ελαστικών μορφών, σε αμειβόμενους με παλιές ΣΣΕ ή  με τις νέες επιχειρησιακές συμβάσεις υποχώρησης αμοιβών και δικαιωμάτων, σε εργαζόμενους και ανέργους, σε εργαζόμενους και συνταξιούχους, κ.ο.κ. Όλα αυτά μάλιστα σε συνθήκες διαρκούς ύφεσης και ανεργίας, που επιτείνουν από την ίδια την οικονομική πραγματικότητα τα πράγματα και ενισχύουν αντικειμενικά  το αίσθημα υποταγής του κόσμου της εργασίας, αλλά από την άλλη θα ωθεί τις εργατικές δυνάμεις σε νέους γύρους αναμέτρησης με τη πολιτική που θα προσπαθήσει η κυβέρνηση να επιβάλλει στη πράξη. Γίνεται πλέον εμφανές ότι πρέπει πιο αποφασιστικά και με συλλογικό τρόπο να προωθήσουμε ένα πρόγραμμα άμεσης εργατικής απάντησης στην κρίση, στο οποίο θα πιστέψουν ότι αξίζει για αυτούς και τις οικογένειες τους να παλέψουν για αυτό. Ένα πρόγραμμα που την υλοποίησή του δεν θα την αναθέτουν στην όποια σημερινή ή αυριανή κυβέρνηση παπατζήδων, αλλά πριν και πάνω από όλα στις δυνάμεις των ίδιων των εργαζομένων και του κινήματός τους. Ένα πρόγραμμα που θα απαντά στις σημερινές ανάγκες των εργαζομένων που βλέπουν το φάσμα της ανεργίας να εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς και την κατάργηση των εργατικών τους δικαιωμάτων να αποτελεί την βάση κάθε μνημονίου και μεσοπρόθεσμου. Ένα πρόγραμμα που θα δίνει βάσιμες προσδοκίες και όραμα για άμεσες νίκες και ανατροπές στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης.

Χωρίς να κλείνουμε το όλο θέμα και χωρίς να ξεχνάμε αυτά που ήδη έχουμε προβάλλει από την εποχή του πρώτου μνημονίου,  ένα  σχέδιο άμεσης εργατικής απάντησης, στην βάση της πάλης για ανατροπή της κυβέρνησης, των μνημονίων και της τρόικα,  της ανεξαρτησίας και απειθαρχίας σε Ε.Ε., Ο.Ε,  την διεκδίκηση των νέων εργατικών δικαιωμάτων στους μισθούς, για ενιαίους μισθούς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στο χρόνο εργασίας, στην απόκρουση της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και των Ιδιωτικοποιήσεων, στην κοινωνική ασφάλιση κ.ά, πρέπει να περιλαμβάνει:

1. Την Παύση πληρωμών και την  άρνηση του χρέους. Η άρνηση του χρέους αποτελεί ζωτικής σημασίας θέμα για την αναγκαία ανάκαμψη των εργατικών δικαιωμάτων και την θεμελίωση προϋποθέσεων απασχόλησης και όρων σταθερής εργασίας.

2. Την εισαγωγή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί η φυγή τους στο εξωτερικό.

3. Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (που ούτως η άλλως στηρίζεται σκανδαλωδώς από το κράτος) έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του και να χρησιμοποιηθεί για την χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, αλλά και την ανακούφιση των εργατικών νοικοκυριών από την δαμόκλεια σπάθη της τοκογλυφίας των Τραπεζιτών.

4. Τη δημιουργία ενός πραγματικού συστήματος προοδευτικής φορολογίας έτσι ώστε να τονωθεί η ζήτηση των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων και να ενισχυθεί η οικονομία με το ταυτόχρονο κυνήγι της φοροδιαφυγής, και ιδιαίτερα αυτών πού καμιά κυβέρνηση δεν αγγίζει(των κεφαλαίων που έφυγαν στο εξωτερικό και των μεγάλων επιχειρήσεων και ευπόρων στρωμάτων), ώστε να εξευρεθούν πόροι που θα κατευθυνθούν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

5. Την άσκηση κατάλληλης συναλλαγματικής πολιτικής, ώστε να διευκολυνθεί η εμπορική ανταγωνιστικότητα σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών για να μην υπάρξουν αδικαιολόγητες πληθωριστικές αυξήσεις, ιδιαίτερα στα είδη μαζικής κατανάλωσης.  Η πολιτική αυτή θα διευκολύνει επίσης τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Ιδιαίτερα καθώς το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης θα στηρίξει αρχικά τους υπάρχοντες κλάδους, στη συνέχεια θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής.

6. Την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, την απεμπλοκή από πολεμικές αποστολές και την μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Μέσα και από την πρόσφατη μάχη κατά του μεσοπρόθεσμου, έγινε ορατή η ανάγκη όχι μόνο ενός άμεσου εργατικού προγράμματος απάντησης στην κρίση, αλλά και  ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος που θα συσπειρώνει την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων και του λαού μας.

Ένα ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα, που με σχέδιο και προοπτική θα δρα μέσα στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, στις εργατογειτονιές, στις μεγάλες ζώνες ανέργων, στους χώρους της εκπαίδευσης, της υγείας και του πολιτισμού.

Που θα αγωνίζεται για την πραγματική ανασυγκρότηση των συνδικάτων, την δημιουργία νέων, την υπέρβαση των κάθε λογής διαχωρισμών και διάσπασης των εργαζομένων, για την ανάδειξή του από κίνημα διαμαρτυρίας, σε κίνημα νίκης και προοπτικής. Τα παραπάνω απαιτούν σκληρή δουλειά πριν και πάνω από όλα μέσα στους χώρους δουλειάς, για την ανάδειξη και στήριξη νέων αγωνιστών, που θα αλλάξουν τους συσχετισμούς και θα φέρουν στο προσκήνιο την δημιουργία σε πανελλαδικό επίπεδο μιας νέας ταξικής ενότητας και ενός μαχόμενου ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος.

Η ΔΡΑΣΗ  ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Μέσα στις συνθήκες αυτές, η Κίνησή μας είχε συμβολή στις προσπάθειες της πλατείας και στην προετοιμασία των απεργιακών κινητοποιήσεων. Μέλη και φίλοι της κίνησης βοήθησαν στη μεταφορά του κλίματος της πλατείας Συντάγματος στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και σε πόλεις. Συνέβαλε με την συμμετοχή της, στο δέσιμο του εργατικού κινήματος με τις δράσεις των «πλατειών, με πρωτοβουλίες ιδιαίτερα μάλιστα  αυτών που εκδηλώθηκαν στο εργατικό στην διάρκεια της 24ωρης και 48ωρης απεργίας. Όχι μόνο εξ αρχής στάθηκε στο πλευρό αυτού του κινήματος, αλλά είχε την τακτική επαφή μαζί του εκτός των άλλων και με τις ανακοινώσεις της.  Εάν πρέπει σε κάτι να εστιάσουμε, είναι στην αδυναμία μας να εμφανισθούμε αυτοτελώς στην Πλατεία με την διακήρυξη και τα υλικά μας, σαν μια  αυθεντική προσπάθεια για την δημιουργία μιας πραγματικά Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης.

Σήμερα και μετά την δράση μας μέσα σε αυτό το κίνημα, με τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί και τις διευρυμένες αναζητήσεις πρωτοπόρων τμημάτων των εργαζομένων, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μετεξέλιξη της Πρωτοβουλίας μας σε μια μαζική πανελλαδικής εμβέλειας Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση. Αυτό απαιτεί από όλους μας βαθύτερη δέσμευση, στράτευση και συγκεκριμένες χρεώσεις( που θα γίνουν στην συνέλευσή μας) για να προχωρήσουμε στην πανελλαδική μας συγκρότηση μέχρι τον Νοέμβρη.

ΑΘΗΝΑ,  ΙΟΥΛΙΟΣ 2011

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s