ΣΧΕΔΙΟ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

4/2/2006

Άνεργοι, άνεργες, νέοι, νέες, εργαζόμενοι, εργαζόμενες

 Στη μεταπολεμική περίοδο, καθώς η στασιμότητα και ο εκφυλισμός του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ακύρωναν τις προσδοκίες της Εργατικής Τάξης, το Εργατικό Κίνημα έπεσε στην αγκαλιά της κυρίαρχης ιδεολογίας. Αντίστοιχη φθίνουσα πορεία είχε και η Ταξική Πάλη με αιτήματα και διεκδικήσεις στα όρια που κεφάλαιο και αστική τάξη ανέχονταν, με συνέπεια την πλήρη κυριαρχία του οικονομισμού και της ταξικής συνεργασίας στα συνδικάτα.

Η ταξική πάλη δεν στρέφεται ενάντια στον καπιταλισμό με μοναδικό στόχο την οικονομική διαπραγμάτευση, ούτε η αστική τάξη επιβάλλει την εξουσία της μόνο με την οικονομική εκμετάλλευση και τη δύναμη της κρατικής βίας. Την εξουσία της μπορεί να τη διατηρήσει μόνο αν έχει κερδίσει και την ιδεολογική-πολιτική ηγεμονία στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Είναι ο κρίσιμος κρίκος που επιτρέπει τη λειτουργία του καπιταλισμού και τη διατήρηση της εξουσίας, παράλληλα με τη δυνατότητα να εξαγοράσει το αναγκαίο γι αυτήν κομμάτι της εργατικής τάξης.

 Οι ιδέες, οι αρχές και οι κρίσιμες πολιτικές επιλογές της αστικής τάξης καλλιεργούνται συστηματικά στη συνείδηση της εργατικής τάξης μέσα στους εργασιακούς χώρους. Ο εκφυλισμός και η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» μαρτυρούν πως μπορεί ο καπιταλισμός να νικήθηκε «κοινωνικά» όχι όμως ιδεολογικά και πολιτικά από τη στιγμή που η παραγωγή και η κοινωνία οργανώθηκε εκ νέου στα καπιταλιστικά πρότυπα.

Το πολιτικοποιημένο Συνδικαλιστικό Κίνημα είναι κοινή διακήρυξη όλων. Με ποια πολιτική όμως; Γιατί η αναφορά της πολιτικής σαν ενιαία καθολική δράση σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία είναι και αδύνατη και μεγάλο ψέμα. Είναι θέση που εξορίζει τη δυνατότητα ύπαρξης Εργατικής πολιτικής και κάνει λεωφόρο το «μονόδρομο» της πολιτικής του κεφαλαίου. Ούτε είναι εκσυγχρονισμός η μετατροπή των συνδικάτων από πολιτικό όργανο υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων, σε υπεύθυνο υπερασπιστή της εθνικής οικονομίας των κρατικοδίαιτων αρπακτικών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.  

Ο κατακερματισμός και η αναιμική δυναμική του Εργατικού κινήματος είναι εμφανής. Οι κατά περίσταση αγώνες από θιγόμενες ομάδες εργαζομένων είναι εκρήξεις «μικροαστικού θυμού» και στοιχειώδους αυτοπροστασίας με συνέπεια τη «συντεχνιακή απομόνωση». Όχι μόνο δεν αμφισβητούν την ουσία των πολιτικών που γεννούν τα προβλήματα αλλά και τις αποδέχονται αν αυτές θίγουν άλλες ομάδες ή κλάδους (ιδιωτικοποιήσεις–μετοχοποιήσεις, κοινωνική ασφάλιση), με συνέπεια να αυτοϋπονομεύονται και να δίνουν άλλοθι στην αθλιότητα του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Δεν είναι Ταξική Πάλη η μερική διεκδίκηση, ή τα αιτήματα ενός κλάδου όσο δίκαια και σωστά κι αν είναι. Για να έχουν Ταξικό χαρακτήρα θα πρέπει να συνδέονται με το σύνολο της Εργατικής Τάξης, να προωθούν την ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών επιλογών του κεφαλαίου, να υπηρετούν τις ανάγκες και τα συμφέροντα της εργασίας και όχι να καθορίζονται από τα «πιθανά όρια» που θα ανεχθούν αφεντικά και κυβερνήσεις. Η εποχή των «έντιμων συμβιβασμών» του μαχητικού ρεφορμισμού έχει τελειώσει. Δεν ανέχονται ούτε την αμυντική αποτροπή μιας αντεργατικής ρύθμισης. Οι λύσεις: ρήξη και σύγκρουση ή υποταγή άνευ όρων, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. 

Ταξική Εργατική Πολιτική είναι αυτή που βάζοντας στόχο την Κοινωνική Ανατροπή ΤΩΡΑ, συγκρούεται με το σκληρό πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και αποτρέπει την επιδείνωση. Διεκδικήσεις και αγώνες που αντιστέκονται στις συνέπειες της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ, δεν προαπαιτούν μεν την άρνησή της, όμως προωθούν και στηρίζουν το στόχο της ανατροπής τους. Που αντιστέκονται και παλεύουν ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ τις κρίσιμες αλλαγές στη δομή της εκμετάλλευσης της εργασίας μέσα στους εργασιακούς χώρους και στις δραματικές ανατροπές στο νομικό πλαίσιο για την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, κ.λ.π. Γιατί είναι αλλαγές που διαμορφώνουν μεθοδικά και σταθερά την αυριανή πραγματικότητα, που ανατρέπουν σε βάθος χρόνου το σύνολο της ζωής μας ακόμα κι αν ως άτομα ή κλάδο δεν μας θίγουν άμεσα τώρα. 

 

Άνεργοι, άνεργες, νέοι, νέες, εργαζόμενοι, εργαζόμενες

 

Μέσα στους εργασιακούς χώρους είναι που διακυβεύεται καθημερινά η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και υπονομεύεται η προσωπικότητά του, έννοια που τονίζει την αναγνώριση   του ανθρώπου σαν  έλλογη και συνειδητή ύπαρξη σ’ όλες τις διαστάσεις, τη σωματική, την ψυχική, την πνευματική και την κοινωνική υπόσταση του ατόμου. Συγκεκριμένα και πολύτιμα αγαθά που πρέπει να προστατεύονται από το κοινό δίκαιο: δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Αυτό πρακτικά σημαίνει εξανθρωπισμό των όρων εργασίας, τον περιορισμό και τον έλεγχο του διευθυντικού δικαιώματος, τη στοιχειώδη εξασφάλιση και προστασία για τους εργαζόμενους. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ «ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΑΦΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΥΤΑ ΖΟΥΜΕ», είναι όρος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και πρωταρχική υποχρέωση για το Εργατικό Κίνημα ο αγώνας για ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις που να υπηρετούν το σεβασμό και την προστασία των εργαζομένων.

Η ταξική πάλη ενάντια στον καπιταλισμό δεν εστιάζεται άμεσα στην κατανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και την γενική οργανωτική δομή της κοινωνίας. Αφετηρία της είναι οι παραγωγικές και εργασιακές σχέσεις μέσα στο χώρο εργασίας. Είναι  καθημερινή και αντιφατική η πάλη ενάντια στον καταπιεστικό μηχανισμό και τις μεθόδους οργάνωσης της παραγωγής που επιβάλλει διευθυντικό δικαίωμα. Η τάση της εργατικής τάξης να οργανωθεί ώστε να είναι σε θέση να αντιταχθεί στον καθημερινό αγώνα ενάντια στην καταπίεση στους εργασιακούς χώρους είναι μια αυθόρμητη αντίθεση προς το καπιταλιστικό σύστημα και ξεπερνάει την απλή διαπραγμάτευση για καλύτερη τιμή της εργατικής δύναμης. Στην ουσία αμφισβητεί την εξουσία του διευθυντικού δικαιώματος  στην επιχείρηση και μπορεί να ξεπεράσει τα όριά της θίγοντας το σύνολο της αστικής καπιταλιστικής εξουσίας.

 «Η απελευθέρωση των εργατών θα είναι έργο των ίδιων των εργατών» έγραψε ο Μαρξ. Είναι χωρίς διέξοδο μια συζήτηση για το αν η εργατική τάξη είναι σε θέση να αναλάβει την εξουσία και να παράξει νέες αρχές και μορφές οργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνικής ζωής. Η εργατική τάξη ή αποκτά μέσα από την ίδια της την πείρα την πολιτική και κοινωνική συνείδηση και η σοσιαλιστική κοινωνία  είναι μια υπαρκτή δυνατότητα μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ή στην αντίθετη περίπτωση είναι μια τάξη μισθωτών σκλάβων που κατά καιρούς εξεγείρεται ενάντια στην εκμετάλλευση χωρίς προοπτική και διέξοδο.

Κράτος και εργοδοσία καταστρατηγούν νόμους, Σ. Συμβάσεις και κάθε έννοια Δικαίου εφαρμόζοντας «το δικό τους Εργατικό Δίκαιο», με άξονα και κριτήριο την αύξηση στους δείκτες παραγωγής ώστε οι επιχειρήσεις να είναι «ανταγωνιστικές» στο «νέο περιβάλλον της ΕΕ». Για τους φιλόδοξους «γιάπης του σύγχρονου μάνατζμεντ» οι εργαζόμενοι είναι, λίγο – πολύ, μια μάζα από φυγόπονους και αδίσταχτους οκνηρούς που πρέπει να συνετίσουν.

Ναυαρχίδες στο όλο πλέγμα είναι η ανεργία, οι αμοιβές που συνδέονται με την «παραγωγή», η μερική απασχόληση και το σύστημα αξιολόγησης των εργαζομένων. Η λειτουργία του συστήματος είναι τέτοια που δεν στοχεύει απλά στην ένταση στους ρυθμούς εργασίας, αλλά και «στην εξαγορά της εργατικής συνείδησης». Είναι ένας μηχανισμός διαρκούς επιλογής «ευνοουμένων» της εργοδοσίας και συνεχούς προσδιορισμού των εργαζομένων που επιλέγουν να γίνουν όργανα της εργοδοσίας. Είναι ένας μηχανισμός κρεατομηχανή που σπρώχνει στον ανελέητο ανταγωνισμό εργαζόμενος εναντίον εργαζόμενου, που «πετάει έξω» αυτόν που λαχανιάζει παίρνοντας άλλος τη θέση του στο σύστημα αξιών της εργοδοσίας. Εξ ίσου ισχυρά όπλα οι απειλές, οι εκβιασμοί, οι εσωτερικές μετακινήσεις και ο πειθαρχικός έλεγχος με τις μεγάλες ποινές–χρηματικά πρόστιμα.

Είναι μια πραγματικότητα που θα έπρεπε να προκαλεί τις πιο σκληρές αντιδράσεις, γιατί βάζει σε αμφισβήτηση τους λόγους ύπαρξης κάθε συνδικάτου. Πολύ περισσότερο όταν αφορούν ζωτικές ρυθμίσεις για τους εργαζόμενους. Θέσεις πως ο αυταρχισμός και οι αυθαιρεσίες  «είναι λίγες», ή λίγοι είναι αυτοί που ασκούν καταχρηστικά το διευθυντικό τους δικαίωμα, κρύβουν «το αυγό του φιδιού» και νομιμοποιούν την «κατάχρηση». Γιατί είναι φυσικό να εκδηλώνεται κάθε φορά  «σε λίγα μεμονωμένα θύματα» που αντιστέκονται ή απλά κατά περίσταση επιλέγονται, μιας και ο στόχος είναι η παραίτηση και η υποταγή των εργαζομένων στο διευθυντικό δικαίωμα «με το παράδειγμα…».

 

Άνεργοι, άνεργες, νέοι, νέες, εργαζόμενοι, εργαζόμενες

 

Πολιτικά «εργατικά» κόμματα και συνδικάτα έχουν γίνει χρήσιμα εργαλεία του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή είναι η σκληρή αδυσώπητη πραγματικότητα για κάθε εργάτη και αγωνιστή. Ο καταθλιπτικός συσχετισμός δύναμης σε βάρος της εργασίας παραλύει κάθε συζήτηση για την επιτακτική ανάγκη να οργανωθούμε. Πως θα δράσουμε χωρίς να οργανωθούμε και πώς να οργανωθούμε χωρίς να γίνουμε εχθροί της εργατικής τάξης όπως κατέληξαν οι κατεστημένες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με τον ίδιο στόχο: να υπηρετήσουν την εργατική τάξη; Σε κάθε περίπτωση η πραγματικότητα μέχρι σήμερα είναι μία: η αστική τάξη είναι η νικήτρια στο ακήρυχτο κοινωνικό ταξικό πόλεμο με την εργατική τάξη.

Με βάση αυτή την αντικειμενική πραγματικότητα θα πρέπει να αποδεχτούμε και το τέλος των εργατικών ταξικών αγώνων; Αν δεχτούμε πως η αστική τάξη και στο μέλλον θα συνεχίσει να είναι η νικήτρια στον κοινωνικό πόλεμο της εργασίας με το κεφάλαιο το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραιτηθούμε αφήνοντας την αστική τάξη να φροντίζει για μας χωρίς εμάς. Το ζήτημα της οργάνωσης της εργατικής τάξης έχει νόημα μόνο αν πιστεύουμε πως η αστική τάξη δεν είναι ανίκητη. Αν είμαστε πεισμένοι για την τελική νίκη της εργατικής τάξης, τότε αποδεχόμαστε το συλλογικό αγώνα, συνεπώς και την επιτακτική ανάγκη να οργανωθούμε.

Στα ερωτήματα που προκύπτουν από τον εκφυλισμό των οργανώσεων της εργατικής τάξης είναι δύσκολο να δοθεί μια απλή απάντηση και κυρίως είναι αδύνατο να απαντηθούν μόνο θεωρητικά. Το ζήτημα της οργάνωσης μπορεί να λυθεί μόνο στην πράξη και η λύση θα εξαρτηθεί από την ανάπτυξη της δράσης των εργαζομένων. Η λύση όμως στο ζήτημα της οργάνωσης μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει ΤΩΡΑ. Δεν είναι δυνατόν να απέχουμε από την οποιαδήποτε δραστηριότητα του εργατικού κινήματος περιμένοντας την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων. Δεν γίνεται να οικοδομηθεί η οργάνωση χωρίς την ανάπτυξη εργατικών αγώνων, ούτε οι αγώνες αναπτύσσονται  χωρίς την οικοδόμηση της οργάνωσης των εργαζομένων. Όσο μικρή κι αν είναι η οργάνωση, η καθημερινή δράση και η λειτουργία της θα πρέπει να είναι το αποτύπωμα των αρχών και των στόχων που διακηρύσσουμε. Με συσσωρευμένη την πείρα υιοθετούμε κάθε θετική αρχή και κανόνα για τη δράση και τη λειτουργία της.

 

Άνεργοι, άνεργες, νέοι, νέες, εργαζόμενοι, εργαζόμενες

 

Ø  Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές μας θέσεις για το εργατικό κίνημα δεν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης για διακριτή διαφοροποίηση από τις άλλες παρατάξεις της αριστεράς που το ηγεμονεύουν ή όχι. Είναι αποτέλεσμα μελέτης, έρευνας, γνώσης και στηρίζονται στην αντικειμενική προσέγγιση της πραγματικότητας, αυτά διασφαλίζουν τη διακριτή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια και όχι η οργανωτική περιχαράκωση-απομόνωση. Η ανάδειξη σε πρωτοπορία απαιτεί το πλεονέκτημα στη θεωρία, την κατανόηση και την ερμηνεία των συνθηκών και των όρων ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και των αγώνων της Εργατικής Τάξης.

Ø  Τα συμφέροντά μας ταυτίζονται με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα της, αιτήματα, διεκδικήσεις και στόχοι είναι το κοινό πεδίο της δράσης μας. Εμείς δεν φιλοδοξούμε να ανακαλύψουμε τα προβλήματα, δικό μας χρέος είναι ν’ αγωνιστούμε γι’ αυτά και να συμβάλουμε για μια νέα Διεθνιστική Ταξική Εργατική Πολιτική.

Ø  Δεν στοχεύουμε και δεν επιδιώκουμε να οικοδομήσουμε ένα Εργατικό Κίνημα όπως εμείς θέλουμε, δεν είμαστε μια ιδιότυπη εργατική «ελίτ». Με τη διαφορά ότι εμείς σε κάθε αγώνα, σε κάθε σύγκρουση και ρήξη με την αστική τάξη στοχεύουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα του εργατικού κινήματος στο σύνολό του. Στους αγώνες να είμαστε το πιο μαχητικό, το πιο αποφασιστικό τμήμα της εργατικής τάξης που κινείται πάντα μπροστά, αναδεικνύοντας την αδυναμία της μερικής διεκδίκησης χωρίς να την υποτιμούμε ή  να την απορρίπτουμε.

Ø  Φιλοδοξούμε και είναι ανάγκη να εντοπίσουμε την πιο προωθημένη ταξικά άκρη του νήματος και να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ανάπτυξης του νέου Εργατικού Ταξικού Κινήματος. Από τις άλλες παρατάξεις και ψηφοδέλτια διαφέρουμε γιατί: στους αγώνες κάθε εθνικής εργατικής τάξης στηρίζουμε και προβάλουμε τα συμφέροντα που είναι κοινά για τη διεθνή συνεργασία και οργανωτική σύνδεση της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Στρατηγικός μας στόχος είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος με κάθε μέσο.

Ø  Ξέρουμε τους αντιπάλους μας, πρέπει να τους γνωρίζουμε διαρκώς και καλύτερα,  ώστε να τους αντιμετωπίζουμε ανάλογα και όπως τους αξίζει. Ξεκάθαρη, χωρίς υποχωρήσεις ιδεολογική και πολιτική αντιμετώπιση του «αριστερού μικροαστισμού», χωρίς να αποφεύγουμε την κοινή δράση όπου και όταν αυτό είναι δυνατό σε κοινά αποδεκτούς ώριμους στόχους, που η αντικειμενική πραγματικότητα βάζει στην ημερήσια διάταξη.

Ø  Να ξεσκεπάσουμε τον εχθρικό για την εργατική τάξη χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλες οι εξουσίες της βουλής παραχωρήθηκαν εθελοντικά στην κυβέρνηση, μένοντας χωρίς τη δύναμη να αποφασίζει και να ελέγχει. Και παραπέρα, βουλή και κυβέρνηση εκχώρησαν την εξουσία στα υπερεθνικά όργανα της ΕΕ και της «παγκοσμιοποίησης». Στον κάλπικο και εχθρικό για την Εργατική Τάξη «διεθνισμό» της ΕΕ και της «παγκοσμιοποίησης» του κεφαλαίου αντιτάσσουμε τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη και την πολιτική εξουσία της Διεθνούς Εργατικής Τάξης.

 

Άνεργοι, άνεργες, νέοι, νέες, εργαζόμενοι, εργαζόμενες

 

Εκτιμώντας ρεαλιστικά τη σύγχρονη πραγματικότητα σε πανελλαδική ιδρυτική σύσκεψη αγωνιστών εργαζομένων στον κλάδο της ενέργειας ιδρύθηκε η Εργατική Ανεξάρτητη Συσπείρωση Ενέργειας. Καλούμε κάθε εργάτη και εργάτρια, κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, κάθε άνεργο και άνεργη, να στηρίξει αυτή την προσπάθεια πυκνώνοντας τις γραμμές της.

 

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

 

  1. 5νθήμερο 7ωρο. Ανώτατο νόμιμο ωράριο εργασίας το 35ωρο. Εξομοίωση του Σαββάτου με την Κυριακή ως ημέρες ανάπαυσης. Προσαύξηση 100% της αμοιβής για την κατ’ εξαίρεση εργασία το Σαββατοκύριακο.
  2. Κατώτερος μισθός τα 1300 ΕΥΡΩ. Κατώτερο μεροκάματο τα 55 ΕΥΡΩ.
  3. 30 εργάσιμες ημέρες κανονικής άδειας.
  4. Ενιαίο κοινωνικό σύστημα ασφάλισης. Ανώτατα όρια συνταξιοδότησης τα 55 για τα βαρέα και ανθυγιεινά και τα 60 για την απλή ασφάλιση. Κατώτερη σύνταξη τα 1300 ΕΥΡΩ. Επανασύνδεση των συντάξεων με τους μισθούς.
  5. Δωρεάν υπηρεσίες υγείας με σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των ασφαλισμένων.
  6. Δωρεάν παιδεία για όλους.
  7. Ολοκληρωμένη περιβαλλοντική πολιτική για την άμεση και μακροπρόθεσμη προστασία του περιβάλλοντος.
  8. Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας με την επιβολή υψηλών αποτρεπτικών προστίμων στους παραβάτες.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s