Μπροστά στην Πανελλαδική Συνέλευση για τη δημιουργία Πανελλαδικής Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης

 Αθήνα 17/12/05

Μετά το πρώτο κείμενο των οκτώ συνδικαλιστών, την 1/2/05, προχωρούμε σήμερα προς την πρώτη πανελλαδική συνέλευση-συζήτηση στις 17/12/05, για τη δημιουργία μιας Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης, με τη φιλοδοξία αυτή να έχει πανελλαδική οργάνωση, απεύθυνση και δράση.

Τα βήματα που διανύσαμε μέσα σε αυτούς τους μήνες, δεν πρέπει ασφαλώς να υποτιμηθούν, εάν λάβει κανείς υπ όψιν του τις δυσκολίες της εποχής που ζούμε, αλλά και τις συνήθειες και προκαταλήψεις με τις οποίες αντιμετωπίζονται ενέργειες σαν αυτή. Που στοχεύουν στην βασανιστική και επίμονη προσπάθεια που αυτή απαιτεί, για την συγκρότηση στη βάση της ενότητας των φυσικών προσώπων, μιας νέας εργατικής – συνδικαλιστικής ενοποίησης, για την δημιουργία και έκφραση μίας πανελλαδικής ταξικής εργατικής ενότητας, αντίστοιχης και ανάλογης των αναγκών της εποχής μας.

Μιας νέας ταξικής ενότητας, δομικά ανεξάρτητης από την αστική κεντρική πολιτική σκηνή και την πολιτική που αυτή με τον ένα ή άλλο τρόπο παράγει, αλλά και με κάθε αντίληψη που θέλει να ποδηγετήσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στα όρια των δικών της μικροπολιτικών σχεδιασμών και σκοπιμοτήτων. Η ανατροπή της συντροφικής και ισότιμης σχέσης, εργατικής τάξης και πολιτικού υποκειμένου, κάτω από την επιβολή της γραφειοκρατικής αντίληψης Κόμμα – Παράταξη – Συνδικάτο και η επαναθεμελίωση ενός αυθεντικού εργατικού ταξικού κινήματος της εποχής μας, όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται την ανάγκη ύπαρξης πολιτικού υποκειμένου της τάξης, αλλά συμβάλει στην επαναφορά αυτής της σχέσης στην πραγματική της διάσταση. Η αποκατάσταση της σχέσης αυτής στην εποχή μας, απαιτεί για μια μακρόχρονη περίοδο τψ παράλληλη πορεία του πολιτικού υποκειμένου και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, γιατί η. ανάπτυξη του τελευταίου μπορεί να-εξασφαλισθεί μόνο μέσα από αυθεντικές διεργασίες της ταξικής πάλης και όχι συμφωνίες κορυφών, υπαγορεύσεις, συνιστώσες και συμμετοχές «δι αντιπροσώπου» και γιατί μόνο μια τέτοια ανάπτυξη, μπορεί να εξασφαλίσει τους ουσιαστικούς λόγους ύπαρξης του πολιτικού υποκειμένου της τάξης.

Επιδίωξή μας μέσα από την δράση μας, να έρθουν στο προσκήνιο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Να αναδειχθεί ο μοναδικός και αναντικατάστατος ρόλος της ίδιας της τάξης, για την υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων της και την κατάκτηση της αναγκαίας επαναστατικής απελευθερωτικής της προοπτικής και του πολιτικού υποκειμένου ως εκείνου του αναγκαίου μέσου, για την συνειδητή ιδεολογική -οργανωτική και πολιτική συμβολή στην κατάκτηση των τελικών στόχων και σκοπών της τάξης.

Στους μήνες που πέρασαν, η Πρωτοβουλία μας πραγματοποίησε αρκετές συζητήσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις (Θεσσαλονίκη – Αγρίνιο – Πρέβεζα – Πάτρα – Γιάννενα), έβγαλε ανακοινώσεις – για την κατάσταση που δημιουργούσαν οι Κυβερνητικές αποφάσεις, έκανε παρέμβαση με ειδική ανακοίνωση στη μεγάλη συγκέντρωση της θεσσαλονίκης, ήτανε παρούσα και παρενέβη θετικά τόσο στο ζήτημα του Ο.Τ.Ε.. όσο και στις εξελίξεις στην Ο.Α. Ταυτόχρονα οργάνωσε ειδικές συγκεντρώσεις και ομιλίες για τα θέματα αυτά, παρεμβαίνοντας με πολύ καλή αποδοχή στους χώρους εργασίας τόσο στον Ο.Τ.Ε., όσο και στην Ο.Α. Συγχρόνως έγιναν αρκετές επαφές και προσωπικές συζητήσεις με αγωνιστές του εργατικού κινήματος, οι παρατηρήσεις των οποίων συνέβαλαν στον εμπλουτισμό του περιεχομένου της προσπάθειας μας. Τέλος η συζήτηση που διεξήχθη για τα γεγονότα της Γαλλίας, έτυχε θετικής αποδοχής και βοήθησε τον προβληματισμό όλων μας.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω, δεν μας δημιουργούν αίσθημα αυτοικανοποίησης, αφού είνα: πολύ κάτω από αυτά που θα έπρεπε να κάνουμε για ένα τέτοιο στόχο που έχουμε θέσει, αλλά και που αντικειμενικά ακόμα και οι σημερινές δυνατότητες μας αρκούσαν για περισσότερα πράγματα.

θεωρούμε και πιστεύουμε και μένει αυτό να αποδειχθεί στην Πανελλαδική μας συνέλευση, πως σήμερα είμαστε αρκετά πιο ώριμοι να συζητήσουμε το όλο θέμα Χωρίς να κλείνουμε όλα τα θέματα της προοπτικής που θέσαμε, πρέπει να τολμήσουμε εκείνο το αναγκαίο πρώτο βήμα για την ουσιαστική αναβάθμιση της προσπάθειας μας, με την πάρα πέρα ενοποίηση μας και την απόκτηση χαρακτηριστικών πανελλαδικής διαμόρφωσης και δράσης.

Η   Πρωτοβουλία μας  αναπτύσσεται  μέσα  σε περιβάλλον διαρκούς αντεργατικής καταιγίδας

Η πρωτοβουλία και οι προσπάθειες μας, αναπτύσσονται σε ένα περιβάλλον διαρκούς επίθεσης του κεφαλαίου, στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Εδώ και δέκα πέντε χρόνια τουλάχιστον, οι εργαζόμενοι  αντιμετωπίζουμε χωρίς διάλειμμα, μία άγρια επίθεση σε όλο το φάσμα των όρων ζωής και εργασίας μας.

Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ., στα πλαίσια των επιταγών του ΣΈΒ, των Τραπεζιτών και της Ε.Ε., συνεχίζει και οξύνει την αντεργατική επίθεση στο εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, στα ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων. Τα συνολικά μέτρα δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον διαρκώς και πιο άγριου και εξοντωτικού ανταγωνισμού και εκβιασμών του κεφαλαίου για μεταφορά της παραγωγικής διαδικασίας σε «φθηνότερες πολιτείες», συνθέτουν το αδίστακτο πρόσωπο της κοινωνίας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κέρδους των καπιταλιστών.

Οι προωθούμενες αντεργατικές πολιτικές για το σύνολο των ΔΕΚΟ, οι οποίες είχαν ως προπομπό την άρση της μονιμότητας στον Ο.Τ.Ε., η κατάργηση αυτοτελών ασφαλιστικών ταμείων στις Τράπεζες, η επέκταση του ωραρίου με την μείωση του κόστους των υπερωριών μέσα από την συνολική διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, η κατάργηση του οκτάωρου και η πλήρης αποδέσμευση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, η νέα επίθεση στην Ο.Α., το κλείσιμο εργοστασίων με χιλιάδες απολύσεις, συνθέτουν ένα μέρος της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας που αντιμετωπίζουμε ως εργαζόμενοι.

Κοντά στα παραπάνω, η επίθεση διάσπασης και κατακερματισμού της σταθερής απασχόλησης με κάθε είδους «ευελιξίες» και «ελαστικότητες», επί συμβάσει, τετραωρίτες, οκταμηνίτες, επινοικιαζόμενους, μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη δομική πλέον ανεργία και την κάθε είδους μαύρη και απλήρωτη εργασία των μεταναστών, συνθέτει το νέο πεδίο δυσκολιών, αλλά και προδιαγράφει τις νέες αναγκαιότητες της προσπάθειάς μας για μια νέα εργατική ταξική ενότητα.

Η σημερινή διακυβέρνηση της Ν.Δ., δεν αποτελεί μια απλή συνέχεια της αντεργατικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά είναι μια βαθιά τομή στην συνέχεια, συνολικοποιώντας και επιταχύνοντας τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μέσα από τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί.

Απέναντι σε αυτήν και την γενικότερη κατάσταση που αυτή διαμορφώνει στην οικονομία και την κοινωνία, δεν αντιπαρατίθεται καμιά ουσιαστική πολιτική αντιπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ    κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ΔΙΑΧΩΡΊΖΕΤΑΙ    επί της ουσίας(παρά   τις   όποιες   δευτερεύουσες   διαφοροποιήσεις)   από   τις   παραπάνω αντεργατικές επιλογές, αφού με την προηγούμενη πολιτική που άσκησε ως κυβέρνηση, άνοιξε τον δρόμο στο σύνολο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Ταυτόχρονα η κοινοβουλευτική αριστερά, παρά τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της, αρνείται να διαχωριστεί από το συνολικό αστικό πολιτικό παιχνίδι και να συμβάλει με τις δυνάμεις και τις εμπειρίες της στην δημιουργία μιας νέας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής αντιπολίτευσης σε αντί καπιταλιστική βάση. Αντίθετα, αντί κει μενικά και επί της ουσίας, γίνεται συμμέτοχος στην υποταγή του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στα όρια των επιλογών του κεφαλαίου.

Οι δυνάμεις του ΣΥΝ υπερκαθορίζονται από τη θεμελιακή επιλογή υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και τις αυταπάτες τους για την δυνατότητα μετασχηματισμού της σε μια ολοκλήρωση με κοινωνικό πρόσωπο. Μαζί με την μη αμφισβήτηση του καπιταλισμού ως προσπελάσιμου ιστορικού ορίζοντα για την ανθρωπότητα και την λογική της «ενότητας στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή» οδηγείται τελικά – και ανεξάρτητα από προθέσεις – σε μια πιο «αριστερή» παραλλαγή της αστικής πολιτικής. Γι’ αυτό και συνεχώς βρίσκεται σε διχασμό ανάμεσα στην κεντροαριστερά και την αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ και την λογική της παναριστερας που αντικειμενικά επαναπατρίζει δυνάμεις του στον χώρο από τον οποίο αποσπάστηκε.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ, στα πλαίσια της μικροαστικής ηγεμονίας και των λογικών των προγραμμάτων λαϊκής οικονομίας, ανεξάρτητα από προθέσεις και την ανιδιοτελή προσφορά των αγωνιστών του, μετατρέπεται σε βασικό μοχλό και ακραίο αριστερό περιχαράκωμα, για την καθήλωση μέσα στο «παλιό», εκμεταλλευτικό σύστημα, των σύγχρονων τάσεων εργατικής χειραφέτησης, αντί καπιταλιστικής κατεύθυνσης και απελευθερωτικής προοπτικής, που συνεχώς αναγεννιούνται στη σημερινή φάση όξυνσης της κρίσης του καπιταλισμού της εποχής μας.

Η παραπάνω κατάσταση, με σχετική αυτοτέλεια, στη βάση των πιέσεων των ίδιων των εργαζομένων και της πιεστικότητας των προβλημάτων, μεταφέρεται από τις κυρίαρχες κομματικές παρατάξεϊς μέσα στα όργανα και τη δράση του σημερινού σ.κ.

Η κύρια επιδίωξη τους δεν είναι σήμερα όπως δεν ήτανε και χθες, η οργάνωση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, για την απόκρουση και την ανατροπή των πολιτικών του κεφαλαίου, αλλά η μετατροπή της όποιας δυσαρέσκειας σε κομματικό κέρδος. Που για άλλους σημαίνει επιστροφή των κομμάτων τους στην κυβέρνηση (ΠΑΣΚΕ), για άλλους να βγει η κυβέρνηση τους όσο το δυνατόν πιο αλώβητη από την σημερινή επίθεση (ΔΑΚΕ) και για τις δυνάμεις την Αυτόνομης παρέμβασης και του ΠΑΜΕ η ενίσχυση των πολιτικών τους κομμάτων.

Γι’ αυτό από τη μια οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και οι δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ -ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) που στηρίζουν τις αποφάσεις και τη. δράση τους, στριμωγμένες από τη ζοφερή πραγματικότητα προχωρούν σε απεργίες χωρίς συνολικό σχέδιο και προοπτική, με πλαίσιο και περιεχόμενο που δεν αμφισβητεί την συνολική κυβερνητική πολιτική

Από την άλλη το ΠΑΜΕ, με την τακτική και την επιμονή του μέσα στο εργατικό σ.κ., για ενότητα κομματικοκεντρικού χαρακτήρα γύρω από αυτό, διασπά την βάση των εργαζομένων. Χωρίς καμιά διάθεση αυτοτελούς και συντονισμένης απεργιακής δράσης των εκατοντάδων σωματείων και δεκάδων ομοσπονδιών στοι οποία πλειοψηφεί, για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και την κατάκτηση των στόχων που προβάλει. Τα πάντα εναποτίθενται , από την αύξηση μέχρι και την απόλυση , στην πολιτική ενίσχυση του κομματικού τους φορέα και την αλλαγή των συσχετισμών… Με την τακτική του αυτή, δεν συμβάλει στην ανάπτυξη μαζικών εργατικών και νικηφόρων αγώνων, εναποθέτοντας το κύριο βάρος του στον χωροταξικό διαχωρισμό με τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ταυτόχρονα συνεχίζει να συμμετέχει στα λεγόμενα αναλογικά προεδρεία με ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ – Α.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σε Ομοσπονδίες, Εργατικά κέντρα και σωματεία.

Τέλος οι διάσπαρτες αλλά όχι ασήμαντες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, παρά τη συμβολή τους στους αγώνες, αδυνατούν να κατανοήσουν την κρισιμότητα της εποχής, δυσκολεύοντας μια νέα ταξική ενότητα, για την υπέρβαση του κατακερματισμού και της κομματικής ποδηγέτησης, για την αναγέννηση ενός αυθεντικού επαναστατικού εργατικού κινήματος της εποχής μας. Μέρος και αυτές έτσι ή αλλιώς, της ίδιας της κρίσης και στρατηγικής ήπας του παραδοσιακού εργατικού κινήματος, αδυνατούν μέχρι σήμερα να ξεπεράσουν ανεξάρτητα από διακηρύξεις και προθέσεις, τις παθογένειες του. Στοχεύοντας στην καλύτερη περίπτωση, στη δημιουργία μιας εργατικής συνδικαλιστικής παράταξης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή ενός «πόλου της», στον αντίποδα και σε μιμητισμό της πρακτικής των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων του κοινοβουλευτικού αστικού τόξου.

 

Ο χαρακτήρας της σημερινής κρίσης δεν επιτρέπει αυταπάτες

Η χαρακτήρας της σημερινής κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν επιτρέπει αυταπάτες, βελτίωσης και επαναφοράς σε μόνιμη βάση, σε προηγούμενες κοινωνικές ρυθμίσεις. Η σημερινή κρίση του κεφαλαίου δεν είναι μόνο βαθιά και γενικευμένη, αλλά όλες οι προσπάθειες του που πραγματοποιούνται, μέσα από την συνεχή βαρβαρότητα απέναντι στον άνθρωπο και την φύση, αδυνατούν να το οδηγήσουν σε μόνιμη έξοδο από αυτήν. Οι προσπάθειες του πραγματοποιούνται μέσα σε συνθήκες αδιεξόδου, ως προς την αναγκαιότητα της τελικής υπέρβασης του από τις δυνάμεις της εργασίας και για αυτό γίνεται διαρκώς και πιο επιθετικό απέναντι στους «εν δυνάμει νεκροθάφτες του», τους οποίους με την πολιτική του σήμερα συνεχώς πολλαπλασιάζει, επιδιώκοντας όμως να παρατείνει την ηγεμονία του και τα καπιταλιστικά κέρδη.

Γι αυτό και η επίθεση του κεφαλαίου γίνεται μόνιμη και διαρκής. Τα τελευταία 15 χρόνια δεν υπήρξε ανάπαυλα και αναπνοή και ήδη η κυβέρνηση της Ν.Δ. μέσα από το προϋπολογισμό, προαναγγέλλει συνέχιση και σκλήρυνση της πολιτικής της για τουλάχιστον οκτώ χρόνια ακόμη.

Στις συνθήκες αυτές ο στόχος που θέσαμε αποκτά κρίσιμη σημασία. Απαιτεί από όλους τους πρωτοπόρους εργαζόμενους την συνειδητή στράτευση τους για την επαναθεμελίωση ενός αυθεντικού ταξικού εργατικού κινήματος. Η γενική εργατική αντεπίθεση είναι όρος για να ανακοπεί η συνεχής χειροτέρευση της θέσης μας ως εργαζομένων, για να εκφρασθεί η στρατηγική μας απαίτηση για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, στην οποία ο καθένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και ο καθένας θά απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του.

 

Η   προσπάθεια   αναγέννησης   και   ανασυγκρότησης   του εργατικοί συνδικαλιστικού Κινήματος είναι μονόδρομος

 

Είναι κοινή διαπίστωση όλων μας, πως το εργατικό κίνημα παρουσιάζει μια συνεχή φθίνουσα πορεία , με αποτέλεσμα μεγάλοι και συντονισμένοι αγώνες, όπως αυτοί της δεκαετίας του 70 και του 80 στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σήμερα να εμφανίζονται σπάνια, με το εύρος, την ένταση και την μαζικότητα της τότε περιόδου. Ενώ η εποχή μας παρουσιάζει διαρκώς και πιο αυξημένες παραγωγικές δυνατότητες, διαρκώς και πιο μεγάλο παραγωγικό αποτέλεσμα(πλούτο) και η απόσταση από αυτόν γίνεται ακόμα πιο μεγάλη για τους παραγωγούς δημιουργούς του, το διεκδικητικό κίνημα των εργαζομένων υφίσταται μια ορατή κάμψη.

Κάμψη που δεν είναι συγκυριακή, αλλά οφείλεται στην στρατηγικού χαρακτήρα ήπα των δυνάμεων της εργασίας, όπως εκφράσθηκε με τις βαθύτατες αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία του καπιταλισμού, την ήττα του αριστερού και εργατικού κινήματος, την μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας και την προσχώρηση γης στον νεοφιλελευθερισμό, την κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και την τεράστια αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων. Η ήττα αυτή, παρά το γεγονός ότι αποτελεί ένα ιστορικό πισωγύρισμα με βαθύτατες συνέπειες σε βάρος των εργατικών δυνάμεων, οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές, δεν σηματοδοτεί την οριστική νίκη του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία, ούτε σήμανε «το τέλος της ιστορίας», όπως μας προανήγγειλαν οι «διανοητές» του κεφαλαίου. Ωστόσο η βαθύτερη μελέτη των αιτίων αυτής της ήττας του εργατικού κινήματος, αποτελεί υποχρέωση όλων των εργατικών – ταξικών δυνάμεων, για την ανατροπή των συνεπειών της και την χάραξη μιας νέας νικηφόρας στρατηγικής του εργατικού κινήματος της εποχής μας.

 

Ο «Θρίαμβος» του κεφαλαίου, μεταφράστηκε γρήγορα πριν και πάνω από όλα σε μια επιχείρηση ιδεολογικής υποταγής των δυνάμεων της εργασίας, διάσπασης και πολιτικού και οργανωτικού εκφυλισμού τους.

Το εργατικό σ.κ. στη χώρα μας, μέσα σε συνθήκες σύγχυσης και αποπροσανατολισμού ακολουθεί την κυρίαρχη λογική του κεφαλαίου, όπως αυτή οικοδομήθηκε αϊτό τις Κυβερνήσεις Τζανετάκη και Οικουμενική και τις μετέπειτα Κυβερνήσεις του Μητσοτάκη και του Σημίτη.

Το παρόν σ.κ., διέρχεται πλέον μια σοβαρή και παρατεταμένη κρίση, αποτέλεσμα της ιδεολογικής υποταγής του στις λογικές της ανταγωνιστικότητας και αναπτυξιολογίας της Ελληνικής οικονομίας, τις οποίες ως κοινωνικός εταίρος αποδέχθηκε για συζήτηση και λύση. Η υποταγή και ενσωμάτωση του στις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές, τις πολιτικές των εργοδοτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το έφεραν σε απόσταση και αποξένωση από τις ουσιαστικές εργατικές ανάγκες και τα σύγχρονα προβλήματα. Οι εργαζόμενοι, όλο και λιγότερο το εμπιστεύονται, αδυνατούν να εμπνευστούν από αυτό, καθώς βλέπουν να έχει μετατραπεί σε μηχανισμό παραγωγής βουλευτών και υπουργών.

Μέσα στους κόλπους του εργατικού κινήματος, διεξάγονται πολλές συζητήσεις για την κατάσταση αυτή και τους τρόπους υπέρβασης της. Οι συζητήσεις αυτές συμβαδίζουν παράλληλα με την φθίνουσα πορεία του εργατ. συνδικ. κινήματος, χωρίς να ολοκληρώνονται σε μια πρόταση συγκεκριμένου περιεχομένου και δράσης. Όσο προχωράει ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση των εργαζομένων μέσα στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον της σταθερής και μόνιμης ανεργίας, της μαύρης, ελαστικής και μισοπληρωμένης εργασίας ντόπιων και ξένων εργατών, των συμβασιούχων, των προγραμμάτων Ο.Α.Ε.Δ. κλπ, της συνεχούς λιτότητας και ακρίβειας, της ασφαλιστικής ανασφάλειας, των ιδιωτικοποιήσεων και συγχωνεύσεων κ.ά., τόσο οι προσπάθειες έχουν και αυτές αποσπασματικό χαρακτήρα, ή χρωματίζονται από την ανυπόμονη βιασύνη των κάθε λογής μικροαστικών αντιλήψεων. Αντιλήψεων που θεωρούν ότι μπορούν να ξεφύγουν από την παρούσα κατάσταση είτε με μια ρηχή και πρόχειρη ανάλυση που τα φορτώνουν όλα στις ξεπουλημένες ηγεσίες του σ.κ. και την υποταγή τους στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, είτε με μια φυγή προς τα μπρος, μακριά, έξω και πέρα από την διαμορφωμένη μέση συνείδηση των εργαζομένων. Με αποτέλεσμα την άκρατη συνθηματολογία και τον βερμπαλισμό, την υιοθέτηση στην πράξη πρακτικών περιχαράκωσης και σεχταρισμού. Οι παραπάνω πρακτικές και αντιλήψεις δεν δικαιώθηκαν στην ζώσα κοινωνική πραγματικότητα. Ούτε οι συσχετισμοί στο σ.κ. άλλαξαν έστω και μερικά (όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα των ΓΣΕΕ και ΕΚΑ), ούτε πολύ περισσότερο δημιουργήθηκε μια εναλλακτική λογική στο εργατ. συνδ. κίνημα, με εργατική αποδοχή και συμμετοχή.

Σε πολλούς αγωνιστές του εργατικού σ.κ. αλλά και σε μεγάλα τμήματα των εργαζομένου έχει γίνει πλέον συνείδηση, πως τα προβλήματα στο σ.κ. έχουν μεγαλύτερο βάθος και απαιτούν ανάλογη αντιμετώπιση. Κατανοείται πως πριν και πάνω από όλα είναι δεμένα με την εποχή μας και την αναντιοτοιχία του περιεχομένου και των μορφών του εργατ. συνδικ. κινήματος με αυτήν. Στην προσπάθεια μας για την αναγέννηση ενός Ανεξάρτητου Ταξικού Εργατικού Κινήματος, πρέπει να τολμήσουμε να φέρουμε στην συζήτηση, την αναζήτηση και την δράση όλα εκείνα που η ζωή μας έχει αποδείξει ότι είναι αναγκαία για μια συγκροτημένη παρέμβαση μας στο σ.κ. Στα θετικά στοιχεία-της πολύχρονης εμπειρίας μας στο σ.κ. πρέπει να προστεθούν όλα εκείνα που στις συζητήσεις μας με τους εργαζόμενους προκύπτουν, αλλά από «φόβο παρεξήγησης μας» αποφεύγουμε να οριοθετήσουμε και να προβάλουμε. Σταθερό κριτήριο της προσπάθειας μας πρέπει να έχουμε αυτό που η ζώσα κοινωνική πραγματικότητα μας θέτει και όχι την νοσταλγική διάθεση του χθες που πολλές φορές μας διακρίνει.

 

Με παρακαταθήκη το πλούσιο επαναστατικό κεκτημένο της εργατικής τάξης μπορούμε να .συμβάλλουμε στην ανατ(>σπή της σημερινής κατάστασης

 

Η πορεία του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, όπως και διεθνώς,    δεν ήτανε ευθύγραμμη. Η σημερινή άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το εργατικό μας κίνημα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανακοπεί και να ανατραπεί.

Ο ιστορικός ρόλος της εργατικής τάξης είναι καθ’ όλα επίκαιρος. Η μέχρι σήμερα εμπειρία μας δείχνει, ότι μαζικοί εργατικοί αγώνες αναπτύσσονται όσο γενικεύονται οι εργατικές λαϊκές εξεγέρσεις και τείνουν να γίνουν η ατμομηχανή για την εξέλιξη της κοινωνίας.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι εργαζόμενοι στην χώρα μας προσπάθησαν και συγκρότησαν τις πρώτες εργατικές και σοσιαλιστικές ενώσεις, δίνοντας σιδηρούς και αιματηρούς αγώνες. Παρά τα ΖΙΚ-ΖΑΚ, είχαν σημαντικά αποτελέσματα και κατακτήσεις.

Σε παγκόσμιο επίπεδο κατακτήθηκε το οκτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις, η κοινωνική ασφάλιση κ.ά.

Η οκτωβριανή προλεταριακή επανάσταση άλλαξε τη ροή όλης της ανθρωπότητας και παρά  την  κατάρρευση  των  λεγόμενων  σοσιαλιστικών  χωρών  απέδειξε  ότι  ο καπιταλισμός δεν είναι ανίκητος, πολύ περισσότερο δεν αποτελεί το τέλος της ιστορίας.

Οι μικροί και μεγάλοι αγώνες και οι αγωνιστικές παραδόσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος στην χώρα μας και διεθνώς, είναι η μεγάλη μας παρακαταθήκη και για τη σημερινή μας δράση.

Εμπνεόμαστε από τις πιο καλές αγωνιστικές παραδόσεις ίου εργατικού και αριστερού μας κινήματος και θέλουμε να συμβάλουμε στην υπέρβαση της κρίσης και της ήπας του κινήματος μας, από ταξική εργατική αντίληψη και δράση.

Στην προσπάθεια μας αυτή , χρειάζεται να υιοθετήσουμε ένα ελάχιστο πλαίσιο υποχρεωτικών βημάτων, για ένα νέο ξεκίνημα.

 

Α. Πλήρης ρήξη με τις δομημένες μορφές ποδηγέτησης του εργατ. συνδ. κινήματος

Η άρνηση μας σε κάθε λογής «καλές» ή «κακές» παρατάξεις, σε κάθε λογής ποδηγέτηση και διαχωρισμό των εργαζομένων, πρέπει να είναι κάθετη. Αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει με την δράση των πρωτοπόρων εργαζομένων ως πολιτικών υποκειμένων, όπως με πλήρη σαφήνεια διευκρινίσαμε ευθύς εξ αρχής, αλλά στην πλήρη άρνηση μας στον κλασσικό τρόπο διάταξης κόμμα – παράταξη – συνδικάτο. Η πίστη μας στην ιδεολογική και οργανωτική ανεξαρτησία του εργατ. σ.κ. από την ευρύτερη αστική πολιτική και τις ιδιοκτησιακές λογικές που αναπτύσσονται, πρέπει να συμβαδίζει με την πρόταση μας για μια ενιαία έκφραση όλων των εργαζομένων χωρίς διαχωρισμούς και προαπαιτούμενα κομματικών ταυτοτήτων. Ενιαία έκφραση όλων εκείνων που θέλουν να διεκδικήσουν όλα όσα μας ανήκουν και μας αναλογούν στην εποχή μας, σύμφωνα με την δική τους θέληση προγραμματισμό και αγωνιστική πρακτική. Προβάλλοντας και διεκδικώντας κάθε φορά όχι μόνο το σύνολο της λογικής μας, αλλά και εκείνα που θεωρούνται άμεσα και αναγκαία και που η κατάκτηση τους συμβάλει στην αποτελεσματικότητα του σ.κ. και στη δημιουργία διεκδικητικής πίστης στους εργαζόμενους.

Β. Πλήρης και καθολική εξάρτηση από την εποχή μας των νέων αναγκών-δυσκολιών και δυνατοτήτων

Οι προσπάθειες για την ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου εργατ. συνδικ. κινήματος στην εποχή μας, πρέπει να εξαρτηθούν από τον χαρακτήρα της. Εποχή της έκρηξης των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων και της τεράστιας αύξησης των παραγωγικών δυνατοτήτων της εργασίας στο σύνολο της. Οι δυνατότητες ενοποίησης της παραγωγικής παγκόσμιας διαδικασίας σε πραγματικό χρόνο, αλλάζουν πολλά από τα μέχρι σήμερα παραγωγικά δεδομένα και όχι μόνο.

Η σύγχρονη επανάσταση στις παραγωγικές δυνάμεις, σε συνδυασμό με τα «στενά» και οπισθοδρομικά όρια της ατομικής ιδιοκτησίας και των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων, δημιουργούν τις εκρηκτικές καταστάσεις στο εσωτερικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Με απίστευτα πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε άλλη ιστορική περίοδο, δημιουργούνται οι υλικές προϋποθέσεις, ώστε ο εργάτης – δημιουργός να δουλεύει λίγο, να παράγει πολλά και καλά προϊόντα και ο ελεύθερος χρόνος της δημιουργικής του ζωής να είναι το μέτρο του ανθρώπινου πλούτου.

Είναι ακριβώς αυτές οι νέες δυνατότητες αποφασιστικής μείωσης του εργάσιμου χρόνου και συνολικής χειραφέτησης της εργασίας, που συγκρούονται με την γενική τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους και που οδηγούν στην κρίση της εκμετάλλευσης και των μορφών της , με αποτέλεσμα η ανεργία να αποκτά πλέον δομικό χαρακτήρα, η είσοδος κάθε είδους ευελιξίας στην εργασία να γίνεται καθημερινό φαινόμενο κ.ο.κ

Στην εποχή των Δικτύων, ή ισχυρή ώθηση προς την οινωνικοποίηση -διεθνοποίηση της παραγωγής, συγκρούεται με την ατομική ιδιοποίηση της από το κεφάλαιο. Καθιστώντας την βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας και την ταξική σύγκρουση για την λύση της; περισσότερο επίκαιρη και επιτακτική από ποτέ. Απέναντι  στις νέες δυνατότητες που δημιουργούνται για εργατικό-πανκοινωνικό έλεγχο, το κεφάλαιο δίνει, μάχη για το Διευθυντικό δικαίωμα και τον έλεγχο της χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας.

Απέναντι στην αποκωδικοποίηση του DΝΑ και την δυνατότητα παράτασης της ανθρώπινης ζωής, προβάλλεται η λογική της «ωρολογιακής βόμβας» στα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος.

Σε μια εποχή που παράγονται υπερδιπλάσια τρόφιμα από αυτά που απαιτούνται για να τραφεί όλος ο πλανήτης , στην δύση θάβονται τα αγροτικά προϊόντα , ενώ η πείνα, η δίψα, το aids και ο πόλεμος επελαύνουν στον μη «αναπτυγμένο» κόσμο. Ενώ στον βιομηχανικό βορρά οι τρελές αγελάδες «τρώνε» τον άνθρωπο…

Χωρίς δημιουργική κατανόηση των νέων δεδομένων και αναζήτησης των νέων διεκδικήσεων στο σύνολο της αμοιβής, ασφάλισης και του χρόνου εργασίας, δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε παλιές κατακτήσεις. Είναι σαν να επιχειρούμε να πιάσουμε νερό με έναν κουβά που ο πάτος του είναι γεμάτος τρύπες. Πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να συγκροτήσουμε – προβάλουμε και διεκδικήσουμε μεσοβραχυπρόθεσμα, «έναν νέο χάρτη ριζικών κοινωνικών ρυθμίσεων» που θα αφορά όλους τους τομείς ζωής των εργαζομένων. Ταυτόχρονα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιμετώπιση των νέων μορφών εκμετάλλευσης, που διασπούν την ενότητα των εργαζομένων τόσο στο γενικό επίπεδο αλλά και στον ίδιο τον εργασιακό χώρο, μέσα από τους επινοικιαζόμενους, τους επί συμβάσει, τους καταρτιζόμενους, όλους αυτούς δηλαδή που αποτελούν το κομμάτι της μαύρης και μισοπληρωμένης εργασίας, είναι κρίσιμης σπουδαιότητας θέμα για την Εξέλιξη του εργατικού σ.κ. Η αναζήτηση των κρίκων ουσιαστικής ένταξης τους στο οργανωμένο σ.κ. είναι θέμα άμεσης προτεραιότητας.

Τέλος η προσπάθειά μας οφείλει να περιλάβει τους μετανάστες που αποτελούν κομμάτι της Εργ.Τάξης της χώρας μας, ως θεμελιώδες συστατικό του διεθνιστικού της χαρακτήρα, καθώς επίσης και στην πάλη μας κατά του εθνικισμού και του φασισμού.

Για μας η μετανάστευση δεν αποτελεί ένα προοδευτικό φαινόμενο, στα πλαίσια της σημερινής καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Αντίθετα, είναι αρνητικό φαινόμενο που αξιοποιείται από το κεφάλαιο, μαζί με τους ανέργους, για τις επιδιώξεις του. φυσικά η αντίληψη μας αυτή, δεν εμποδίζει τον αγώνα μας για την υπεράσπιση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων των μεταναστών, τον αγώνα για ίση αμοιβή και ασφάλιση για ίδια εργασία, για την καθολική ένταξη τους στη ζωή των συνδικάτων.

 

Γ. Ολοκληρώσεις και ανεξάρτητο ταξικό εργατικό σ.κ.

 

Η συνεχής τάση διεύρυνσης και ολοκλήρωσης των αγορών σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτελεί την κύρια και πιο επιθετική επιλογή του κεφαλαίου για την απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας και υπεράσπισης των κερδών του απέναντι στην εργασία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Συγχρόνως όμως αποτελεί και πολιτική άμυνας απέναντι στην συνεχή τάση της εργασίας να δημιουργεί με ασύλληπτα σήμερα γρήγορους ρυθμούς, τους υλικούς όρους ενός ενιαίου κόσμου των ελεύθερα εργαζόμενων – δημιουργών. Οι παρεμβάσεις ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος στα μεγάλα αυτά θέματα, πρέπει να μελετάνε αυτές τις παραμέτρους, στην κατεύθυνση μιας βαθύτερης σχέσης εθνικού και διεθνικού αγώνα. Η αντίθεση και αντίσταση στην αντιδραστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην πολιτική της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης», πρέπει να συγκρούεται με το περιεχόμενο των πολιτικών που επιβάλλονται, αλλά συγχρόνως πρέπει να προβάλλει και τις υπαρκτές δυνατότητες για έναν άλλο ενιαίο κόρμο των πραγματικά Δημιουργών – Παραγωγών.

Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα πρέπει να προβάλουμε την συνολική μας αντίσταση και αντίθεση στις σύγχρονες πολεμικές επεμβάσεις και συγκρούσεις των ιμπεριαλιστών σε όλον σχεδόν τον κόσμο, στην συνεχή συρρίκνωση των πολιτικών και συλλογικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων στα πλαίσια και αυτής ακόμα της αστικής δημοκρατίας, στο όνομα της αντιτρομοκρατικής υστερίας και των αντιτρομοκρατικών νόμων που επιβάλουν. Με κύριο στόχο φυσικά το εργατικό κίνημα της εποχής μας…

 

 

Δ. Καθολική αντίσταση και συνολική διεκδίκηση απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική

 

Η προσπάθεια μας για ένα ανεξάρτητο εργατ. συνδ. κίνημα, πρέπει να βαδίζει παράλληλα με την ανάγκη επίτευξης όρων και προϋποθέσεων για μια συνολική αντίσταση και διεκδίκηση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και τα μέτρα που την συγκροτούν. Εισοδηματικά – Εργασιακά – Ασφαλιστικά κλπ. Η προσπάθειά μας αυτή δεν αντιπαρατίθεται, ούτε αποτελεί υπεκφυγή, για να μην προωθούμε από τους επιμέρους χώρους και συνδικάτα που μπορούμε, την υπεράσπιση και διεκδίκηση πλευρών της συνολικής μας διεκδίκησης. Μόνο με μια τέτοια στάση και προβολή της όποιας αποτελεσματικότητας, μπορούμε να οικοδομούμε τους αναγκαίους όρους για συνολικότερες διεκδικήσεις και συγκρούσεις που αυτές απαιτούν.

 

 Ε. Συνολική λογική στο περιεχόμενο της δράσης μας

 

Η δράση ενός σύγχρονου ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος της εποχής μας, πρέπει να ενδιαφέρεται για το σύνολο των όρων παραγωγής και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Στον σύγχρονο κόσμο, οι γνώσεις μας για την εσωτερική του ενότητα και την αλληλεπίδραση στο ενιαίο οικοσύστημα των πράξεων και φαινομένων, μας υποχρεώνουν πλέον να βλέπουμε την δράση του σύγχρονου εργ. συνδ. κινήματος και πέρα από την σφαίρα τις μέχρι σήμερα κρατούσας πρακτικής. Δηλαδή αυτής του χώρου καί του τόπου στον οποίο πραγματοποιείται η εργασία. Ταυτόχρονα το ερώτημα τι παράγεται, πως παράγεται και για ποιόν, επανέρχεται με μεγάλη σημασία. Γι αυτό και η προσπάθεια μας δεν πρέπει να υποτιμήσει καθόλου την ανάγκη να δεθούμε με το σύνολο των θεμάτων ζωής και εργασίας των εργαζομένων, με τις μεγάλες οικολογικές πλευρές που πρέπει να έχει η πάλη μας στον σύγχρονο κόσμο.

 

ΣΤ« Ανυποχώρητος αγώνας για την ανασυγκρότηση του εργατ.συνδικ. κινήματος

 

Η κατάσταση στο υπάρχον συνδ. κίνημα είναι γνωστή. Στον ιδιωτικό τομέα η συμμετοχή και συλλογική δράση μέσα από τα υπάρχοντα συνδικάτα είναι υποτυπώδης ή και ανύπαρκτη. Ενώ στον λεγόμενο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα υπάρχει συμμετοχή λόγω πολλών παραγόντων, αλλά η δράση συνδικάτων και ομοσπονδιών χαρακτηρίζεται από παγιωμένη πρακτική και εν πολλοίς γραφειοκρατική αντίληψη. Παρά τα προβλήματα αυτά, τα συνδικάτα παραμένουν πρωταρχική μορφή ενότητας και διεκδίκησης για την εργατ. τάξη. Η δράση μας πρέπει αποφασιστικά να στοχεύει στην αναγέννηση τους μέσα από το περιεχόμενο και τις μορφές δημοκρατικής λειτουργίας τους. Μέσα από την διεκδίκηση καί των πιο μικρών επιτυχιών και πρωταρχικής αποτελεσματικότητας. Η πίστη στην συλλογική δράση και η επιλογή της από την ατομική στάση και διαπραγμάτευση που καθημερινά προβάλλεται και κυριαρχεί, δεν έχει να κάνει με διανοητική καθυστέρηση των εργαζομένων. Αντίθετα, εκφράζει την ανεπάρκεια της σημερινής κατάστασης στο συνδ. κίνημα, τη μιζέρια που παράγει η γραφειοκρατία, η αστική επιρροή και ο κομμάτικοκεντρικός συνδικαλισμός, τις πρόσθετες δυσκολίες που έχουν δημιουργηθεί στην εποχή μας. Η προσπάθεια μας πρέπει να πάρει υπ όψιν της τα νέα φαινόμενα που έχουν δημιουργηθεί στην εργασία και τους τρόπους διεξαγωγής της, τους ελαστικούς και εξατομικευμένους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης. Την νέα: πιθανά σύνθεση της εργατικής τάξης και την διαστρωμάτωση της. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αγωνιζόμαστε μέσα και έξω από τα υπάρχοντα συνδικάτα, Να επιμείνουμε στην δημιουργία νέων συνδικάτων εκεί που δεν υπάρχουν ή που δεν μπορούν τα υπάρχοντα να λειτουργήσουν. Προτείνοντας και προβάλλοντας νέες μορφές δομής – συγκρότησης και λειτουργίας τους ποΐΓ να υπερβαίνουν τα σημερινά φαινόμενα εκφυλισμού και γραφειοκρατικής λειτουργίας τους. Είναι πλήρως κατανοητό από όλους μας, πως δεν μπορεί χωρίς αναγέννηση και συγκρότηση των πρωταρχικών μορφών διεκδίκησης της εργατικής τάξης και διεξαγωγής αγώνα, να ανεβάσουμε αυτόν τον αγώνα στο αναγκαίο επίπεδο της πολιτικής και της ανάλογης σύγκρουσης. Πολύ περισσότερο που σήμερα και η πιο μικρή οικονομική ή άλλη διεκδίκηση αποκτά αμέσως γενικότερη πολιτική σημασία. Απόψεις που θεωρούν πως θα επιτευχθεί «στον σωλήνα παρθενογένεση» οικονομικού και πολιτικού σχεδίου και που εμφυτευμένο στην τάξη αυτή θα αναγεννηθεί, είναι ακραία ξένες προς την πραγματικότητα και την δύσκολη δουλειά που πρέπει να γίνει, υποτιμά την ιστορία και τις παραδόσεις του εργατικού κινήματος, εκφράζει την βιασύνη μικροαστικών ρευμάτων και αντιλήψεων.

 

Ζ. Χάρτα σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων

 

Η προσπάθεια μας για την συγκρότηση μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης μέσα στο εργατικό σ.κ., πρέπει να συνδυασθεί ταυτόχρονα με τη διατύπωση ενός χάρτη σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων της τάξης μας. Στον δρόμο της οριστικής απαλλαγής από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και στον αντίποδα της σημερινής καπιταλιστικής βαρβαρότητας, χρειάζεται και απαιτείται ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσων ριζικών διεκδικήσεων και μεταρρυθμίσεων, τέτοιο που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητες και τις ανάγκες της εποχής μας. Ένα πρόγραμμα που δεν θα παραβλέπει την σημερινή κατάσταση του εργατικού σ.κ. και τον υπάρχοντα συσχετισμό, δεν θα αγνοεί τις δυσκολίες και την μέση συνισταμένη της διαμορφούμενης εργατικής συνείδησης, αλλά θα αποτελεί ένα ρεαλιστικό πλαίσιο στην βάση των αναγκών των εργαζομένων και των σύγχρονων δυνατοτήτων. Η συγκρότηση ενός τέτοιου πλαισίου, πρέπει να αναφέρεται στο σύνολο των προβλημάτων που αφορούν. Το εισόδημα και τις εν γένει αμοιβές, το χρόνο εργασίας και τις εν γένει ελευθερίες – άδειες από αυτήν, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις εργασιακές σχέσεις και την απασχόληση, τα θέματα της ανεργίας, της μαύρης και μισοπληρωμένης ή απλήρωτης εργασίας ντόπιων και ξένων εργατών, του εργατικού ελέγχου και της φορολογικής πολιτικής, τα ζητήματα υγείας, παιδείας και πολιτισμού των εργαζομένων, τα ζητήματα κατοικίας και συγκοινωνίας, της δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, της κατοχύρωσης των πολιτικών και συλλογικών δικαιωμάτων, της πρόσβασης στην τεχνολογία και τα επιτεύγματα της κλπ. Η συνδιαμόρφωση ενός τέτοιου συνεκτικού και συνολικού χάρτη των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζομένων, με όρους εργατικής συνδικαλιστικής δράσης και εργατικής αποδοχής, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της προσπάθειας μας. Το παραπάνω θέμα , μαζί με την μελέτη της ζωής των εργαζομένων σήμερα, πρέπει να αποτελέσουν θέμα ξεχωριστής συνδιάσκεψης.

 

Η. Υπεράσπιση του πολιτισμού της τάξης μας

 

Στην προσπάθεια μας για την διαμόρφωση και συγκροτημένη δράση μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής αντίληψης της εποχής μας, απαιτείται σοβαρή ενασχόληση μας με τα ζητήματα θεωρίας και ιστορίας του εργατ. κινήματος. Η υπεράσπιση των κατακτημένων αξιών του πολιτισμού της εργ. τάξης. Της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της πειθαρχίας και εργατικής δημοκρατίας, της υπομονής και ανεκτικότητας, της υπεράσπισης των αγωνιστών του εργατ. κινήματος κλπ,, Εάν το εργατικό κίνημα της εποχής μας μπορεί και πρέπει να ανεβάσει τον οικονομικό αγώνα στο σκαλί του πολιτικού αγώνα, απαιτείται συγχρόνως όσο τίποτες άλλο σοβαρή και συγκροτημένη ιδεολογική παρέμβαση κόντρα σε αυτήν της κυρίαρχης που καθημερινά τροφοδοτούν τα ΜΜΕ και οι φορείς της. Έχουμε ανάγκη από ένα νέο εργατικό κίνημα της εποχής μας με ανάλογο πολιτισμό, που θα υπερασπίζεται τις ανθρώπινες κατακτήσεις σε όλους τους τομείς της ζωής των εργαζομένων. Που θα υπερασπίζεται την επιστημονική γνώση και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας, προς όφελος των ίδιων των παραγωγών – δημιουργών και της μάνας γης. Που θα αντιπαλεύει τον μυστικισμό, τον σκοταδισμό και τις κάθε λογής προκαταλήψεις απέναντι στο καινούργιο και το νέο. Έναν πολιτισμό που δεν θα θεωρεί τίποτα το ανθρώπινο ξένο, στον τομέα παραγωγής και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Θ. Πλατιά ταξική ενότητα και ενιαία δράση

Η προσπάθεια συγκρότησης μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης, απαιτεί πλατιά ταξική ενότητα και ενιαία δράση όλων όσων αναγνωρίζουν την παραπάνω αναγκαιότητα και θέλουν να συνδιαμορφώσουν μαζί μας τους όρους και τις προϋποθέσεις αναγέννησης και ανασυγκρότησης του εργατ. συνδικ. κινήματος της εποχής μας. Όσους εκφράζονται από το παραπάνω ελάχιστο αναγκαίο περιεχόμενο, χωρίς προαπαιτούμενα ταυτοτήτων, πιστοποιητικών καταγωγής , χρώματος κοιι φυλής. Το εγχείρημα αυτό δεν αντιπαρατίθεται με το πλούσιο κεκτημένο πολυποίκιλων μορφών και σχημάτων έκφρασης στο χώρο της  λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν τις ανταγωνίζεται ούτε τις περιφρονεί. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν υποτάσσεται στα όρια και στις λογικές της. Απευθύνεται στον κάθε εργαζόμενο και σε κάθε αγωνιστή του εργατικού κινήματος, παλιού ή νέου, που θέλει να συμβάλει ισότιμα στην συγκρότηση μιας Πανελλαδικής Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης. Στοχεύει στην συγκρότηση μετώπων πάλης με τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία και πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού σ.κ. Είτε με δυνάμεις που αποσπούνται από την αδιέξοδη πρακτική του σημερινού σ.κ. στη συνεχιζόμενη πορεία υποταγής του στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, είτε με αυτές αγωνιστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων που αναζητούν έδαφος κοινής αντιμετώπισης και αγωνιστικής δράσης απέναντι στην επιθετικότητα του κεφαλαίου. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί, πως η συμμετοχή μας στις συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ ή ο διαχωρισμός μας από αυτές, δεν είναι θέμα αρχής. Κρίνεται κάθε φορά από τις ανάγκες που υπηρετεί η υιοθέτηση της όποιας απόφασης για τις ανάγκες του ίδιου του εργατικού σ.κ. Η εμπειρία του ίδιου του εργατικού κινήματος στην μακρόχρονη πορεία της νομιμότητας και παρανομίας, των δοτών και διορισμένων διοικήσεων και των σωματείων σφραγίδων είναι αρκετά πλούσια.

Σήμερα μπροστά στην λαίλαπα της πιο άγριας επίθεσης, που απαιτείται η πιο πλατιά ενότητα των εργαζομένων για να αντιμετωπισθεί η επίθεση αυτή, η επιμονή οργανωτικού διαχωρισμού, ουσιαστικά «λύνει» τα χέρια της ηγεσίας για τους πιο «εύκολους χειρισμούς» και απογοητεύει πάρα πέρα τους εργαζόμενους όταν μπροστά στην επίθεση υπάρχει και οργανωτικός κατακερματισμός.

Σε κάθε περίπτωση βασικός και θεμελιακός μας στόχος παραμένει, η δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για τον πανελλαδικό συντονισμό των συνδικάτων, για την δημιουργία όρων και προϋποθέσεων διεξαγωγής νικηφόρων αγώνων. Η συμβολή μας στην δημιουργία ενιαίου πανεργατικού μετώπου, αντίστοιχου και ανάλογου των αναγκών της εποχής μας.

Είμαστε σίγουροι και αυτό έχει φανεί από τις μέχρι σήμερα συζητήσεις κα! ενέργειες μας, πως μπορούμε και πρέπει να προχωρήσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s