Η προσπάθεια αναγέννησης και ανασυγκρότησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι μονόδρομος

1/2/2005 

Είναι κοινή διαπίστωση όλων μας, πως τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια αντιμετωπίζουμε μια συνεχή φθίνουσα πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Οι μεγάλοι και συντονισμένοι αγώνες της δεκαετίας του ’70 και του ’80 του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σήμερα σπάνια εμφανίζονται με το εύρος την ένταση και τη μαζικότητα της τότε περιόδου. Ενώ η εποχή μας παρουσιάζει διαρκώς και πιο αυξημένες παραγωγικές δυνατότητες, διαρκώς και πιο μεγάλο παραγωγικό αποτέλεσμα (πλούτο) και η απόσταση από αυτόν γίνεται ακόμα πιο μεγάλη για τους παραγωγούς δημιουργούς του, το διεκδικητικό κίνημα των εργαζομένων υφίσταται μια ορατή κάμψη.

>  Η βαθύτερη στρατηγική ήττα των δυνάμεων της εργασίας, όπως αυτή εκφράσθηκε με την κατάρευση των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και η  τεράστια  αλλαγή  στο   συσχετισμό  δυνάμεων,   μεταφράστηκε   σε   βαθύτατες συνολικές συνέπειες σε βάρος των εργατικών δυνάμεων, οικονομικές, πολιτικές, ιδεολογικές.

>  Ο «θρίαμβος» του κεφαλαίου, μεταφράστηκε γρήγορα πριν και πάνω από όλα σε μια επιχείρηση ιδεολογικής υποταγής των δυνάμεων της εργασίας, διάσπασης και πολιτικού και οργανωτικού εκφυλισμού τους.

>   Το   εργατικό   σ.κ   .στη   χώρα   μας,   μέσα  σε  συνθήκες  σύγχισης  και αποπροσανατολισμού ακολούθησε την κυρίαρχη λογική του κεφαλαίου, όπως αυτή οικοδομήθηκε από τις Κυβερνήσεις Τζανετάκη και Οικουμενική και τις μετέπειτα Κυβερνήσεις του Μητσοτάκη και του Σημίτη.

>   Το παρόν σ.κ., διέρχεται πλέον μια σοβαρή και παρατεταμένη κρίση, αποτέλεσμα της ιδεολογικής υποταγής του στις λογικές της ανταγωνιστικότητας και  αναπτυξιολογίας της  Ελληνικής  οικονομίας,  τις  οποίες  ως  κοινωνικός εταίρος αποδέχθηκε για συζήτηση και λύση όλη αυτή την δεκαετία. Η υποταγή και ενσωμάτωσή  του  στις  εκάστοτε  κυβερνητικές πολιτικές,  τις πολιτικές των εργοδοτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το έφεραν σε απόσταση και αποξένωση από τις ουσιαστικές εργατικές ανάγκες    και τα σύγχρονα προβλήματα. Οι εργαζόμενοι,   όλο   και   λιγότερο   το   εμπιστεύονται,      καθώς   βλέπουν   να   έχει μετατραπεί σε μηχανισμό παραγωγής βουλευτών και υπουργών.

>   Μέσα στους κόλπους του εργατικού κινήματος,     διεξάγονται πολλές συζητήσεις για την κατάσταση αυτή και τους τρόπους υπέρβασης της. Οι συζητήσεις αυτές συμβαδίζουν παράλληλα με τη φθίνουσα πορεία του εργατ. Συνδικ. κινήματος, χωρίς να ολοκληρώνονται σε μια πρόταση συγκεκριμένου περιεχομένου και δράσης. Όσο προχωράει ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση των εργαζομένων μέσα στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον της σταθερής και μόνιμης ανεργίας, της μαύρης, ελαστικής  και μισοπληρωμένης εργασίας ντόπιων και ξένων εργατών, των συμβασιούχων, των προγαμμάτων ΟΑΕΔ κλπ, της συνεχούς λιτότητας και ακρίβειας, της ασφαλιστικής ανασφάλειας, των ιδιωτικοποιήσεων και συγχωνεύσεων κ.ά., τόσο οι προσπάθειες έχουν και αυτές αποσπασματικό χαρακτήρα, ή χρωματίζονται από την ανυπόμονη βιασύνη των κάθε λογής μικροαστικών αντιλήψεων. Αντιλήψεων   που θεωρούν ότι μπορούν να ξεφύγουν από την παρούσα κατάσταση είτε με μια ρηχή και πρόχειρη ανάλυση που τα φορτώνουν όλα στις ξεπουλημένες ηγεσίες του σ.κ. και την υποταγή τους στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική είτε με μιοι φυγή προς τα μπρος, μακριά, έξω και πέρα από την διαμορφωμένη μέση συνείδηση των εργαζομένων.

 

Με αποτέλεσμα την άκρατη συνθηματολογία και τον βερμπαλισμό, την υιοθέτηση στην πράξη πρακτικών περιχαράκωσης και σεχταρισμού.

>  Οι παραπάνω πρακτικές και αντιλήψεις δε δικαιώθηκαν στη ζώσα κοινωνική πραγματικότητα. Ούτε οι συσχετισμοί στο σ. κ. άλλαξαν έστω και μερικά (όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα των ΓΣΕΕ και ΕΚΑ), ούτε πολύ περισσότερο δημιουργήθηκε μια εναλλακτική λογική στο εργατ. συνδ. κίνημα, με εργατική αποδοχή και συμμετοχή.

>  Η δράση της ΕΣΑΚ,   μιας κενρικής συνιστώσας του εργατικού σ.κ., μετά από μια μεγάλη περίοδο ιδεολογικής σύγχισης και «στενής επαφής» με την ηγεσία του υπάρχοντος σ.κ., έχει εμφανίσει βήματα θετικής μετατόπισης στο επίπεδο του περιεχομένου   διαμόρφωσης   των   εργατικών   διεκδικήσεων,   παραμένει   όμως καθολικά δέσμια κομματικοκεντρικών λογικών, όπως πληρέστερα εκφράζονται μέσα από  το  ΠΑΜΕ,   παρέχοντας   αντικειμενικά  άλλοθι  στην   διάσπαση   κοιι  τον κομματικό διαχωρισμό των εργαζομένων.

>  Συγχρόνως λογικές αθροίσματος διάφορων πολιτικών μορφωμάτων δεν πρόσφεραν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού εκτός άλλων λόγων   στην πράξη μεταφέρουν στο σ.κ. με ακόμα χειρότερους όρους τις συζητήσεις καιι τους ανταγωνισμούς των μικρόκοσμων τους. (εμπειρία στο συνέδριο του ΕΚΑ)

>  Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμηθούν, οι προσπάθειες που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από ένα πλούσιο και ποικιλόμορφο τύπο συσπειρώσεων, που συνέβαλαν σημαντικά τόσο στο περιεχόμενο των αιτημάτων και στις μορφές πάλης του σ.κ., όσο και στην εμφάνιση και στήριξη αγώνων των εργαζομένων. Η μεγάλη όμως αδυναμία της πολιτικοσυνδικαλιστικής ενοποίησης τους, προδιέγραψε κάθε φορά και τα στενά όρια ουσιαστικής καταγραφής τους στην πολιτική συνείδηση και στη δράση των εργαζομένων.

>  Σε πολλούς αγωνιστές του εργατικού σ.κ. αλλά και σε μεγάλα τμήματα των εργαζομένων  έχει γίνει πλέον  συνείδηση  πως τα προβλήματα  στο  σ.κ.  έχουν μεγαλύτερο βάθος και απαιτούν ανάλογη αντιμετώπιση. Κατανοείται πως πριν και πάνω από όλα είναι δεμένα με την εποχή μας και την αναντιστοιχία περιεχομένου και μορφών του εργατ. συνδικ. κινήματος με αυτήν. Στην προσπάθεια μας για μια αναγέννηση    ενός   Ανεξάρτητου    Ταξικού    Εργατικού    Κινήματος,    πρέπει   να τολμήσουμε να φέρουμε στη συζήτηση, την αναζήτηση και τη δράση όλα εκείνα που η ζωή μας έχει αποδείξει ότι είναι αναγκαία για μια συγκροτημένη παρέμβαση μας στο σ.κ. Στα θετικά στοιχεία της πολύχρονης εμπειρίας μας στο σ.κ. πρέπει να προστεθούν όλα εκείνα που στις συζητήσεις μας με τους εργαζόμενους προκύπτουν, αλλά από «φόβο παρεξήγησης μας» αποφεύγουμε να οριοθετήσουμε και να προβάλλουμε. Σταθερό κριτήριο της προσπάθειας μας πρέπει να έχουμε αυτό που η ζώσα κοινωνική πραγματικότητα μας θέτει και όχι τη νοσταλγική διάθεση του χθες που πολλές φορές μας διακρίνει.

 

Οι δρόμοι μέσα από τους οποίους θα περάσει η προσπάθεια μας για την συγκρότηση μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης.

 

Στην εποχή μας, εποχή της ταχύτατης μετάδοσης των γεγονότων ως πληροφορία και εικόνα μαζί, σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο συνυπάρχουν: Η δημιουργία γενικευμένων και καθολικών στρατηγικών του κεφαλαίοι στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του, με την συνολική γνώση των εργαζομένων για το περιεχόμενο του καπιταλισμού και τα προβλήματα του σε αντίστοιχα γενικευμένο επίπεδο.

 

Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων από την πλευρά του κεφαλαίου για ευρείας κλίμακας αποπροσανατολισμό και παθητικοποίηση των εργαζομένων, με τη συνεχή άνοδο του μορφωτικού επιπέδου των τελευταίων.

Τα παραπάνω έχουν σημαντική επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η αστική πολιτική αλλά και επιδρούν καταλυτικά στη συμπεριφορά των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν όλο και πιο πολύ ότι απαιτείται μεγαλύτερο βάθος και ανάλυση στην προσέγγιση και διαμόρφωση των αιτημάτων τους.

> Η υπεράσπιση των προηγούμενων κατακτήσεων τους, ταυτόχρονα με το ισχυρό ΟΧΙ απαιτεί όλο και πιο πολύ το διεκδικητικό ΝΑΙ στις νέες δυνατότητες που εμπεριέχει η εποχή μας. Όσο μάλιστα καθυστερεί να συγκροτηθεί σε ενιαίο προγραμματικό σύνολο διεκδικητικών στόχων το τελευταίο, τόσο πιο ανοχύρωτη καθίσταται η εργατική μας αντίσταση. Ταυτόχρονα σήμερα δένουν ακόμα πιο αποφασιστικά τα ζητήματα «μορφής» και «περιεχομένου» στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η αστική πολιτική. Αυτό που μέχρι χθες αποτελούσε μορφή για την αστική πολιτική σήμερα αποτελεί περιεχόμενο (π.χ κομματικοποίηση -παραταξιοποίηση του σ.κ.) και αύριο μπορεί να αποτελεί παρελθόν, αν για την ποδηγέτηση του εργατ.συνδικ.κινήματος απαιτηθεί μια πιο φρέσκια μορφή π.χ. των ενεργών πολιτών κλπ… Επίσης στα ζητήματα Ιδιωτικοποιήσεων, Συγχωνεύσεων και Εξαγορών, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στα παραπάνω ζητήματα. Γενικά θα μπορούσε κανείς να πεί, πως στο σύνολο σχεδόν των εργατικών προβλημάτων με τον τρόπο που εμφανίζονται σήμερα, ενυπάρχουν τα θέματα «μορφής» και «περιεχομένου».

>  Χρειάζεται επομένως στην προσπάθεια μας να υιοθετήσουμε ένα ελάχιστο πλαίσιο υποχρεωτικών βημάτων για ένα νέο ξεκίνημα:

 

Α ) Πλήρης ρήξη με τις δομημένες μορφές ποδηγέτησης του εργατ. συνδ. κιν/τος

 

>  Η άρνηση μας σε κάθε λογής «καλές» ή «κακές» παρατάξεις», σε κάθε λογής ποδηγέτηση και διαχωρισμό των εργαζομένων, πρέπει να είναι κάθετη.

Αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει με την δράση των πρωτοπόρων εργαζομένων ως πολιτικών υποκειμένων, αλλά στην πλήρη άρνηση μας στον κλασικό τρόπο διάταξης κόμμα-παράταξη-συνδικάτο. Η πίστη μας στην ιδεολογική και οργανωτική ανεξαρτησία του εργατ.σ.κ. από την ευρύτερη αστική πολιτική και τις ιδιοκτησιακές λογικές που αναπτύσονται, πρέπει να συμβαδίζει με την πρόταση μας για μια ενιαία έκφραση όλων των εργαζομένων χωρίς διαχωρισμούς και προαπαιτούμενα κομματικών ταυτοτήτων. Ενιαία έκφραση όλων εκείνων που θέλουν να διεκδικήσουν όλα όσα μας ανήκουν και μας αναλογούν στην εποχή μας, σύμφωνα με την δική τους θέληση προγραμματισμό και αγωνιστική πρακτική. Προβάλλοντας και διεκδικώντας κάθε φορά όχι μόνο το σύνολο της λογικής μας, αλλά και εκείνα που θεωρούνται άμεσα και αναγκαία και που η κατάκτηση τους συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του σ.κ. και στην δημιουργία διεκδικητικής πίστης στους εργαζόμενους.

 

Β) Πλήρης και καθολική εξάρτηση από την εττοχή μας των νέων αναγκών-δυσκολιών και δυνατοτήτων.

>    Οι   προσπάθειες   για   την   ανάπτυξη    ενός   ανεξάρτητου   εργατικού συνδικαλιστικού   κινήματος   στην   εποχή   μας   πρέπει   να   εξαρτηθούν   από   τον χαρακτήρα της εποχής.

Εποχή της έκρηξης των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων και της τεράστιας αύξησης των παραγωγικών δυνατοτήτων της εργασίας στο σύνολο της.

>  Οι δυνατότητες ενοποίησης της παραγωγικής παγκόσμιας διαδικασίας σε πραγματικό χρόνο, αλλάζουν πολλά από τα μέχρι σήμερα παραγωγικά δεδομένα και όχι μόνο. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και η συνεχής κινητικότητα της εργασίας δημιουργούν νέα δεδομένα. Χωρίς δημιουργική κατανόηση αυτών των δεδομένων και  αναζήτησης των νέων  διεκδικήσεων  στο  σύνολο  της  αμοιβής, ασφάλισης και του χρόνου εργασίας, δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε παλιές κατακτήσεις. Είναι σαν να επιχειρούμε να πιάσουμε νερό με ένα γουβά   που ο πάτος   του   είναι   γεμάτος   τρύπες.   Πολύ   περισσότερο   δεν   μπορούμε   να συγκροτήσουμε-προβάλουμε  και διεκδικήσουμε  μεσοβραχυπρόθεσμα,  «έναν νέο χάρτη ριζικών κοινωνικών ρυθμίσεων» που θα αφορά όλους τους τομείς ζωής των εργαζομένων. Ταυτόχρονα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιμετώπιση των νέων μορφών εκμετάλλευσης, που διασπούν την ενότητα των εργαζομένων τόσο στο γενικό επίπεδο αλλά και στον ίδιο τον εργασιακό χώρο, μέσα από τους επινοικιαζόμενους, τους επι συμβάσει, τους καταρτιζόμενους, όλους αυτούς δηλαδή που   αποτελούν  το   κομμάτι  της   μαύρης  και  μισοπληρωμένης  εργασίας,   είναι κρίσιμης σπουδαιότητας θέμα για την εξέλιξη του εργατικού σ.κ. Η αναζήτηση των κρίκων ουσιαστικής ένταξης τους στο οργανωμένο σ.κ. είναι θέμα άμεσης προτεραιότητας.

>   Τέλος η προσπάθεια μας οφείλει να περιλάβει τους μετανάστες ως θεμελιώδες συστατικό του διεθνιστικού της χαρακτήρα, καθώς επίσης και στην πάλη μας κατά του εθνικισμού και του φασισμού.

 

Γ) Ολοκληρώσεις και ανεξάρτητο ταξικό εργατικό σ.κ.

 

Η συνεχής τάση διεύρυνσης και ολοκλήρωσης των αγορών σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτελεί την κύρια και πιο επιθετική επιλογή του κεφαλαίου για την απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας και υπεράσπισης των κερδών του απέναντι στην εργασία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Συγχρόνως όμως αποτελεί και πολιτική άμυνας απέναντι στη συνεχή τάση της εργασίας να δημιουργεί με ασύληπτα σήμερα γρήγορους ρυθμούς τους υλικούς όρους ενός ενιαίου κόσμου των ελεύθερα εργαζόμενων-δημιουργών. Οι παρεμβάσεις ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος στα μεγάλα αυτά θέματα, πρέπει να μελετάνε αυτές τις παραμέτρους, στην κατεύθυνση μιας βαθύτερης σχέσης εθνικού και διεθνικού αγώνα. Η αντίθεση και αντίσταση στην αντιδραστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στην πολιτική της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης», πρέπει να συγκρούεται με το περιεχόμενο των πολιτικών που επιβάλλονται, αλλά συγχρόνως πρέπει να προβάλλει και τις υπαρκτές δυνατότητες για έναν άλλο ενιαίο κόσμο των πραγματικά Δημιουργών-Παραγωγών.

>  Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα πρέπει να προβάλλουμε την συνολική μας αντίσταση και αντίθεση στις σύγχρονες πολεμικές επεμβάσεις   και συγκρούσεις των ιμπεριαλιστών σε όλον σχεδόν τον κόσμο, στη συνεχή συρρίκνωση των πολιτικών και συλλογικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων στα πλαίσια και αυτής ακόμα της αστικής δημοκρατίας, στο όνομα της αντιτρομοκρατικής υστερίας και των αντιτρομοκρατικών νόμων που επιβάλλουν. Με κύριο στόχο φυσικά το εργατικό κίνημα της εποχής μας.

 

 

 

Δ) Καθολική αντίσταση και συνολική διεκδίκηση απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική  πολιτική.

 

>Η προσπάθεια μας για ένα ανεξάρτητο εργατ. συνδ. κίνημα πρέπει να βαδίζει παράλληλα με την ανάγκη επίτευξης όρων και προϋποθέσεων για μια συνολική αντίσταση και διεκδίκηση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και τα μέτρα που την συγκροτούν: Εισοδηματικά -Εργασιακά-Ασφαλιστικά κλπ. Η προσπάθεια μας αυτή δεν αντιπαρατίθεται, ούτε αποτελεί υπεκφυγή, για να μην προωθούμε από τους επί μέρους χώρους και συνδικάτα που μπορούμε, την υπεράσπιση και διεκδίκηση πλευρών της συνολικής μας διεκδίκησης. Μόνο με μια τέτοια στάση και προβολή της όποιας αποτελεσματικότητας, μπορούμε να οικοδομούμε τους αναγκαίους όρους για συνολικότερες διεκδικήσεις και συγκρούσεις που αυτές απαιτούν.

 

Ε) Συνολική λογική στο περιεχόμενο της δράσης μας.

 

>Η δράση ενός σύγχρονου ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος της εποχής μας, πρέπει να ενδιαφέρεται για το σύνολο των όρων παραγωγής και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Στο σύγχρονο κόσμο, οι γνώσεις μας για την εσωτερική του ενότητα και την αλληλεπίδραση στο ενιαίο οικοσύστημα των πράξεων και φαινομένων, μας υποχρεώνουν πλέον να βλέπουμε την δράση του σύγχρονου εργ.συνδ.κινήματος και πέρα από τη σφαίρα τις μέχρι σήμερα κρατούσας πρακτικής. Δηλαδή αυτής του χώρου και του τόπου στον οποίο πραγματοποιείται η εργασία. Ταυτόχρονα το ερώτημα τι παράγεται, πώς παράγεται και για ποιον, επανέρχεται με μεγάλη σημασία. Γι αυτό και η προσπάθεια μας δεν πρέπει να υποτιμήσει καθόλου την ανάγκη να δεθούμε με το σύνολο των θεμάτων ζωής και εργασίας των εργαζομένων, με τις μεγάλες οικολογικές πλευρές που πρέπει να έχει η πάλη μας στον σύγχρονο κόσμο.

 

ΣΤ) Ανυποχώρητος αγώνας   για την ανασυγκρότηση του εργατ .συνδικ.

κινήματος.

Ø       

Ø      Η κατάσταση στο υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα είναι γνωστή. Στον ιδιωτικό τομέα η συμμετοχή και συλλογική δράση μέσα απο τα υπάρχοντα συνδικάτα είναι υποτυπώδης ή και ανύπαρκτη. Ενώ στο λεγόμενο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα υπάρχει συμμετοχή λόγω πολλών παραγόντων, αλλά η δράση συνδικάτων και ομοσπονδιών χαρακτηρίζεται από παγιωμένη πρακτική και εν πολλοίς γραφειοκρατική αντίληψη. Παρά τα προβλήματα αυτά τα συνδικάτα παραμένουν πρωταρχική μορφή ενότητας και διεκδίκησης για την εργατ.τάξη. Η δράση μας πρέπει αποφασιστικά να στοχεύει στην αναγέννηση τους μέσα από το περιεχόμενο και τις μορφές δημοκρατικής λειτουργίας τους. Μέσα από τη διεκδίκηση και των πιο μικρών επιτυχιών και πρωταρχικής αποτελεσματικότητας.

 

>  Η πίστη στη συλλογική δράση και η επιλογή της από την ατομική στάση -καΐ-διαπραγμάτευση που καθημερινά προβάλλεται και κυριαρχεί δεν έχει να κάνει με διανοητική καθυστέρηση των εργαζομένων. Αντίθετα, εκφράζει την ανεπάρκεια της σημερινής κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα, τη μιζέρια που παράγει ο κομματικοκεντρικός   συνδικαλισμός,   τις   πρόσθετες   δυσκολίες   που    έχουν δημιουργηθεί στην εποχή μας. Η προσπάθεια μας πρέπει να πάρει υπ όψιν της τα νέα   φαινόμενα   που   έχουν   δημιουργηθεί   στην   εργασία   και  τους   τρόπους διεγαγωγής της, τους ελαστικούς και εξατομικευμένους όρους πώλησης της εργατικής  δύναμης.  Την νέα πιθανά σύνθεση  της  εργατικής τάξης και τη διαστρωμάτωση της.

>   Σε  κάθε περίπτωση  πρέπει να  αγωνιζόμαστε  μέσα και έξω  από  τα υπάρχοντα συνδικάτα. Να επιμείνουμε  στη   δημιουργία νέων συνδικάτων εκεί που δεν υπάρχουν ή που δεν μπορούν τα υπάρχοντα να λειτουργήσουν.

Προτείνοντας και προβάλλοντας νέες μορφές δομής – συγκρότησης και λειτουργίας τους που να υπερβαίνουν τα σημερινά φαινόμενα εκφυλισμού και γραφειοκρατικής λειτουργίας τους. Είναι πλήρως κατανοητό από όλους μας πως δεν μπορεί χωρίς αναγέννηση και συγκρότηση των πρωταρχικών μορφών διεκδίκησης της εργατικής τάξης και διεγαγωγής αγώνα, να ανεβάσουμε αυτόν τον αγώνα στο αναγκαίο επίπεδο της πολιτικής και της ανάλογης σύγκρουσης. Πολύ περισσότερο που σήμερα και η πιο μικρή οικονομική ή άλλη διεκδίκηση αποκτά αμέσως γενικότερη πολιτική σημασία. Απόψεις που θεωρούν πως θα επιτευχθεί «στον σωλήνα παρθενογέννεση» οικονομικού και πολιτικού σχεδίου και που εμφυτευόμενο στην τάξη, αυτή θα αναγεννηθεί, είναι ακραία ξένες προς την πραγματικότητα και τη δύσκολη δουλειά που πρέπει να γίνει, υποτιμά την ιστορία και τις παραδόσεις του εργατικού κινήματος, εκφράζει την βιασύνη μικροαστικών ρευμάτων και αντιλήψεων.

 

Ζ)   Χάρτα σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων.

 

>  Η προσπάθειά μας για τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης μέσα στο εργατικό σ.κ., πρέπει να συνδυασθεί ταυτόχρονα με τη διατύπωση ενός χάρτη σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων της τάξης μας. Στο δρόμο της οριστικής απαλλαγής από την καπιταλιστική εκμετάλευση και στον αντίποδα της σημερινής καπιταλιστικής βαρβαρότητας χρειάζεται και απαιτείται ένα συνεκτικό πρόγραμμα    ριζικών    διεκδικήσεων    και    μεταρρυθμίσεων   τέτοιο   που   να ανταποκρίνεται   στις   δυνατότητες   και  τις  ανάγκες  της   εποχής   μας.   Ένα πρόγραμμα που δεν θα παραβλέπει τη σημερινή κατάσταση του εργατικού σ.κ. και τον υπάρχοντα συσχετισμό, δε θα αγνοεί τις δυσκολίες και τη μέση συνισταμένη της διαμορφωμένης εργατικής συνείδησης,  αλλά θα αποτελεί ένα  ρεαλιστικό  και εφικτό πλαίσιο στην βάση των αναγκών των εργαζομένων και της σύγχρονης δυνατότητας.

>  Η συγκρότηση ενός τέτοιου πλαισίου, πρέπει να αναφέρεται στο σύνολο των προβλημάτων που αφορούν. Το εισόδημα και τις εν γένει αμοιβές,  το χρόνο εργασίας και τις εν γένει ελευθερίες – άδειες από αυτήν, τα ασφαλιστικά και και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις εργασιακές σχέσεις και την απασχόληση, τα θέματα της ανεργίας, της μαύρης και μισοπληρωμένης ή απλήρωτης εργασίας ντόπιων και ξένων εργατών, του εργατικού έλεγχου και της φορολογικής πολιτικής,  τα ζητήματα υγείας, παιδείας και πολιτισμού των εργαζομένων, τα ζητήματα κατοικίας και συγκοινωνίας, της δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, της κατοχύρωσης των πολιτικών και συλλογικών δικακιωμάτων, της πρόσβασηςστην τεχνολογία και τα επιτεύγματα της κλπ. Η συνδιαμόρφωση ενός τέτοιου συνεκτικού και συνολικού χάρτη των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζομένων με όρους εργατικής συνδικαλιστικής δράσης και εργατικής αποδοχής, αποτελεί ακρωγωνιαίο λίθο της προσπάθειας μας.

 

 

 

 

Η)   Υπεράσπιση του πολιτισμού της   τάξης μας.

 

> Στην προσπάθεια μας για τη διαμόρφωση και συγκροτημένη δράση μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής αντίληψης της εποχής μας, απαιτείται η σοβαρή ενασχόληση μας με τα ζητήματα θεωρίας και ιστορίας του εργατικού κινήματος.

Η υπεράσπιση των κατακτημένων αξιών του πολιτισμού της εργ.τάξης. Της συλλογικότητας, της αληλλεγγύης, της πειθαρχίας και εργατικής δημοκρατίας, της υπομονής και ανεκτικότητας, της υπεράσπισης των αγωνιστών του εργατικού κινήματος κλπ. Εάν το εργατικό κίνημα της εποχής μας μπορεί και πρέπει να ανεβάσει τον οικονομικό αγώνα στο σκαλί του πολιτικού αγώνα, απαιτείται συγχρόνως όσο τίποτε άλλο σοβαρή και συγκροτημένη ιδεολογική παρέμβαση κόντρα σε αυτήν της κυρίαρχης που καθημερινά τροφοδοτούν τα ΜΜΕ και οι φορείς της. Έχουμε ανάγκη από ένα νέο εργατικό κίνημα της εποχής μας με ανάλογο πολιτισμό, που θα υπερασπίζεται τις ανθρώπινες κατακτήσεις σε όλους τους τομείς της ζωής των εργαζομένων,που θα υπερασπίζεται την επιστημονική γνώση και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχης μας προς όφελος των ίδιων των παραγωγών – δημιουργών και της μάνας γης. Που θα αντιπαλεύει το μυστικισμό, το σκοταδισμό και τις κάθε λογής προκαταλήψεις απέναντι στο καινούργιο και το νέο. Έναν πολιτισμό που δε θα θεωρεί τίποτα το ανθρώπινο ξένο στον τομέα παραγωγής και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

 

Θ) Πλατιά ταξική ενότητα και ενιαία

 

>  Η προσπάθεια συγκρότησης μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης, απαιτεί πλατιά  ταξική ενότητα και ενιαία δράση όλων όσων αναγνωρίζουν την παραπάνω αναγκαιότητα και θέλουν να συνδιαμορφώσουν μαζί μας τους όρους και τις προϋποθέσεις αναγέννησης και ανασυγκρότησης του εργατ. Συνδ. κινήματος της εποχής   μας.   Όσους   εκφράζονται   από   το   παραπάνω   ελάχιστο   αναγκαίο περιεχόμενο χωρίς προαπαιτούμενα ταυτοτήτων,πιστοποιητικών προτέρου εντίμου   βίου, καταγωγής,  χρώματος  και  φυλής.Το   εγχείρημα  αυτό  δεν αντιπαρατίθεται με το πλούσιο κεκτημένο πολυποικίλων μορφών και σχημάτων έκφρασης στο χώρο της λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς.Δεν τις ανταγωνίζεται ούτε τις περιφρονεί. Σε καμία όμως δεν υποτάσσεται στα όρια και στις λογικές της.

>  Απευθύνεται στον κάθε εργαζόμενο και σε κάθε αγωνιστή τον εργατικού κινήματος, παλιού ή νέου, που θέλει να συμβάλλει ισότιμα στη συγκρότηση μιας Πανελλαδικής Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης.

>  Στοχεύει στη συγκρότηση μετώπων πάλης με τα πιο πκρωτοπόρα στοιχεία και πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού σ.κ., είτε με δυνάμεις που αποσπούνται από την αδιέξοδη πρακτική του επίσημου σ.κ. στη συνεχιζόμενη πορεία υποταγής του στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, είτε με αυτές αγωνιστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων που αναζητούν έδαφος κοινής αντιμετώπισης και αγωνιστικής δράσης απέναντι στην επιθετικότητα του κεφαλαίου. Βασικός και θεμελιακός μας στόχος η δημιουργία όρων και προυποθέσεων για το συντονισμό των εργαζομένων και τη διεξαγωγή νικηφόρων αγώνων.

 

Να προχωρήσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα.

 

Το νέο σκηνικό που διαμορφώθηκε από τις πολιτικές εκλογές τις 7/3/04 αλλά και τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, εκφράζει την προσπάθεια των κυρίαρχων κύκλων της ολιγαρχίας, να συνεχίσουν στον ίδιο και χειρότερο δρόμο της οκταετίας Σημίτη. Με μια νέα κοινωνικοπολιτική συμμαχία με την «λαϊκή δεξιά», στην θέση αυτής που είχανε με τους λεγόμενους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ.

Η πολιτική τους απέναντι στο εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό που μπαίνει ήδη στην ημερήσια διάταξη και τις εν γένει κοινωνικές δαπάνες, θα είναι ακόμα πιο σκληρή, ακόμα πιο πιεστική για τους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Τους άνεργους και τους εργαζόμενους, τους αυτόχθονες και τους αλλοδαπούς, τους μόνιμα απασχολούμενους ή τους επί συμβάσει.

>  Αυταπάτες για τη στάση της ηγεσίας του επίσημου σ.κ. δεν πρέπει να υπάρχουν. Αντικειμενικά όμως η απόσταση των πάνω και της βάσης στη νέα πραγματικότητα θα διευρυνθεί. Το αν αυτή θα πάρει διαστάσεις που μπορεί να μεταβάλουν την υπάρχουσα κατάσταση και τις ισοροπίες της θα εξαρτηθεί και από το δικό μας μικρό ή μεγάλο βήμα που μπορεί να πραγματοποιήσουμε.

Στις νέες συνθήκες αν κινηθούμε αποφασιστικά και με σταθερότητα, μπορεί να κατακτήσουμε σαν πρώτο στόχο, μια πλατιά ανεξάρτητη ταξική εργατική κίνηση με ενιαία εργατική αντίληψη και Πανελλαδική συγκρότηση.

Αθήνα 1/2/05

Κώστας Ευσταθίου (μέλος Δ.Σ   Συλλόγου Εργαζομένων Τράπεζας Ελλάδος και ΓΣ

ΟΤΟΕ)

Παναγιώτης    Κεφαλληνός (μέλος    ΓΣ    ΑΔΕΔΥ    και    πρόεδρος    Εργαζομένων Τεχν.Υπηρ.Δήμου Αθήνας.)

Κώστας    Μιχελής (μέλος    Γ.Σ.     Πανελλήνιας    Ομοσπονδίας    Λογιστών    και

αντιπρόσωπος στο ΕΚΑ)

Παναγιώτης Μπρόφας  (μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ενωσης Τεχνικών ΟΤΕ )

Βασίλης Νικολακάκης  (συνδικαλιστής στην Ολυμπιακή )

Χρήστος Παναγιωτόπουλος (Πρόεδρος ΔΣ σωματείου εργαζομένων δ. Βύρωνα)

Χρήστος Τασιάκος (οικονομολόγος, συνδικαλιστής)

Σταύρος Φασάκης  (συνδικαλιστής ΟΤΕ)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s