Ταυτότητα

Αποσπάσματα από την Ιδρυτική  Διακήρυξη της Αθήνας  –  17/12/05

Ο χαρακτήρας της σημερινής κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν επιτρέπει αυταπάτες, βελτίωσης και επαναφοράς σε μόνιμη βάση, σε προηγούμενες κοινωνικές ρυθμίσεις. Η σημερινή κρίση του κεφαλαίου δεν είναι μόνο βαθιά και γενικευμένη, αλλά όλες οι προσπάθειες του που πραγματοποιούνται, μέσα από τη συνεχή βαρβαρότητα απέναντι στον άνθρωπο και την φύση, αδυνατούν να το οδηγήσουν σε μόνιμη έξοδο από αυτήν. Οι προσπάθειες του πραγματοποιούνται μέσα σε συνθήκες αδιεξόδου, ως προς την αναγκαιότητα της τελικής υπέρβασής του από τις δυνάμεις της εργασίας και για αυτό γίνεται διαρκώς και πιο επιθετικό απέναντι στους «εν δυνάμει νεκροθάφτες του», τους οποίους με την πολιτική του σήμερα συνεχώς πολλαπλασιάζει, επιδιώκοντας όμως να παρατείνει την ηγεμονία του και τα καπιταλιστικά κέρδη.

…. Είναι κοινή διαπίστωση όλων μας, πως το εργατικό κίνημα παρουσιάζει μια συνεχή φθίνουσα πορεία , με αποτέλεσμα μεγάλοι και συντονισμένοι αγώνες, όπως αυτοί της δεκαετίας του 70 και του 80 στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σήμερα να εμφανίζονται σπάνια, με το εύρος, την ένταση και την μαζικότητα της τότε περιόδου. Ενώ η εποχή μας παρουσιάζει διαρκώς και πιο αυξημένες παραγωγικές δυνατότητες, διαρκώς και πιο μεγάλο παραγωγικό αποτέλεσμα (πλούτο) και η απόσταση από αυτόν γίνεται ακόμα πιο μεγάλη για τους παραγωγούς δημιουργούς του, το διεκδικητικό κίνημα των εργαζομένων υφίσταται μια ορατή κάμψη.

Κάμψη που δεν είναι συγκυριακή, αλλά οφείλεται στην στρατηγικού χαρακτήρα ήττα των δυνάμεων της εργασίας, όπως εκφράσθηκε με τις βαθύτατες αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία του καπιταλισμού, την ήττα του αριστερού και εργατικού κινήματος, την μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας και την προσχώρηση γης στον νεοφιλελευθερισμό, την κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και την τεράστια αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων. Η ήττα αυτή, παρά το γεγονός ότι αποτελεί ένα ιστορικό πισωγύρισμα με βαθύτατες συνέπειες σε βάρος των εργατικών δυνάμεων, οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές, δεν σηματοδοτεί την οριστική νίκη του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία, ούτε σήμανε «το τέλος της ιστορίας», όπως μας προανήγγειλαν οι «διανοητές» του κεφαλαίου. Ωστόσο η βαθύτερη μελέτη των αιτίων αυτής της ήττας του εργατικού κινήματος, αποτελεί υποχρέωση όλων των εργατικών – ταξικών δυνάμεων, για την ανατροπή των συνεπειών της και την χάραξη μιας νέας νικηφόρας στρατηγικής του εργατικού κινήματος της εποχής μας.

 ….. Το παρόν σ.κ., διέρχεται πλέον μια σοβαρή και παρατεταμένη κρίση, αποτέλεσμα της ιδεολογικής υποταγής του στις λογικές της ανταγωνιστικότητας και αναπτυξιολογίας της Ελληνικής οικονομίας, τις οποίες ως κοινωνικός εταίρος αποδέχθηκε για συζήτηση και λύση. Η υποταγή και ενσωμάτωση του στις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές, τις πολιτικές των εργοδοτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το έφεραν σε απόσταση και αποξένωση από τις ουσιαστικές εργατικές ανάγκες και τα σύγχρονα προβλήματα. Οι εργαζόμενοι, όλο και λιγότερο το εμπιστεύονται, αδυνατούν να εμπνευστούν από αυτό, καθώς βλέπουν να έχει μετατραπεί σε μηχανισμό παραγωγής βουλευτών και υπουργών.

…. Η κύρια επιδίωξη των συνδικαλιστικών παρατάξεων δεν είναι σήμερα όπως δεν ήτανε και χθες, η οργάνωση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, για την απόκρουση και την ανατροπή των πολιτικών του κεφαλαίου, αλλά η μετατροπή της όποιας δυσαρέσκειας σε κομματικό κέρδος. Που για άλλους σημαίνει επιστροφή των κομμάτων τους στην κυβέρνηση (ΠΑΣΚΕ), για άλλους να βγει η κυβέρνηση τους όσο το δυνατόν πιο αλώβητη από την σημερινή επίθεση (ΔΑΚΕ) και για τις δυνάμεις της Αυτόνομης παρέμβασης και του ΠΑΜΕ η ενίσχυση των πολιτικών τους κομμάτων.

Γι’ αυτό από τη μια οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και οι δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) που στηρίζουν τις αποφάσεις και τη. δράση τους, στριμωγμένες από τη ζοφερή πραγματικότητα προχωρούν σε απεργίες χωρίς συνολικό σχέδιο και προοπτική, με πλαίσιο και περιεχόμενο που δεν αμφισβητεί τη συνολική κυβερνητική πολιτική.

Από την άλλη το ΠΑΜΕ, με την τακτική και την επιμονή του μέσα στο εργατικό σ.κ., για ενότητα κομματικοκεντρικού χαρακτήρα γύρω από αυτό, διασπά την βάση των εργαζομένων. Χωρίς καμιά διάθεση αυτοτελούς και συντονισμένης απεργιακής δράσης των εκατοντάδων σωματείων και δεκάδων ομοσπονδιών στην οποία πλειοψηφεί, για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και την κατάκτηση των στόχων που προβάλει. Τα πάντα εναποτίθενται , από την αύξηση μέχρι και την απόλυση, στην πολιτική ενίσχυση του κομματικού τους φορέα και την αλλαγή των συσχετισμών…

Με την τακτική του αυτή, δεν συμβάλει στην ανάπτυξη μαζικών εργατικών και νικηφόρων αγώνων, εναποθέτοντας το κύριο βάρος του στον χωροταξικό διαχωρισμό με τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ταυτόχρονα συνεχίζει να συμμετέχει στα λεγόμενα αναλογικά προεδρεία με ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – Α.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σε Ομοσπονδίες, Εργατικά κέντρα και σωματεία.

Τέλος οι διάσπαρτες αλλά όχι ασήμαντες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, παρά τη συμβολή τους στους αγώνες, αδυνατούν να κατανοήσουν την κρισιμότητα της εποχής, δυσκολεύοντας μια νέα ταξική ενότητα, για την υπέρβαση του κατακερματισμού και της κομματικής ποδηγέτησης, για την αναγέννηση ενός αυθεντικού επαναστατικού εργατικού κινήματος της εποχής μας. Μέρος και αυτές έτσι ή αλλιώς, της ίδιας της κρίσης και στρατηγικής ήπιας του παραδοσιακού εργατικού κινήματος, αδυνατούν μέχρι σήμερα να ξεπεράσουν ανεξάρτητα από διακηρύξεις και προθέσεις, τις παθογένειες του. Στοχεύοντας στην καλύτερη περίπτωση, στη δημιουργία μιας εργατικής συνδικαλιστικής παράταξης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή ενός «πόλου της», στον αντίποδα και σε μιμητισμό της πρακτικής των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων του κοινοβουλευτικού αστικού τόξου….

  • Στοχεύουμε στη συγκρότηση, στη βάση της ενότητας των φυσικών προσώπων, μιας νέας εργατικής – συνδικαλιστικής ενοποίησης, για τη δημιουργία και έκφραση μίας πανελλαδικής ταξικής εργατικής ενότητας, αντίστοιχης και ανάλογης των αναγκών της εποχής μας.
  • Μιας νέας ταξικής ενότητας, δομικά ανεξάρτητης από την αστική κεντρική πολιτική σκηνή και την πολιτική που αυτή με τον ένα ή άλλο τρόπο παράγει, αλλά και με κάθε αντίληψη που θέλει να ποδηγετήσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στα όρια των δικών της μικροπολιτικών σχεδιασμών και σκοπιμοτήτων.
  • Η ανατροπή της συντροφικής και ισότιμης σχέσης, εργατικής τάξης και πολιτικού υποκειμένου, κάτω από την επιβολή της γραφειοκρατικής αντίληψης Κόμμα – Παράταξη – Συνδικάτο και η επαναθεμελίωση ενός αυθεντικού εργατικού ταξικού κινήματος της εποχής μας, όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται την ανάγκη ύπαρξης πολιτικού υποκειμένου της τάξης, αλλά συμβάλει στην επαναφορά αυτής της σχέσης στην πραγματική της διάσταση. Η αποκατάσταση της σχέσης αυτής στην εποχή μας, απαιτεί για μια μακρόχρονη περίοδο την παράλληλη πορεία του πολιτικού υποκειμένου και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, γιατί η ανάπτυξη του τελευταίου μπορεί να εξασφαλισθεί μόνο μέσα από αυθεντικές διεργασίες της ταξικής πάλης και όχι συμφωνίες κορυφών, υπαγορεύσεις, συνιστώσες και συμμετοχές «δι’ αντιπροσώπου» και γιατί μόνο μια τέτοια ανάπτυξη, μπορεί να εξασφαλίσει τους ουσιαστικούς λόγους ύπαρξης του πολιτικού υποκειμένου της τάξης.
  • Επιδίωξή μας μέσα από την δράση μας, να έρθουν στο προσκήνιο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Να αναδειχθεί ο μοναδικός και αναντικατάστατος ρόλος της ίδιας της τάξης, για την υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων της και την κατάκτηση της αναγκαίας επαναστατικής απελευθερωτικής της προοπτικής και του πολιτικού υποκειμένου ως εκείνου του αναγκαίου μέσου, για την συνειδητή ιδεολογική – οργανωτική και πολιτική συμβολή στην κατάκτηση των τελικών στόχων και σκοπών της τάξης.

.… Πρέπει να τολμήσουμε εκείνο το αναγκαίο πρώτο βήμα για την ουσιαστική αναβάθμιση της προσπάθειας μας, με την πάρα πέρα ενοποίηση μας και την απόκτηση χαρακτηριστικών πανελλαδικής διαμόρφωσης και δράσης.

…. Στις συνθήκες αυτές ο στόχος που θέσαμε αποκτά κρίσιμη σημασία. Απαιτεί από όλους τους πρωτοπόρους εργαζόμενους την συνειδητή στράτευση τους για την επαναθεμελίωση ενός αυθεντικού ταξικού εργατικού κινήματος. Η γενική εργατική αντεπίθεση είναι όρος για να ανακοπεί η συνεχής χειροτέρευση της θέσης μας ως εργαζομένων, για να εκφρασθεί η στρατηγική μας απαίτηση για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, στην οποία ο καθένας θα προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και ο καθένας θα απολαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Με παρακαταθήκη το πλούσιο επαναστατικό κεκτημένο της εργατικής τάξης μπορούμε να συμβάλλουμε στην ανατροπή της σημερινής κατάστασης.

…. Εμπνεόμαστε από τις πιο καλές αγωνιστικές παραδόσεις του εργατικού και αριστερού μας κινήματος και θέλουμε να συμβάλουμε στην υπέρβαση της κρίσης και της ήττας του κινήματος μας, από ταξική εργατική αντίληψη και δράση.

Στην προσπάθεια μας αυτή, χρειάζεται να υιοθετήσουμε ένα ελάχιστο πλαίσιο υποχρεωτικών βημάτων, για ένα νέο ξεκίνημα, παλεύουμε για:

  • Πλήρη ρήξη με τις δομημένες μορφές ποδηγέτησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος,
  • Αντίσταση στις ολοκληρώσεις και επεμβάσεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού,
  • Καθολική αντίσταση και συνολική διεκδίκηση απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική,
  • Συνολική λογική στο περιεχόμενο της δράσης μας, κατανοώντας τις αυξημένες ανάγκες – δυνατότητες και δυσκολίες της εποχής,
  • Ανυποχώρητα για την ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος,
  • Χάρτα σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων,
  • Υπεράσπιση του πολιτισμού της τάξης μας,
  • Πλατιά ταξική ενότητα και ενιαία δράση.

Η προσπάθεια συγκρότησης μιας ανεξάρτητης ταξικής εργατικής κίνησης, απαιτεί πλατιά ταξική ενότητα και ενιαία δράση όλων όσων αναγνωρίζουν την παραπάνω αναγκαιότητα και θέλουν να συνδιαμορφώσουν μαζί μας τους όρους και τις προϋποθέσεις αναγέννησης και ανασυγκρότησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος της εποχής μας. Όσους εκφράζονται από το παραπάνω ελάχιστο αναγκαίο περιεχόμενο, χωρίς προαπαιτούμενα ταυτοτήτων, πιστοποιητικών καταγωγής, χρώματος και φυλής. Το εγχείρημα αυτό δεν αντιπαρατίθεται με το πλούσιο κεκτημένο πολυποίκιλων μορφών και σχημάτων έκφρασης στο χώρο της  λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεν τις ανταγωνίζεται ούτε τις περιφρονεί. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν υποτάσσεται στα όρια και στις λογικές της.

Απευθύνεται στον κάθε εργαζόμενο και σε κάθε αγωνιστή του εργατικού κινήματος, παλιού ή νέου, που θέλει να συμβάλει ισότιμα στην συγκρότηση μιας Πανελλαδικής Ανεξάρτητης Ταξικής Εργατικής Κίνησης.

Στοχεύει στην συγκρότηση μετώπων πάλης με τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία και πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού σ.κ. Είτε με δυνάμεις που αποσπούνται από την αδιέξοδη πρακτική του σημερινού σ.κ. στη συνεχιζόμενη πορεία υποταγής του στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, είτε με αυτές αγωνιστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων που αναζητούν έδαφος κοινής αντιμετώπισης και αγωνιστικής δράσης απέναντι στην επιθετικότητα του κεφαλαίου. Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί, πως η συμμετοχή μας στις συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ ή ο διαχωρισμός μας από αυτές, δεν είναι θέμα αρχής. Κρίνεται κάθε φορά από τις ανάγκες που υπηρετεί η υιοθέτηση της όποιας απόφασης για τις ανάγκες του ίδιου του εργατικού σ.κ. Η εμπειρία του ίδιου του εργατικού κινήματος στην μακρόχρονη πορεία της νομιμότητας και παρανομίας, των δοτών και διορισμένων διοικήσεων και των σωματείων σφραγίδων είναι αρκετά πλούσια.

Σήμερα μπροστά στην λαίλαπα της πιο άγριας επίθεσης, που απαιτείται η πιο πλατιά ενότητα των εργαζομένων για να αντιμετωπισθεί η επίθεση αυτή, η επιμονή οργανωτικού διαχωρισμού, ουσιαστικά «λύνει» τα χέρια της ηγεσίας για τους πιο «εύκολους χειρισμούς» και απογοητεύει πάρα πέρα τους εργαζόμενους όταν μπροστά στην επίθεση υπάρχει και οργανωτικός κατακερματισμός.

Σε κάθε περίπτωση βασικός και θεμελιακός μας στόχος παραμένει, η δημιουργία όρων και προϋποθέσεων για τον πανελλαδικό συντονισμό των συνδικάτων, για την δημιουργία όρων και προϋποθέσεων διεξαγωγής νικηφόρων αγώνων.

Η συμβολή μας στην δημιουργία ενιαίου πανεργατικού μετώπου, αντίστοιχου και ανάλογου των αναγκών της εποχής μας.

Είμαστε σίγουροι και αυτό έχει φανεί από τις μέχρι σήμερα συζητήσεις και ενέργειες μας, πως μπορούμε και πρέπει να προχωρήσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα.

                Όσο μάλιστα καθυστερεί να συγκροτηθεί σε ενιαίο προγραμματικό σύνολο διεκδικητικών στόχων το τελευταίο, τόσο πιο ανοχύρωτη καθίσταται η εργατική μας αντίσταση. Στις  νέες συνθήκες αν κινηθούμε αποφασιστικά και με σταθερότητα, μπορεί να κατακτήσουμε σαν πρώτο στόχο,  μια πλατιά ανεξάρτητη ταξική εργατική κίνηση με ενιαία εργατική αντίληψη και Πανελλαδική συγκρότηση.

One thought on “Ταυτότητα

  1. Ημέρα Οργής – τακτική για την μαζική διαδήλωση στις 23 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα

    «Τί είναι τρέλα: το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

    Αλβέρτος Αϊνστάιν

    Στις 23 Φεβρουαρίου έχει εξαγγελθεί γενική απεργία από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τον Ελληνικό Λαό να αποδείξει ότι δεν μας έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής.

    Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήσουμε την ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να δίνει τον τόνο στην συγκέντρωση. Δεν πρέπει να μιλάμε για οικονομική απεργία, αλλά για πολιτική απεργία, για πολιτική ανυπακοή και κυρίως για μαζική διαδήλωση. Αν αφήσουμε τον λαό να συντονιστεί σε μία φρασεολογία περί οικονομικής απεργίας, καθιστούμε προβλέψιμη την συμπεριφορά μας και την έκβαση της απεργίας. Καθιστούμε τον εαυτό μας εύκολο στόχο στους πραιτωριανούς του Παπανδρέου.

    Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της προβλεψιμότητας που παρείχαμε μέχρι τώρα στους πραιτωριανούς, είναι ότι όλοι συγκεντρώνονται στην Ομόνοια, στην Πατησίων, στην Σταδίου και ξεκινούν την μαζική πορεία. Κάποια μπλοκς αποχωρούν, και μένουν ορισμένα μαχητικά μπλοκς να αντιμετωπίσουν τους πραιτωριανούς.

    Ενώ εξ αρχής θα έπρεπε να υπάρχει μαζική συγκέντρωση του κόσμου από διαφορετικά σημεία της Αθήνας, από την Βασιλίσσης Σοφίας, από το Κολωνάκι, από το Ζάππειο, και να περικυκλωθεί η βουλή και το πρωθυπουργικό μέγαρο από όλους τους δρόμους. Αντιθέτως με την συντεταγμένη μας πορεία δίνουμε την ευκαιρία στους πραιτωριανούς να σταθούν σε συγκεκριμένα σημεία που ξέρουν από πριν, ή σε συγκεκριμένους δρόμους με αποτέλεσμα πριν ξεκινήσει η διαδήλωση οι πραιτωριανοί να έχουν ήδη πλεονέκτημα κινήσεων.

    Στις 23 Φεβρουαρίου πρέπει να τους αιφνιδιάσουμε. Ο λαός να κατεβεί μαζικώς από όλους τους δρόμους στο κέντρο, χωρίς να ακολουθήσει την πορεία που έχουν προδιαγράψει τα κομματικά-καθεστωτικά μπλοκς.

    Στόχος των οργανωτών είναι να μετατραπεί η γενική απεργία σε μαζική πολιτική διαδήλωση. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψουμε η μαζική διαδήλωση να εκφυλιστεί σε οικονομική απεργία και μικροσυμπλοκές με την αστυνομία. Πρέπει να είναι διαδήλωση διαρκείας. Πρέπει να μετατρέψουμε την διαδήλωση σε πολιορκία των κτηρίων που έχουν καταλάβει οι κατακτητές.

    Στόχος της μαζικής διαδηλώσεως είναι η απαίτηση παραιτήσεως της κατοχικής κυβερνήσεως Παπανδρέου

    Ο κόσμος θα βγει μαζικά στους δρόμους με σύνθημα «Παπανδρέου παραιτήσου». Απαιτούμε δημιουργία προσωρινής κυβερνήσεως με σκοπό την Συντακτική Εθνοσυνέλευση και την αποχώρηση από το πολιτικό προσκήνιο όλου του σάπιου μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Αν προκηρυχθούν εκλογές, θα αποκλειστούν τα δύο κόμματα που κατέστρεψαν την Ελλάδα, Πασοκ-ΝΔ.

    Ο διαχωριστικός άξονας της μαζικής διαδηλώσεως θα είναι Λαός εναντίον Παπανδρέου, και όχι σοσιαλισμός εναντίον καπιταλισμού, ή αριστεροί εναντίον δεξιών.

    Η μαζική διαδήλωση και ο περαιτέρω αγώνας πρέπει να αποφύγει δύο βασικά λάθη του παρελθόντος: την μονολιθική οργάνωση και τον αυθορμητισμό. Είναι δύο άκρα που συντρίβουν την ευελιξία και την πειθαρχημένη συνέχεια του αγώνος.

    Για να προστατεύσουμε την κλιμάκωση της διαδηλώσεως καθώς ωθείται σε εξέγερση, για να διατηρήσουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων, για να έχει διάρκεια η μαζική διαδήλωση, και για να αιφνιδιάσουμε τον κατακτητή, πρέπει να λειτουργήσουμε με την λογική του δικτύου. Ένα δίκτυο συντονιστών από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους που δεν θα ενθαρρύνει την μονολιθική οργάνωση και συγχρόνως θα προτρέπει σε οργανωμένες ενέργειες.

    Εφ’ όσον μιλάμε για μαζική ανατρεπτική διαδήλωση, με βάση το σύνθημα ο Λαός εναντίον του Παπανδρέου, η τεχνική των περιχαρακωμένων μπλοκς δεν βοηθά όταν μαζευτούμε στο πεδίο δράσεως. Η μάχη δεν πρέπει να δοθεί από ξεχωριστά μπλοκς. Η επαναστατική μάχη θα είναι διαρκής, πολυήμερη. Όπως έδειξε η εμπειρία της Αιγύπτου και της Τυνησίας, ο αντίπαλος θα δοκιμάσει πρώτα την αστυνομία, μετά τον στρατό, μετά τις μικρο-μεταρρυθμίσεις για να καθησυχάσει τον εξεγερμένο Λαό.

    Στην Ελλάδα η εμπειρία έχει δείξει ότι οι απεργίες δεν εξυψώνονται σε μαζική εξέγερση. Αντιθέτως εκφυλίζονται σε μικροσυγκρούσεις ή σε πλήρη απάθεια επειδή έτσι διατάζουν οι επικεφαλής των μπλοκς. Οι ηγεσίες των μπλοκς αποτελούν τροχοπέδη στην απελευθέρωση της λαϊκής οργής. Αναλαμβάνουν εργολαβικώς να διοχετεύσουν ακίνδυνα την λαϊκή ενέργεια σε συνθήματα κενά περιεχομένου και σε ικανοποίηση στοιχειωδών βιοποριστικών προβλημάτων.

    Μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου πρέπει να συσταθεί ένα ανεξάρτητο συντονιστικό όργανο που εξ αρχής θα καλεί για μαζική διαδήλωση χωρίς να θέτει απεργιακά αιτήματα, αλλά μόνον πολιτικές προσταγές: άμεση παραίτηση της κατοχικής κυβερνήσεως Παπανδρέου, Συντακτική Εθνοσυνέλευση, διάλυση της βουλής, διαγραφή του χρέους, έξοδος από το ευρώ.

    Κάθε οργάνωση που αντιτίθεται σθεναρώς στην κατοχική κυβέρνηση, όλα τα κινήματα κατά των διοδίων, της ακρίβειας, των μεταφορών, κατά των τραπεζών, ομάδες συνταξιούχων, συμβασιούχοι, φοιτητές, απολυμένες μητέρες, άτομα με ειδικές ανάγκες, κλπ, πρέπει να ενωθούν σαν τα ρυάκια σε ένα μεγάλο ποτάμι.

    Θα δώσουμε τέλος στους αποσπασματικούς αγώνες και στον κατακερματισμό της λαϊκής αντιστάσεως. Θα εξουδετερώσουμε την καθοδήγηση των καθεστωτικών συνδικαλιστικών και ψευδοαριστερών κομμάτων.

    Κάθε οργάνωση, κίνημα, φορέας πρέπει να στείλει έναν εκπρόσωπο στον συντονικό όργανο ώστε να αποκτήσουμε διασύνδεση και να καθοδηγούμε την μαζική διαδήλωση σε ολοένα και μαζικότερη και δυναμικότερη μορφή. Αν αφήσουμε στα καθεστωτικά κόμματα την απεργία θα εξευτελίσουμε τον αγώνα και θα απογοητεύσουμε τον κόσμο αφού δεν βλέπει έμπρακτο αποτέλεσμα. Η κατοχική κυβέρνηση αποθρασύνεται συνεχώς αντί να υποχωρεί.

    Η βάση της διαδηλώσεως πρέπει να είναι τα κινήματα, και όχι τα κομματικά μπλοκς. Η καθοδήγηση θα γίνει από ανεξάρτητο συντονιστικό κέντρο.

    Τί δεν πρέπει να γίνει στην μαζική διαδήλωση της 23ης Φεβρουαρίου. Δεν πρέπει να διαλυθεί άμεσα με την αποχώρηση του λαού, όπως θα ήθελαν τα κομματικά-καθεστωτικά μπλοκς. Δεν πρέπει να εκτραπεί σε μικροκαταστροφές. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να φύγουν οι διαδηλωτές από το κέντρο των Αθηνών. Δεν πρέπει να κυριαρχήσουν τα στενώς ταξικά συνθήματα. Συνθήματα όπως «φορολογήστε τις τράπεζες όχι τους εργάτες», αυτή την στιγμή οπισθοδρομούν την μαζική ψυχολογία που θέλει ανατροπή του Παπανδρέου. Το σύνθημα «Παπανδρέου παραιτήσου τώρα», πρέπει να κυριαρχήσει.

    Σκοπός μας δεν είναι να παραιτηθεί μόνον ο Παπανδρέου και να αναλάβει κάποιος άλλος του Πασοκ την εξουσία. Σκοπός μας είναι η εκδίωξη του μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

    Συνεπώς πρέπει να οργανώσουμε συνεχείς διαδηλώσεις που θα εξελίσσονται σε καταλήψεις κυβερνητικών κτηρίων και σε εφόδους για τον αφοπλισμό των πραιτωριανών που θα προσπαθήσουν να αιματοκυλήσουν τον Ελληνικό Λαό.

    Το συντονιστικό όργανο θα πρέπει να επεξεργαστεί σχέδια οργανώσεως πολιτοφυλακών για την προστασία του Λαού από τους πραιτωριανούς της κατοχικής κυβερνήσεως, για την αναγνώριση και σύλληψη πραιτωριανών με πολιτική περιβολή, για την δημιουργία ταμείου οικονομικής ενισχύσεως των μαζικών διαδηλώσεων, για την δημιουργία κινητών μονάδων πρώτων βοηθειών σε περίπτωση που επικρατήσει το χάος όπως στην Αίγυπτο και θα είναι δύσκολο στα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ να περιθάλψουν τους τραυματίες.

    Οι διαδηλωτές εξ αρχής θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι και οργανωμένοι για διαρκή αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συντονιστούμε για να έχουμε στο πεδίο της μάχης κινητές μονάδες μικρών επιτελείων που επί τόπου θα οργανώνουν την λαϊκή αντίσταση και θα αφοπλίζουν τους πραιτωριανούς. Θα πρέπει να υπάρχουν κινητές μονάδες με τηλεβόα που θα ενθαρρύνουν τον Λαό να συνεχίσει τον μαζικό αγώνα.

    Κάποιες ομάδες διαδηλωτών πρέπει να έχουν ειδίκευση στην σύνδεση με φιλικά μέσα μαζικής ενημερώσεως είτε ελληνικά, είτε ξένα, και να μεταδίδουν συνεχώς ειδήσεις. Καλό θα ήταν να υπάρχουν στους δρόμους ειδικές μονάδες διαδηλωτών εφοδιασμένες με ασύρματο διαδίκτυο για άμεση και οργανωμένη μεταφορά δεδομένων στον παγκόσμιο ιστό.

    Υπάρχει χώρος για όλους, αρκεί να υπάρχει ένα ευέλικτο δίκτυο συντονιστών που θα λειτουργεί ως επιτελείο της Επαναστάσεως 24ώρες το 24ωρο. Δεν πρέπει να αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί. Η διεθνής πολιτική ειδησεογραφία τώρα είναι με το μέρος μας. Έχει αλλάξει η διάθεση του κόσμου. Η συμμορία της τρόικα και οι ιμπεριαλιστές της ληστρικής Ευρωπαϊκής Ενώσεως έχουν τρομοκρατηθεί από την αιφνιδιαστική επανάσταση σε Τυνησία και Αίγυπτο. Ήδη κάποιοι ευρωλιγούρηδες άρχισαν να ψιθυρίζουν ότι πρέπει να ανοίξουν τα σεντούκια με κάποια επιδόματα και να σταματήσει η αύξηση στην τιμή των τροφίμων, αλλιώς η Αραβική Επανάσταση θα μεταφερθεί στην Ευρώπη.

    Η αλήθεια είναι ότι ήδη η Επανάσταση έχει μεταφερθεί στην Ευρώπη, αλλά δεν έχει εκραγεί σε όλο της το Μεγαλείο.

    Πρέπει να ετοιμαστούμε μέσα από διαρκείς συνελεύσεις και επαφές για διαρκή αγώνα. Από την 23η Φεβρουαρίου και μετά η κατοχική κυβέρνηση να μην μπορεί να επιβάλλει την θέλησή της, αλλά να υποκύπτει στην θέληση του Λαού. Το συντονιστικό όργανο πρέπει να επεξεργαστεί σχέδια για την κλιμάκωση των μαζικών διαδηλώσεων, πέρα από το βασικό αρχικό σύνθημα, «Παπανδρέου παραιτήσου τώρα».

    Η εμπειρία έχει δείξει ότι η διάρκεια των μέχρι στιγμής απεργιών, διαδηλώσεων, κλπ ήταν μικρή. Μετά 2-3 ημέρες το πολύ η επαναστατική παλίρροια ηρεμούσε εκτός και αν τροφοδοτηθεί με νέα γεγονότα. Νέες συγκρούσεις, νέες μαχητικές διαδηλώσεις. Άρα οι συντονιστές έχουν στην διάθεσή τους λίγες ώρες για να προβούν σε ενέργειες, πάνω στο αποκορύφωμα του λαϊκού ενθουσιασμού. Και η πρώτη ενέργεια είναι να περικυκλώσουν την βουλή και να απαιτούν άμεση παραίτηση του Παπανδρέου.

    Αλλά να μην κάθονται αδρανείς, διότι αν την 23η Φεβρουαρίου κάνει πολύ κρύο ή βρέχει, η διαδήλωση θα εκφυλιστεί. Από την στιγμή που η διεθνής επικαιρότητα έχει αναστραφεί και είναι προς το μέρος μας πρέπει να συμπορευθούμε με το εξεγερτικό μένος των Αραβικών λαών. Τώρα που τρέμουν οι ιμπεριαλιστές και αναθαρρούν οι κατατρεγμένοι, τώρα να ξεκινήσουν οι προσπάθειες κλιμακώσεως του αγώνος με συνεχείς εφόδους για την κατάληψη κυβερνητικών κτηρίων. Αν και η πολιτική ανυπακοή είναι το βασικό μας όπλο, εν τούτοις η εμπειρία των λαϊκών επαναστάσεων δείχνει ότι πολλάκις οι επαναστατημένοι εξαπατούνται με υποσχέσεις και γρήγορα κατασφάζονται από τον τύραννο.

    Αν ο Παπανδρέου τρομάξει, δεν είναι σίγουρο ότι θα αναχωρήσει με ελικόπτερο όπως αρκετοί ελπίζουν. Μην λησμονούμε ότι έχει ξένους καθοδηγητές, αμερικανικές εταιρίες δημοσίων σχέσεων, διανοουμένους του ΔΝΤ, που είναι έμπειροι στην εξαπάτηση των λαών.

    Αν τρομάξει από την λαϊκή οργή, ο Παπανδρέου θα ακυρώσει κάποιους όρους του μνημονίου και της δανειακής συμβάσεως, θα υποσχεθεί κάποια μικρο-επιδόματα, και ύστερα θα περιμένει την εξέλιξη της πολιτικής καταστάσεως.

    Αν επιστρέψουν οι Έλληνες στα σπίτια τους, μετά 1-2 μήνες θα πάρει πίσω όλες τις παραχωρήσεις που έκανε και θα ξεκινήσει με νέα αγριότητα την αιμοσταγή πολιτική του, ενώ οι πραιτωριανοί του θα φροντίζουν με μαζικές συλλήψεις να αποκεφαλίσουν την Επανάσταση.

    Οι τραυματίες μας είναι μάρτυρες, και όχι θύματα αστυνομικής βίας. Έχουμε λαϊκή επανάσταση και όχι απεργιακό αγώνα με την στενή ταξική έννοια του όρου.

    Συνεπώς δεν έχουμε περιθώρια υποχωρήσεων. Πρέπει εκείνη την μέρα να μην επαναλάβουμε ό,τι κάναμε μέχρι τώρα. Πρέπει να μην αποχωρήσουμε μέχρι να φύγει η κατοχική συμμορία από την εξουσία. Αν γίνουν υποχωρήσεις για να παραμείνει στην εξουσία η κατοχική κυβέρνηση, τις απορρίπτουμε και προβάλουμε νέες μεγαλύτερες απαιτήσεις.

    Οι διαδηλώσεις πρέπει να γίνονται ταυτοχρόνως και σε πολλά σημεία της Ελλάδος. Οι πραιτωριανοί πρέπει να αιφνιδιάζονται συνεχώς. Πρέπει να αφοπλιστούν και να τους αφαιρεθεί κάθε στοιχείο υλικής δυνάμεως.

    Ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να ανατρέψουμε την κατοχική κυβέρνηση, πρέπει να καταφέρουμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στα κρατικά αρχεία, στα κρατικά θησαυροφυλάκια, στις κρατικές τηλεπικοινωνίες, και να ελέγχουμε όσο μπορούμε την κατάσταση.

    Ο Λαός πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί στην κατάληψη της εξουσίας. Από την πρώτη μέρα πρέπει λαϊκές συνελεύσεις να οργανώνουν τον αγώνα πέρα και πάνω από τα καθεστωτικά κόμματα.

    Οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει αρκετά για την δημιουργία συντονιστικών οργάνων σε διάφορα κινήματα που είναι ανεξάρτητα από τα κόμματα. Μέχρι την 23η Φεβρουαρίου πρέπει να είναι έτοιμο το συντονιστικό που θα καθαιρέσει εν τοις πράγμασι τα κομματικά-καθεστωτικά μπλοκς που αδρανοποιούν τον λαό.

    Ο αγώνας των Αραβικών λαών μας δείχνει τον δρόμο. Δεν υπάρχει επιστροφή.

    Προσθέστε τηλέφωνα και emails για την επιτροπή συντονισμού

    Να οργανωθούμε πέρα και πάνω από τα καθεστωτικά μπλοκς και να πλήξουμε την κατοχική κυβέρνηση.

    revhellgov@hotmail.com, 6932353329

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s